Córka bez miłości

Już podchodziłam pod dom, gdy w torbie zadzwonił telefon. Wyciągnęłam go i odebrałam bratu.

– Cześć, Tomek. – Bez skrupułów używałam jego dziecinnego przezwiska, choć dawno wyrósł na wysokiego chłopaka.

– Nie zapomniałaś, że mama za tydzień ma urodziny? Jubileusz, nawiasem mówiąc – przypomniał mi.
I bardzo dobrze, bo rzeczywiście wyleciało mi to z głowy.

– Nie, nie zapomniałam – bezczelnie skłamałam. – A ty już kupiłeś prezent?

– Właśnie dlatego dzwonię. Spotkajmy się, pogadamy.

– Jasne. Może wpadniesz do mnie? Albo jutro w przerwie obiadowej, w naszej kawiarni? – zaproponowałam.

– Zalatwione. O dwunastej będę na ciebie czekał. Zadzwonimy, jak coś, okej? To do jutra. – I Antek się rozłączył.

Uwielbiam go, mojego młodszego brata. To osoba najbliższa mojemu sercu. Nie mama, tylko on. Teraz aż mnie dreszcz przechodzi, gdy przypomnę sobie, że kiedyś chciałam go zabić. Do dziś mam wyrzuty sumienia, zwłaszcza gdy na niego patrzę. I wstyd. Nigdy bym sobie tego nie wybaczyła. A wtedy…

***

Moi przyszli rodzice poznali się na studiach i nie mogli bez siebie wytrzymać ani dnia, wszędzie chodzili razem. A na prywatność nie mieli gdzie uciec. Mama mieszkała z rodzicami, a tata w akademiku. Jedyna opcja, by być razem – wziąć ślub. I tak oświadczyli się rodzicom mamy. Westchnienia, prośby, żeby nie spieszyć się, łzy – nic nie pomogło. Młodzi byli nieugięci, zawzięcie bronili swojego prawa do miłości. Rodzice musieli ustąpić.

Trzeba przyznać, że mama ma taki charakter – jak już coś sobie wbije do głowy, to idzie na przód jak czołg. Namówiła rodziców na skromne wesele, a zaoszczędzone pieniądze przeznaczyli na wynajem mieszkania. Nie mogli przecież mieszkać w dwóch pokojach z rodzicami. Tak też zrobili.

Młodzi małżonkowie, wreszcie razem, każde wolne chwile spędzali w łóżku. Na zajęcia przychodzili niewyspani, zmęczeni, ale rozsiewali wokół aurę szczęścia. Jak wszyscy zakochani wierzyli, że ich miłość przetrwa wszystko. I żadnych problemów nie przewidywali. Ależ byli naiwni!

Stało się to, co musiało się stać – mama zaszła w ciążę. Dla obojga to był szok i pierwsza próba, którą przeszli z godnością. Został im jeszcze półtora roku studiów. Dadzą radę.

Mama stała się kapryśna. Męczyły ją mdłości, ciągle była senna. Nie znosiła zapachów jedzenia, nie mogła gotować. Tata wieczorami wracał do akademika, do kolegów. Zaczęły się kłótnie. Ale młodzi szybko się godzili, zwłaszcza gdy mdłości minęły i mama znów gotowała.

Gdy się urodziłam, zaczął się czas chronicznego niewyspania i zmęczenia, a studiów nikt nie odwołał. Babcia i dziadek brali urlopy na zmianę, żeby się mną zajmować i dać mamie szansę skończyć studia. Mama często uciekała z wykładów, bo od nagromadzonego mleka bolały ją piersi.

Jej zmęczenie i nerwy udzielały się i mnie. Pewnie dlatego często płakałam i zasypiałam tylko na rękach. Rodzice z radością zostawiali mnie z kimś i uciekali na uczelnię, żeby odpocząć, a jeśli się udało – i podrzemać na zajęciach.

Miłość miłością, ale brakowało im doświadczenia i cierpliwości. Nagle zaczęli dostrzegać swoje wady, wytykać je sobie, liczyć, kto co zrobił albo nie. Przez zmęczenie i niewyspanie kłótnie wybuchały często i o byle co. Tata znów zaczął uciekać do akademika. Wracał późno wieczorem, i awantury rozkręcały się na nowo.

Ale w końcu zdali egzaminy, dostali dyplomy, tata poszedł do pracy. Bezsenne noce i brak pieniędzy zostały w przeszłości. Ja trochę podrosłam, poszłam do żłobka, a mama też wróciła do pracy. Ale wtedy zaczęłam chorować. Mama często musiała brać zwolnienia. Babcia i dziadek jeszcze młodzi, do emerytury daleko, nie mogli pomóc. Tak życie sypało im kolejne próby. Tata coraz częściej zostawał po godzinach…

Pewnego dnia wrócił późno, i mama znowu urządziła awanturę.

– Dość! – krzyknął tata. – Nie mogę tak dalej żyć. Nasz ślub był błędem. Pospieszyliśmy się… Kocham inną – powiedział nagle, spakował swoje rzeczy i wyszedł.

Oczywiście nie mogłam tego pamiętać, byłam za mała. Coś opowiedziała mama, coś babcia, a reszty domyśliłam się sama, gdy dorosłam.

Nie każde młode małżeństwo wytrzymuje trudności codzienności i może się pochwalić trwałością. Po odejściu taty mamę jakby ktoś podmienił. Często płakała, wyładowywała na mnie swój ból i złość.

Gdy rozlałam herbatę, upuściłam ciastko na podłogę, mama mówiła, że jestem niezdara i cała w ojca. Zdecydowałam, że tata odszedł przeze mnie, bo jestem zła. Tak myślałam przez lata. I tak wyrosłam z poczuciem winy.

– Wszystkie dzieci jak dzieci, a ty brudaska, wszędzie znajdziesz błoto – krzyczała na mnie. – Niezdara. Cała w ojca.

Czułam, że sam mój widok drażni mamę. Pewnie miałam rację, bo babcia często powtarzała, że jestem żywą kopią taty. No trafiło mi się urodzić podobną do niego.

Moim celem stało się nie denerwować mamy. Ocena poniżej piątki była dla mnie tragedią. Starałam się ze wszystkich sił, żeby jej dogodzić. Ale to było trudne.

Miałam kiepskie pismo.

– Co to za pismo? Jakby kura pazurem bazgrała. Twój ojciec też pisał nieczytelnie – krzywiła się mama.

Siedziałam więc wieczorami i ćwiczyłam litery, zamiast się bawić. I nauczyłam się ładnie pisać. Ale mama chyba nawet nie zauważyła.

Potem mama wyszła ponownie za mąż. Zrobiło się lżej, bo przestała na mnie zwracać uwagę. Wujek Wojtek często przychodził do mojego pokoju, bawił się ze mną, pomagał w lekcjach, dopóki mama go nie zawołała.

Pewnego dnia zapytał, czy chcę brata czy siostrę. Ja nie chciałam nikogo. Chciałam, żeby mnie kochali. Powiedziałam, że brata. Wujek Wojtek się uśmiechnął i pogłaskał mnie po głowie. Mama nigdy tak nie robiła. Moje serce wypełniła wdzięczność za tę czułość.

Te kilka dni, gdy mama była w szKilka dni, gdy mama leżała w szpitalu po porodzie, były dla mnie najszczęśliwsze – w końcu miałam tatę tylko dla siebie.