Codziennie na nią czekał, aż w końcu zrozumiał, że nie przyjdzie

Długo na nią czekał, aż w końcu zrozumiał, że nie przyjdzie.

„Rom, już wiesz, co zrobisz latem?” — Basia przysiadła na krawędzi stołu, zarzuciła nogę na nogę, splecionymi dłońmi objęła kolano obciągnięte dżinsem. — „Słyszysz w ogóle, co mówię?”

„Mhm.” — Roman nie odrywał wzroku od ekranu laptopa.

„Co tam czytasz?” — Basia niecierpliwie poruszyła nogą.

A Roman nie mógł uwierzyć własnym oczom. Wciąż na nowo wpatrywał się w wiadomość, przygryzając wargi.

„Mogę wyjść, jeśli nie masz czasu.” — Basia nabrała powietrza w policzki, dając do zrozumienia, że jest urażona. — „Mam wyjść?”

Całe ranne spędziła przed lustrem, starannie podkreślając oczy, wkładając obcisłe dżinsy i białą koszulkę z czarnym napisem „Nie martw się, bądź szczęśliwy!” na plecach — bo wiedziała, że mu się to podoba. A on nawet na nią nie spojrzał. Basia zeskoczyła ze stołu i, kołysząc biodrami, przeszła przez pokój. Zatrzymała się w drzwiach i spojrzała przez ramię. Roman wciąż siedział przed laptopem, nieświadomy niczego wokół.

„Wychodzę!” — Jej głos zabrzmiał ostrzegawczo, jakby chciała powiedzieć: „Pożałujesz tego!”

Chwyciła za klamkę i ostatni raz spojrzała na plecy Romana.

„No to proszę bardzo.” — Potrząsnęła długimi, jasnymi włosami i wyszła, zatrzaskując drzwi z całej siły.

Schodziła powoli po schodach akademika, czekając, że Romek wybiegnie za nią, dogoni, zatrzyma. Gdy to nie nastąpiło, zbiegła w dół, przygryzając wargę z rozpaczy. Wypadła przed budynek, prosto w objęcia ciepłego, jaskrawego słońca.

Roman nawet nie zauważył, że Basia wyszła, że w ogóle była u niego. Wpatrywał się w ekran, odczytując wiadomość raz za razem, wpatrując się w uśmiechniętą twarz na zdjęciu profilowym. To była ona — jego matka. Zmieniona, ślady dawnej urody przykryte grubą warstwą makijażu. A jednak to ona. Przez lata myślał, że zapomniał jej twarzy…

Piętnaście lat temu uważał, że jego mama jest najpiękniejszą kobietą na świecie. Może nie była najczulszą matką, nie taką, jakiej pragnąłby pięcioletni Romek, ale kochał ją z całych sił. Jej twarz rzeczywiście zatarła się w pamięci, ale tamten dzień pamiętał w najdrobniejszych szczegółach.

Stała przed lustrem, wysoka, smukła, w obcisłej błękitnej sukience. Szur, szur — szczotka delikatnie rozczesywała jedwabiste, lśniące włosy. Matka odrzuciła je na plecy, potrząsnęła głową, odłożyła szczotkę na szafkę i spojrzała na wpatrującego się w nią Romka.

Coś było nie tak tego ranka. Nie poganiała go, nie krzyczała, że się spóźnią do przedszkola. Nie nazywała go leniem ani marudą. Nie spieszyła się. I właśnie to wzbudziło w nim niepokój.

Chciał zapytać, dlaczego się tak wystroiła — czy nie idą do przedszkola? Ale matka znów odwróciła się do lustra, obejrzała się, przygładziła dłońmi sukienkę.

„Gotowy?” — Wydało mu się, że jej głos zadrżał, jakby się potknął.

„Idziemy do przedszkola?” — spytał Romek.

„Tak. Tylko do innego.”

Romek spojrzał na nią zdumiony.

„Tak trzeba.” — Jej głos był stanowczy, kończąc temat. — „Chodź.”

I Romek poszedł, biegnąc, by nadążyć. Fakt, że nie oglądała się, by go pogonić, jak to robiła wcześniej, napawał go rosnącym niepokojem. Dziś wszystko było inaczej.

Długo jechali samochodem. Romek patrzył przez okno, jak wysokie kamienice ustępują miejsca parterowym domom, potem drewnianym. Przy drodze stały niebiesko-zielone wiaty przystanków.

Samochód zatrzymał się przed żelazną bramą dużego, trzypiętrowego budynku. „Wcale nie wygląda jak przedszkole” — pomyślał Romek.

Szli szeroką ścieżką do głównego wejścia, obok którego przybita była niebieska tabliczka, nie czerwona jak w jego dawnym przedszkolu. Romek nie umiał jeszcze czytać, ale gdyby umiał, zobaczyłby, że to wcale nie przedszkole, tylko dom dziecka.

Potem szli długim, jasnym korytarzem, gdzie unosił się zapach mlecznej kaszy. „Gdzie są dzieci?” — chciał zapytać, ale weszli już do gabinetu zastawionego szafami pełnymi papierów i grubych teczek.

„Witaj, Romku Kowalski.” — Starsza, siwowłosa kobieta spojrzała na niego uważnie.

W jej wzroku dostrzegł coś — współczucie? Oskarżenie?

„Dobrze, myślę, że zdążyliście się pożegnać. Może pani iść.” — Rzuciła matce krótkie spojrzenie, potem znów na Romka.

„Chodź, poznasz inne dzieci.” — Jej dłoń była twarda i sucha.

Romek wyrwał się i wybiegł z gabinetu. W korytarzu było pusto — matka już odeszła. Tylko w powietrzu unosił się słaby zapach jej perfum. Najwspanialszy zapach. Mógłby ją znaleźć po nim, ale twarda ręka znów chwyciła go za nadgarstek i zawiodła gdzieś dalej.

„Mamo! Mamo! Puśćcie!” — Szarpał się, nagle rozumiejąc, że została go, porzuciła w tym wielkim budynku.

Drżał z poczucia nie do zniesienia samotności.

Nie interesowały go zabawki ani dzieci patrzące na niego ciekawie. Cały dzień stał przy oknie, czekając, aż na ścieżce przed budynkiem pojawi się matka.

Czekał na nią każdego dnia, aż około dziesiątego roku życia zrozumiał, że nie wróci. Jej twarz przesłoniła mgła, zapach perfum zatarł się w pamięci.

Uczył się dobrze. Dla niej. Gdyby wróciła, nie chciałby jej rozczarować. Jako jedyny z domu dziecka dostał się na studia. Dano mu pokój w akademiku. Dziwnie było dzielić go tylko z jednym współlokChoć nigdy nie przestał pytać, dlaczego go zostawiła, pewnego dnia zrozumiał, że czasem odpowiedzi nie ma, a przebaczenie to jedyna droga, by uwolnić się od bólu.