— Co z tobą i tą Zofią? Po co ci taka żona? Urodziła, stała się miękka, teraz chodzi jak balon. Myślisz, że schudnie? Pewnie, czekaj nadal – będzie tylko gorzej!

Co cię tak napędza w tej Zofii? Po co ci żona, która po porodzie rozstąpiła się jak balon? Teraz wędruje po domu jak powietrzny balon. Myślisz, że kiedyś znowu będzie szczupła? Jasne, czekaj sytuacja tylko się pogorszy!

Co z tą Sofią? Po co ci małżonka, która po porodzie się rozprężyła i teraz kroczy jak powietrzny balon? Myślisz, że schudnie? Poczekaj, będzie coraz gorzej!

Ale ona jest spokojna, i tak naprawdę podoba mi się jej krągłość. Kiedyś była jak patyk teraz ma kształty!

Mężczyzna uśmiechnął się, mówiąc o żonie, lecz jego najlepszy przyjaciel, Arkadiusz, natychmiast uderzył go w ramię.

Hej, nie mieszaj się w to tak mocno, dobra? Niezależnie od tego, co ci się podoba, przyjdziecie razem na sylwestrową imprezę firmową i nie będziesz w stanie spojrzeć przyjaciołom w oczy. Jesteś wysoki, szerokopierszy, przystojny. Kobieta ma swój krótki okres, ale my, mężczyźni, pozostajemy pożądanymi kawalerami w każdym wieku!

Fryderyk tylko potrząsnął głową. Szczyciło mu się, że może siedział w tym małżeństwie za długo. Kiedyś był typem kawalerza, dopóki Zofia go nie zmieniła. Spokojna, piękna, dobra. Gotowała tak, że nie mógł odłożyć talerza. Sam przybrał na wadze około dziesięciu kilogramów od ślubu, a dopiero co przywitali na świecie dziecko.

Trzeba wymieniać żonę co jakiś czas, jak stare opony! ryczał Arkadiusz, wybuchając śmiechem. Rozwiodłem się i teraz spotykam się z Leną. Młodą, pełną energii. Jeśli coś pójdzie nie tak, wymienię ją na kolejną!

Po tej rozmowie Fryderyk nie mógł przestać rozważać słowa przyjaciela. Arkadiusz wciągał go, a on nagle przyjmował te myśli za własne. Może naprawdę zbyt długo zawisł w tym związku?

Zofio, przybrałaś

Zanim zdążył dokończyć, żona, przytulając jeszcze śpiące maleństwo, podniosła szeroko oczy.

I co z tego? Bo, cholera, przybrałam pięć kilogramów to jakaś tragedia? Ja opiekuję się dzieckiem, jestem pozbawiona snu, pracuję z domu. Cały dom spoczywa na mnie: pilnuję dziecka, kończę pracę, rozliczam finanse, płacę rachunki, idę po zakupy, gotuję! A ty drwisz ze mnie z powodu kilku kilogramów?!

W jej duszy dźwięk pękającej rury rozbrzmiał jak grzmot. Pragnęła wybuchnąć płaczem, bo mąż nie docenił jej wysiłku. Gdyby odeszła, zostawiłby go samego z tymi problemami, które go przytłoczyłyby.

Dlaczego tak ciągle narzekasz o tych kilogramach? Przyniosłam na świat człowieka, a ty wciąż liczysz kilogramy!

Zofia podrapała nosem i ruszyła do pokoju dziecięcego z maleństwem na rękach. Fryderyk usiadł w fotelu, i choć mógłby już mieć inną żonę, nie musiałby krzyczeć.

Z każdym kolejnym dniem Fryderyk pogrążał się coraz głębiej w nasionach, które zasiał mu przyjaciel. Coraz bardziej przekonywało go, że Arkadiusz ma rację. Nie zostawiłby dziecka pomógłby ale plan B nigdy nie zaszkodzi.

Patrz, jak Łucja z drugiego działu na ciebie patrzy! Pożera cię wzrokiem! Jest wolna, sprawdziłem. Piękna, atletyczna. Wygląda jak obraz! Obok niej twoja Zofia nie ma szans! rzekł Arkadiusz, podchodząc do stołu.

Łucja stała przy dystrybutorze wody, młoda, urodziwa, co jakiś czas spoglądając na współpracowników. Fryderyk nie dostrzegał tego „ognia w oczach”, o którym mówił Arkadiusz, lecz przyjaciel miał więcej doświadczenia.

Kiedy wrócisz do domu, taka kobieta będzie czekać! Wyobraź sobie szpilki, bielizna, wszystko, by uszczęśliwić mężczyznę! A ty? Pewnie w szlafroku, poplamionym po wymiocinach! Starzejesz się, wkrótce będzie trudniej znaleźć dziewczynę.

Arkadiusz poklepał Fryderyka po ramieniu, po czym wrócił do swojego działu, rzucając brudne żarty w stronę Łucji. Fryderyk poczuł ukłucie zazdrości. Arkadiusz zawsze potrafił rozmawiać z kobietami, zdobywać numery, chwalić się udanymi nocami.

Fryderyk udał się do matki, by opowiedzieć jej, że żona już mu nie odpowiada. Lidia Nikolaiewna, zawsze po jego stronie, tym razem nie poparła go.

Ty mały łobuzie, twoja żona dała ci dziecko, pracuje, prowadzi dom, jest piękna a ty odwracasz nos! Wy, mężczyźni, zawsze patrzycie na las jak wilki. Na koniec skończycie sami, wycie pod księżyc!

Słowa przeszły mu obok uszu. Wciąż wyłapywał spojrzenia Łucji w pracy, myśląc, że przyjaciel miał rację. Czas nieubłaganie mijał nie znajdziesz już takiej młodej kobiety. Pewnego dnia Fryderyk wrócił do domu tak roztrzęsiony, że nie potrafił myśleć ani mówić, poza powtarzaniem słów Arkadiusza.

Usiadł naprzeciw żony, która kołysała dziecko po kolejnej bezsenną nocą. Cienie pod oczami, skóra nie tak jędrna jak kiedyś. Nie miał już atletycznej sylwetki. Zrozumiał, że kocha ją, ale przerażało go, że może przegapić wszystkie „męskie szanse”.

Zofio, myślę, że powinniśmy się rozstać. Po porodzie się zmieniłaś. Zdałem sobie sprawę z wielu rzeczy i może to naprawdę czas.

Słowa były niejasne, pełne zająknięć, a on czuł się idiotą, jakby padł ofiarą telefonicznych oszustów, wstydząc się przy każdym pytaniu.

Na początku Zofia nie odpowiedziała. Spojrzała w jego oczy, w nich jedynie zmęczenie żadna złość, żadna rozczarowanie. Położyła dziecko w kołysce, zapakowała dwa walizki, wzięła malucha i ruszyła w korytarz. Nie powiedziała mu nic, ale wyraźnie chciała odejść.

Fryderyk chciał krzyczeć, zatrzymać ją, padnąć na kolana i przeprosić. Lecz myśl o upokorzeniu przed przyjacielem przyćmiła go.

Wiesz co, Fryderyku Może powinieneś na jakiś czas żyć sam bez mnie, bez syna. Gdy miałeś wypadek i leżałeś w łóżku, pielęgnowałam cię rok. Pracowałam, opróżniałam kosze na pieluchy, robiłam ćwiczenia, szukałam najlepszych lekarzy, zaciągałam pożyczki i spłacałam je. Nie powiedziałam wtedy ani słowa o rozwodzie, o naszym związku. A ty wyrzuciłeś mnie z dzieckiem w ramionach przez pięć kilogramów.

Zofia odwróciła się i odeszła, nie czekając, aż Fryderyk zrozumie, co się stało. Stał w drzwiach, słysząc jej kroki znikające w oddali, odczuwając jedynie przytłaczający ból nieodwracalnego błędu.

Następnego dnia przyszedł do pracy bez humoru. Wszystko mu wypadało z rąk. Arkadiusz przeskakiwał wokół, gratulując, chwytając go za rękę jak dzieci na podwórku.

No i co? Idź podrywać Łucję. Coś pięknego inaczej ją przywędrzę.

Arkadiusz się roześmiał, a Fryderyk nie poczuł się rozbawiony. Spojrzał w górę, a Senya zdawał się rozumieć.

Powiem ci, Senya. Byłem idiotą, wierząc ci. Miałem żonę, o jakiej każdy facet by zazdrościł! Mam syna, dobrą rodzinę! Nie potrzebuję twoich młodych dziewczyn!

Mówisz jak niewolny mąż, nie jak mężczyzna!

A mężczyzna w twoim rozumieniu to kto? Ten, który porzuca żonę i dziecko? Ten, który nie potrafi trzymać się w ryzach i skacze od jednej dziewczyny do drugiej? Czy może ten, kto nie jest wierny jednej kobiecie i ucieka jak pies przy pierwszej sukience?

Arkadiusz wziął się do serca za słowa Fryderyka i za rany, które zraniły go jego uwagi. Najlepsi przyjaciele mieli rozpaczliwy spór. Fryderyk postanowił, że jeśli nic się nie zmieni, nie będzie już przyjacielem Arkadiusza. Z takim przyjacielem nie potrzebujesz wrogów.

Tego samego dnia Fryderyk przyszedł do żony z ogromnym bukietem kwiatów. ukląkł i błagał o wybaczenie, szczerze przyznając, że dał się zwieść opowieściom przyjaciela. Oskarżył tylko siebie i błagał o przebaczenie. Zofia mu wybaczyła; wrócili do mieszkania i zaczęli żyć w zgodzie. Wydawało się, że kocha ją teraz bardziej niż kiedykolwiek. Nie widział już jej jako pakiet dołączony do małżeństwa.

Dla niego Zofia była najpiękniejsza, najcenniejsza. Niechaj będą te kilogramy, zmęczone spojrzenie. Fryderyk zaczął aktywnie pomagać żonie, przejmując większą część obowiązków przy dziecku. Siedział przy maleństwie, wstawał w nocy, kładł je spać. Przejął pranie i gotowanie, kiedy było to potrzebne. W międzyczasie żona rozkwitła zapisała się na siłownię.

Małymi krokami ich związek wrócił na właściwą ścieżkę. Fryderyk obiecał sobie, że nigdy nie popełni podobnego błędu. Cała sytuacja stała się dla niego ważną lekcją: trzeba zawsze słuchać własnej głowy.