Co z tą Zosią? Po co ci taka żona? Urodziła, stała się miękka, teraz się zatacza jak baleron. Myślisz, że schudnie? Jasne, czekaj dalej – będzie tylko gorzej!

Dziennik, 31 grudnia 2024

Nie mogę przestać myśleć o Anielce. Dlaczego miałem wziąć żonę, która po porodzie stała się tak rozbita? Zamiast delikatnej, jej ciało przybrało kształt balonu, a ona pełznie po domu jak statek podwodny. Czy naprawdę mam wierzyć, że kiedyś znowu będzie szczupła? Czekam, ale wiem, że to tylko pogorszy sytuację.

Z drugiej strony, przyznaję, że lubię, że Anielka jest pełniejsza. Kiedyś była jak kij, teraz ma krągłości, które przyciągają mój wzrok.

Mój najlepszy kumpel, Paweł, zatrzepał mnie po ramieniu i powiedział:

Spokojnie, Marek, nie daj się ponieść. Nieważne, co ci się podoba. Na sylwestrowej imprezie firmowej przyjdzie z nią i będziesz się wstydził patrzeć kolegom w oczy. Jesteś wysoki, przystojny, a kobiety w naszym wieku są już raczej na wagę. My, faceci, zawsze mamy szansę, niezależnie od lat.

Zostałem z tym w głowie. Zastanawiałem się, czy nie siedzę za długo w małżeństwie. Kiedyś byłem typem kawalera, dopóki Anielka nie wzięła mnie w swoje spokojne, piękne ręce. Jest miła, troskliwa, gotuje tak, że nie mogę oderwać się od talerza. Ja sam przybrałem około dziesięć kilogramów od ślubu, a dopiero co powitaliśmy na świecie małego Jasia.

Paweł rozłożył ręce i zaśmiał się:

Żona to jak opona wymień ją, kiedy się zużyje! Rozwiodłem się i teraz spotykam się z Kasią młodą, zgrabną. Jak coś nie pójdzie, zamienię ją na inną!

Jego słowa wpadły mi w ucho i zaczęły się mnożyć w myślach. Może naprawdę zbyt długo tkwię w tym związku?

Anielko, przybrałaś zacząłem, kiedy wciąż trzymała w ramionach śpiące dziecko, a jej oczy rozszerzyły się w szoku.

I co z tego? Przybrałam pięć kilogramów czy to już tragedia? Ja opiekuję się naszym maluchem, jestem wyczerpana, pracuję z domu, prowadzę dom, płacę rachunki, robię zakupy i gotuję. A ty krytykujesz mnie za kilka zbędnych kilogramów!

W jej duszy pękł strumień łez poczuła, że nie doceniam jej wysiłków. Gdyby odszedła, sam zostaną mi wszystkie obowiązki, które przytłaczają mnie jak woda w powodzi.

Dlaczego wciąż gadacie o kilogramach? Przyniosłam na świat człowieka, a ty liczyś kalorie!

Anielka odetchnęła i udała się do pokoju dziecięcego z malutkim Jasiem. Ja usiadłem w fotelu, myśląc, że kolejna żona nie będzie tak krzyczeć.

Dni mijały, a moje myśli coraz bardziej podążały za radą Pawła. Zaczęło mi się wydawać, że ma rację nie zostawię dziecka, pomogę, ale zawsze warto mieć plan B.

Spójrz na Magdę z drugiego działu! Patrzy na ciebie z takim pożądaniem! Jest wolna, piękna, wysportowana wygląda jak obraz z galerii. Obok niej Anielka nie ma szans! wtrącił Paweł, podchodząc do stołu.

Magda stała przy dozowniku wody, przeglądając notatki. Nie zauważyłem w niej tego ognia w oczach, o którym Paweł mówił, ale ja już wierzyłem, że ma więcej doświadczenia w tym temacie niż ja.

Kiedy wrócisz do domu, taka kobieta już na ciebie czeka! Szpilki, koronki, wszystko, co rozbudzi mężczyznę. Ty natomiast będziesz w szlafroku z plamą po jedzeniu dziecka! Z wiekiem trudniej będzie znaleźć taką dziewczynę.

Paweł poklepał mnie po ramieniu, po czym odszedł, rzucając kolejne żartobliwe uwagi w stronę Magdy. Zazdrość zżarła mnie od środka Paweł zawsze potrafił rozmawiać z kobietami, zdobywać numery i chwalić się udanymi nocami.

Poszedłem do mamy, by podzielić się wątpliwościami o żonie. Helena, moja matka, zawsze stała po mojej stronie, ale tym razem nie poparła mnie.

Co to za zachowanie, synu? Twoja żona dała ci dziecko, pracuje, prowadzi dom, jest piękna a ty podnosisz nosem? Wy wszyscy faceci jesteście tacy samo. Nie potraficie docenić tego, co macie, a ciągle szukacie w lesie wilka. I w końcu zostajecie sami, wyjąc na księżyc!

Jej słowa przeszły mi nad głowę, bo wciąż łapałem wzrok Magdy w biurze, licząc, że Paweł ma rację. Czas płynie, a ja nie znajdę już takiej młodej dziewczyny nie trzeba wróżyć, żeby to zobaczyć.

Pewnego wieczoru siedziałem naprzeciwko Anielki, kołysząc Jasia po kolejnej bezsennej nocy. Cienie pod oczami, skóra nie tak jędrna, jak kiedyś. Wiedziałem, że ją kocham, ale przerażało mnie, że mogę przegapić swoje męskie szanse.

Anielko, myślę, że powinniśmy się rozstać. Po porodzie się zmieniłaś, zrozumiałem wiele i chyba nadszedł czas wymamrotałem, nie potrafiąc ułożyć słów.

Zamiast odpowiedzi, spojrzała w moje oczy pełne zmęczenia. Nie było w nich gniewu, jedynie wyczerpanie. Położyła Jasia w kołysce, spakowała dwa walizki i wyszła na korytarz. Nie powiedziała nic, ale jej kroki już były pewne.

Chciałem krzyczeć, przytrzymać ją, padnąć na kolana i przeprosić, lecz myśl o upokorzeniu przed Pawłem powstrzymała mnie.

Wiesz co, Marek Może powinieneś na jakiś czas zamieszkać sam, bez mnie i bez naszego synka. Kiedy miałeś wypadek i leżałeś w łóżku, pielęgnowałam cię rok. Pracowałam, płaciłam kredyty, szukałam lekarzy. Nie sugerowałam rozwodu, a ty wyrzuciłeś mnie z dzieckiem w ramionach za pięć kilogramów.

Zamknęła drzwi, a ja stałem w progu, czując jedynie pustkę.

Następnego dnia po pracy nie miałem ochoty na nic. Wszystko spadało z moich rąk. Paweł podskakiwał wokół mnie, gratulując mi i chwytając za rękę, jakbyśmy byli chłopcami na podwórku.

No i co? Idź i podrywaj Magdę. To będzie twoja kolejna przygoda, a ja ją cię zabiorę!

Śmiał się Paweł, a ja nie czułem nic poza zimnym dreszczem.

Paweł, przyznaję, że byłeś głupi. Miałem żonę, o której każdy facet zazdrościłby. Mam syna, dobrą rodzinę, nie potrzebuję twoich młodych kur.

Długo nie będziesz taki jak dżentelmen! odparł Paweł.

A mężczyzna w twojej definicji to ktoś, kto porzuca żonę i dziecko? Czy to taki facet, co skacze od jednej dziewczyny do drugiej, jak pies na ulicy, gdy tylko zobaczy spódnicę?

Tym razem nasz spór wybuchł jak ogień. Zrozumiałem, że jeśli nic się nie zmieni, nie będę już przyjacielem Pawła. Z przyjacielem takim nie da się być wrogami.

Tego samego dnia kupiłem Anielce bukiet dzikich róż, ukląkłem i błagałem o wybaczenie. Przyznałem się do błędu, obwiniłem sam siebie i poprosiłem o szansę. Anielka wybaczyła, wróciliśmy do naszego mieszkania i postanowiliśmy żyć w zgodzie. Nagle poczułem, że kocham ją bardziej niż kiedykolwiek. Kilo­metrów nie liczę już wcale ważniejsze są zmęczone oczy i codzienne trudy.

Zacząłem aktywnie pomagać Anielce: noszę Jasia w nocy, zmieniam pieluchy, gotuję i odświeżam pranie. Ona sama zapisała się na siłownię, odzyskując formę. Krok po kroku nasz związek wrócił na właściwe tory. Obiecałem sobie, że nigdy nie popełnię podobnego błędu. Cała sytuacja stała się dla mnie lekcją: zawsze trzeba myśleć własnym rozumem.

Dziś Sylwester w biurze, a ja już nie myślę o Magdzie. Wolę cieszyć się tym, co mam rodziną, którą stworzyliśmy.

Z nadzieją patrzę w przyszłość, wiedząc, że najważniejsze to doceniać to, co naprawdę posiadamy.