Co tu robisz w moim laptopie? – Tajemnica, której nie powinno być.

— Co ty robisz w moim laptopie? — Aleks nachylił się nad Kasią. Nigdy wcześniej go takim nie widziała…

Kasia wróciła ze szkoły i już w przedpokoju poczuła ciężki zapach alkoholu. Z pokoju dochodziło głośne chrapanie. Wszystko jasne – ojciec znowu pijany. Od razu poszła do kuchni.

Mama stała przy zlewie i obierała ziemniaki. Usłyszawszy kroki, odwróciła się. Kasia jednym spojrzeniem zauważyła spuchniętą, czerwoną policzkę.

— Mamo, chodźmy stąd. Ile można to znosić? On cię kiedyś zabije — powiedziała ze złością.

— Gdzie pójdziemy? Kto nas potrzebuje? Mieszkania nie stać nas wynająć. Nie bój się, nie zabije mnie. To tchórz. Tylko na mnie potrafi podnosić rękę.

Rano Kasia obudziła się od dziwnych dźwięków. Wstała i zajrzała do kuchni. Ojciec stał przy kuchence i pił wodę prosto z czajnika, odchylając głowę do tyłu. Kasia wpatrywała się w jego poruszający się jabłko Adama. W górę, w dół. Słyszała, jak woda bulgotała w jego gardle. *„Niech się zakrztusi! Proszę, niech się zakrztusi!”* — pomyślała z nienawiścią.

Ale ojciec nie zakrztusił się. Postawił czajnik, sapnął z zadowoleniem, spojrzał na nią zaczerwienionymi oczami i przeszedł obok do łazienki.

Kasię przeszedł dreszcz na myśl, że mama doleje wody do tego samego czajnika i postawi go na gazie, bez mycia. Wzięła go i długo szorowała gąbką, obiecując sobie, że nigdy więcej nie naleje wody, dopóki go nie umyje.

Na święta Kasia z klasą wyjechała do Krakowa na trzy dni. A kiedy wróciła, mama leżała w szpitalu.

— To on ci to zrobił? — zapytała ostro, widząc bandaż na głowie mamy.

— Nie, co ty. Poślizgnęłam się, na dworze było ślisko.

Ale Kasia wiedziała, że mama kłamie.

Od częstych urazów głowy mama miała nadciśnienie. Pół roku później dostała udaru i zmarła. Ojciec płakał na pogrzebie pijanymi łzami, raz żałując przedwczesnej śmierci swojej drogiej Hani, raz przeklinając ją za to samo.

Mówił, że Kasia jest w nią wdepnięta, i groził, że jeśli też go opuści, ją zabije. Kasia ledwo doczekała się końca szkoły. Nie poszła na studniówkę. Następnego dnia cicho odebrała świadectwo w sekretariacie. Gdy ojciec był w pracy, spakowała rzeczy i uciekła z domu.

Ojciec dawał pieniądze na jedzenie, a Kasia część z nich chowała. Czasem sama wyciągała mu portfel z kieszeni, gdy spał. Niewiele, ale jakoś dało się przeżyć. Już dawno zdecydowała – wyjedzie, znajdzie pracę, a naukę może skończyć zaocznie.

Nie bała się, że ojciec będzie jej szukał. Policjanci i sąsiedzi wiedzieli o jego piciu, nikt by mu nie pomógł. Wyjechała do dużego miasta, wynajęła zaniedbane, ale tanie mieszkanie na przedmieściach, dostała pracę w „Kurczaku Express”. Pomogli jej z dokumentami, nawet karmili za darmo…

Złożyła papiery do technikum na zaoczne. Gdy w pracy dowiedzieli się, że uczy się na księgową, przesadzili ją do kasy.

Chłopaki próbowali się z nią umawiać. *„Najpierw wszyscy są mili, delikatni, a potem zaczynają pić albo zdradzać. Nie wiem, co gorsze. Nie wierz ich słodkim słowom, córeczko. Bądź ostrożna. Ja też byłam piękna. Twój ojciec nie pił, gdy się poznaliśmy. Kochaliśmy się. A gdzie to wszystko się podziało?”* — często mówiła mama.

Kasia zapamiętała jej słowa i nie odpowiadała na zaloty. Wystarczająco widziała w życiu rodziców.

Mama w dzień wypłaty szła do sklepu i kupowała podstawowe produkty – makaron, cukier, kaszę, konserwy, żeby starczyło na dłużej. Ojciec przepijał pieniądze, ale w domu zawsze było co jeść, choć monotonnie i skromnie. Teraz Kasia robiła tak samo.

Szła do domu z ciężką torbą, gdy nagle potrącił ją chłopak wpatrzony w telefon. Kasia miała nadzieję, że ją zauważy, ale się nie udało.

— Przepraszam — powiedział, odrywając wzrok od ekranu.

Kasia chciała odpysknąć, żeby patrzył, gdzie idzie, ale zobaczyła jego życzliwe spojrzenie i się speszyła.

— Nic się nie stało — odpowiedziała, uśmiechając się.

Chłopak zaproponował pomoc. Kasia się zawahała, ale w końcu oddała mu torbę. *„Nie może być złym człowiekiem, skoro tak się uśmiecha”*, pomyślała. Poznali się. Aleks zaniósł torbę pod drzwi, ale nie pozwoliła mu wejść do środka.

Następnego dnia chłopak przyszedł do „Kurczaka Express”. Twierdził, że to przypadek, ale Kasia była pewna, że specjalnie. Zaczęli się spotykać.

Aleks szczerze przyznał, że jest po rozwodzie, ma córeczkę, którą uwielbia. Zostawił żonie mieszkanie, a sam mieszkał u kolegi. Mówił, że ożenił się głupio.

— Po prostu nie umieliśmy razem żyć. Okazało się, że nic nas nie łączy. Czasem przez kilka dni w ogóle nie rozmawialiśmy.

Mówił dużo o córce, i Kasia uznała, że takiemu człowiekowi można ufać. Miesiąc później Aleks zaproponował wspólne mieszkanie.

— Wynajmijmy normalne mieszkanie, bliżej centrum. Razem będzie łatwiej.

Kasia się zgodziła. Była w siódmym niebie. Wreszcie będzie miała normalną rodzinę. Wynajęli przestronne mieszkanie, skromnie świętując nowy etap. O przyszłości, o ślubie, Kasia nie myślała. Aleks często mówił o dzieciach – na pewno będzie chłopiec i dziewczynka. I Kasia wierzyła, że tak będzie.

Aleks od razu zapłacił za dwa miesiące z góry. Ale w trzecim miesiącu przeprosił i poprosił, żeby zapłaciła ona.

— Rozumiesz, córka ma urodziny. Nie policzyłem, kupiłem jej drogi prezent, jeszcze alimenty…

Jakie mogły być wątpliwości? Kasia bez zastanowienia zapłaciła. Co miesiąc pojawiały się nowe powody: córka zachorowała, rodzice potrzebowali pomocy… I teraz to ona płaciła za mieszkanie. W końcu byli rodziną, choć nieformalnie.

Gdy dowiedziała się, że jest w ciąży, od razu powiedziała Aleksowi. Nie podniósł jej z radości, nie kręcił się po pokoju, jak to pokazują w filmach, tylko obojętnie skinął głKasia spojrzała przez okno szpitalnej sali na pierwsze promienie słońca, tuląc do piersi swojego synka, i wiedziała, że tym razem pokona strach – dla niego była w stanie stanąć przeciwko całemu światu.