Co sobie myślisz?

Świtał już poranek, gdy Walenty Rybak z impetem zgasił budzik i bosymi stopami przemierzył kuchnię. Czekało tam na niego prawdziwe zaskoczenie. Przy stole, z jedną zgrabną nóżką założoną na drugą, siedziała Anielka. Miała na sobie tylko kokieteryjny, koronkowy fartuszek. Ten widok wprawił Rybaka w takie zakłopotanie, że aż przymknął oczy.

— Słoneczko, wstałeś! — Anielka poderwała się z taboretu i obwiesiła mu się na szyi. — A ja już śniadanie przygotowałam!
— Prawda? I co to takiego? — spytał, wpatrując się w dziwną, włóknistą masę.
— No jak to, Walusiu? To brokuły na parze!

Walenty nigdy nie jadł „brokułów na parze”. Wolał bardziej tradycyjne śniadania.

— Może trochę majonezu? — zaproponował nieśmiało, nie mogąc przełknąć tej bladej, mdłej potrawy.

Lecz gdy zobaczył, jak idealne brwi Anielki zbiegają się na jej nosku, szybko się wycofał:

— No jasne, kochanie! Bez majonezu!

„Za co mi takie szczęście?” — myślał, dobierając resztki śniadania. Ale ta myśl nie dotyczyła brokułów, tylko bogini, która zasiadła na zniszczonym kuchennym taborecie w środku jego kuchni. „Ta nimfa!… Najada!… Beatrycze — teraz moja!”

***
Po raz pierwszy Walenty Rybak ujrzał Anielkę w teatrze, gdzie od trzydziestu lat pracował jako oświetleniowiec. Pewnego dnia, naprawiając przepaloną lampę, skierował snop światła na scenę i… dostrzegł ją! To subtelne, eteryczne stworzenie zapadło mu w duszę. I odtąd nie zaznał spokoju.

Nie, Walenty nie był z tych mężczyzn, którzy uganiają się za każdą spódnicą! Co w teatrze, tym siedzie kultury i piękna, było dość rzadkie. Miał opinię porządnego człowieka i uczciwego pracownika. Może właśnie za te cechy niebiosa nagrodziły go Anielką?

***
Po pośpiesznym goleniu Walenty zaczął się ubierać do pracy.

— Może byś wyprasowała mi koszulę… — zwrócił się nieśmiało do Anielki.

Lecz „nimfa-Beatrycze” była zbyt zajęta czymś swoim, boskim.

— Słoneczko, może sam? — zamruczała, nie odrywając oczu od ekranu telefonu.
— No, sam to sam! — nie sprzeciwił się Walenty.

Ponieważ nie miał pojęcia, gdzie o tej porze ukrywa się żelazko, po męsku wygładził koszulę lekko wilgotnymi dłońmi. Schwycił torbę z narzędziami, cmoknął Anielkę leżącą na kanapie i wybiegł do pracy.

Dopiero w tramwaju Walenty zdał sobie sprawę, że coś jest nie tak. Rozejrzał się i stwierdził, że w torbie brakuje zawiniętych w papier kanapek lub termosu z ciepłym kotletem.
„Nic, coś w bufecie przekąszę” — pocieszył się.

***
„Słonko, przelej mi sto pięćdziesiąt złotych. Dzisiaj mam manicure!”.

SMS od ukochanej wprawił Walentego w zakłopotanie. Nie wiedział, że manicure może tyle kosztować! Ale choć burczało mu w brzuchu, nie chciał martwić Anielki.
„U Zygmunta, w razie czego, pożyczę do wypłaty!” — pomyślał, naciskając „przelej środki”.

Pół godziny przed końcem pracy dostał kolejną wiadomość:

„Wracając, kup awokado i mleko bez laktozy na kolację! Buziaki!”

Z wymienionych produktów Walenty znał tylko „mleko”. Długo błąkał się między półkami, aż w końcu poprosił o pomoc ekspedientkę.

— Ile awokado podać? — spytała uprzejmie dziewczyna.

Walenty znów się zmieszał. Nie wiedział, ile ludzie zwykle kupują. Ale żeby nie stracić twarzy, odpowiedział:

— Dwa kilo, proszę!

Przy kasie ze smutkiem pomyślał, że jednak będzie musiał iść do Zygmunta. Choć sam nigdy nie pożyczał, dla Anielki zrobiłby wszystko.

W domu Anielka przywitała go z otwartymi ramionami, lśniąca w półprzezroczystej, jedwabnej kreacji.

— Walusiu, tak za tobą tęskniłam! — szczebiotała, gdy wkładał awokado do lodówki.
— A co na kolację, skarbie? — spytał nieśmiało.

— Właśnie nadjeżdża! — zawołała Anielka, gdy rozległ się dzwonek.
— Zejdź, proszę, zapłać kurierowi!

„Co można zamówić za takie pieniądze?” — zastanawiał się, dźwigając pudełko.

— Co to? — spytał, gdy otworzyli paczkę. W środku leżało coś posypane zieloną trawką.

— Walusiu, nie poznajesz? To sushi! — wyjaśniła. — Japońskie danie z tuńczykiem, krabem i ośmiornicą!

Walentemu sushi nie smakowało. Cieszyło go tylko, że Anielka była zachwycona. Gdy odleciała do sypialni, zajrzał do lodówki w poszukiwaniu choć łyżki pomidorówki. Niestety, nic nie znalazł.

***
Następnego ranka nie było śniadania. Anielka spała, rozrzuciwszy złote loki.

— Słoneczko, zostaw dwieście złotych — zamruczała przez sen. — Dzisiaj mam depilację cukrową.

Pierwszym odruchem Walentego był protest. Ale nie wiedział, co to „depilacja cukrowa”.

— Jasne, kochanie — zgodził się, nalewając do kubka mleko bez laktozy.

Znalazł w chlebaku zasuszony kawałek chleba. Z lodówki wyjął wczorajsze awokado, ale nie był pewien, czy jeść je surowe.

— Już idziesz? — spytała Anielka, wciąż przeglądając telefon.

— Tak. A ty kiedy do pracy? — zapytał Walenty.

Anielka oderwała wzrok od ekranu.

— O czym ty mówisz? Jestem twoją żoną! Teraz ty zarabiasz, a ja dbam o dom!

***
Wieczorem Walenty wrócił wściekły i głodny. W kuchni czekało tylko wczorajsze awokado. W sypialni Anielka malowała się przed lustrem.

— Wróciłeś? — zawołała. — Przemień się! Idziemy na imprezę!
— Gdzie?
— W klubie gra DJ z Argentyny! Będzie piana!
— Aniela, jestem zmęczony! — westchnął.

Anielka zmarszczyła brwi.

— Więc nie pójdziesz?
— Nie.
— Więc tak mnie traktujesz? Zamknąłeś w domu, a teraz jeszcze zakazujesz wyjść?!

Walenty postanowił uciec do kuchni, ale Anielka nie ustępowała.

— Co ty sobie w ogóle wyobrażasz?! — wrzeszWalenty w końcu wybuchnął: „Aniela, koniec z tym szaleństwem, od jutra wracamy do normalności!” i z ulgą obudził się w swoim starym łóżku, tuląc się do śpiącej Weroniki, która właśnie wróciła z targu z siatką świeżych bułek i domowego smalcu.