„Co jeśli rodzice naprawdę się rozwiodą? Wovka ściskał żołądek od strachu i chciał płakać”

„A jeśli rodzice naprawdę się rozwiodą?” Ta okropna myśl ścisnęła Wojtka w brzuchu i miał ochotę się rozpłakać.

Trzej przyjaciele szli ze szkoły. Wiosenne słońce raziło ich prosto w oczy. Chłopcy przekomarzali się, przepychając i śmiejąc. Pod blokiem Jakuba zatrzymali się.

— Idziesz wieczorem z nami pojeździć na rowerach? Wczoraj z Darkiem tak fajnie szaliliśmy po parku.

Wojtek się skrzywił. Od dawna prosił ojca, żeby przywiózł rower z garażu, ale ten zawsze nie miał czasu. Albo wracał późno z pracy, gdy było już ciemno, albo prosił, by poczekać do weekendu, a potem zapominał albo tłumaczył się obowiązkami.

— Idziesz? — powtórzył Jakub i trącił Wojtka w ramię.

— Nie wiem. Rower w garażu. Jak ojciec wcześniej wróci…

— Sam nie możesz go wziąć? Dobra, będziemy w parku o siódmej, podjeżdżaj. — Jakub wyciągnął dłoń, i chłopcy kolejno przybili mu piątkę.

Pod następnym klatkowisku Wojtek pożegnał się też z Darkiem. „Może i prawda, poszukać klucza do garażu? Tata tylko zimą tam stawiał auto. Chyba nie nosi klucza przy sobie” — pomyślał i pospieszył do domu. Mieszkał najdalej ze wszystkich.

W domu Wojtek przebrał się i od razu zaczął szukać klucza. Ale w szufladzie komody, gdzie rodzice trzymali różne drobiazgi, klucza do garażu nie było. Poszukał jeszcze chwilę, ale w końcu zrezygnował i zabrał się za lekcje. Jak mama wróci, zapyta ją o klucz. Ale jeśli nie odrobi zadań, raczej mu go nie da.

Wojtek skończył lekcje w półtorej godziny. Nawet się zdziwił. Zwykle zajmowało mu to dwie, trzy godziny. Zaskrzypiał zamek. „Mama!” — ucieszył się i wybiegł do przedpokoju.

— Cześć — zmęczonym głosem powiedziała mama i przeszła z siatkami do kuchni.
Wojtek podążył za nią. Wyciągała zakupy i wkładała je do lodówki.

— Dlaczego nie zjadłeś makaronu z kotletami? Znów kanapkami się żywiłeś? Wstaw do szafki — podała mu paczkę gryki.

— Mamo, gdzie jest klucz do garażu?

— Po co ci?

— Chcę wziąć rower.

— Lekcje odrobiłeś? — Mama zatrzasnęła lodówkę i spojrzała na niego.

— Odrobiłem, możesz sprawdzić — odparł gotowy na kontrolę.

— Klucz… — Mama rozglądnęła się po kuchni. — Nie pamiętam. Poczekaj na tatę, on na pewno wie.

— Przyjdzie w nocy? — Wojtek podniósł głos. — Koledzy już dawno jeżdżą. Po co w ogóle chowaliście ten rower do garażu? Zostawilibyście na balkonie. Tata wróci, i będziecie mieli ważniejsze sprawy niż ja. Nie możecie dnia przeżyć bez kłótni. Mam już dość — mruknął, zdając sobie sprawę, że dziś nie pojeździ.

Nastrój mu nagle spadł. Odwrócił się i poszedł do swojego pokoju, głośno zatrzaskując drzwi.

Ostatnio ojciec często zostawał w pracy. On i mama codziennie się kłócili, wrzeszczeli na siebie. Wojtek zbyt często słyszał słowo „rozwód”.

Nie umiał sobie wyobrazić, że rodzice się rozstaną. Tak, tata rzadko interesował się jego życiem, od dawna nigdzie razem nie wychodzili. Raz wrócił wcześniej. Przy kolacji spytał, jak mu w szkole. Wojtek zaczął opowiadać, ale szybko zamilkł, widząc nieobecne spojrzenie ojca. Nie słuchał, myślał o swoim.

Wtedy mama się zirytowała, że tata nie dba o syna, że nie zajmuje się jego wychowaniem, a to przecież trudny wiek, gdy przykład ojca jest ważny… Wojtek zamknął się w pokoju, starając nie słuchać. Ale jak tu nie słyszeć, gdy rodzice się tak darli?

U innych dzieci było normalnie. Jakub z tatą często jeździli na ryby, chodzili na mecze. Darko w ogóle rzadko włóczył się po podwórku. Ciągle z rodzicami gdzieś jeździli samochodem. Wojtek westchnął.

Siedział na łóżku, trzymał książkę, ale ani razu nie spojrzał na otwarte strony. Do pokoju weszła mama, usiadła na skraju, sięgnęła, żeby pogłaskać go po włosach. Wojtek odsunął głowę, więc cofnęła rękę.

— Znalazłam klucz do garażu. Jeśli odrobiłeś lekcje… — zaczęła niepewnie.

— Odrobiłem, mówiłem — przerwał jej.

— Dobrze, to się ubieraj. Pójdziemy po rower razem.

Wojtek zatrzasnął książkę, odrzucił ją, zerwał się z łóżka i naciągnął bluzę.

— Gotowy — powiedział wesoło.

— Tylko obiecaj, że nie będziecie wyjeżdżać na jezdnię. Jeździjcie po parku albo chodnikach — powiedziała mama, wstając.

Garaż był niedaleko, pięć minut od domu. Wojtek z trudem otworzył zardzewiały zamek, pociągnął metalowe drzwi. Otworzyły się ze zgrzytem.

— Ile razy mówiłam, żeby zawiasy nasmarował — mruknęła mama, wchodząc.
Wcisnęła włącznik i pod niskim sufitem zapaliła się goła żarówka. Na półkach i w kątach stały pudła, leżały narzędzia i inne rupiecie. W rogu stał stary kuchenny stół i dwa stołki. Garaż był takim składzikiem na rzeczy niepotrzebne, a szkoda wyrzucić.

Żelazo nagrzało się w słońcu i teraz oddawało ciepło. Było duszno, pachniało olejem i benzyną. Wojtek od razu zobaczył rower, wiszący wysoko na ścianie.

— Tak nie sięgniesz, weź stołek — powiedziała mama.

Wojtek przystawił go do ściany i stanął. Stołek niebezpiecznie się zachwiał.

— Ostrożnie, przytrzymam cię — mama objęła jego nogi.

— Mamo, tak mnie nie utrzymasz. Lepiej przytrzymaj stołek, żeby się nie ruszał — zdziwił się sam, że brzmiał jak ojciec.

Podniósł rower, ale nie mógł zdjąć z haka — za ciężki.

— Ja spróbuję — zaproponowała mama.

— Sam — Wojtek wspiął się na palce i mocno pchnął rower w górę. Stołek się przechylił.

— Mamo, trzymaj! — krzyknął i o mało nie upuścił roweru. Mama zdążyła go podchwycić.

Wojtek zeskoczył, otrzepał ręce, uradowany, że się udało i zarazWojtek popchnął rower przed siebie, patrząc, jak rodzice idą obok siebie po cichu, i po raz pierwszy od dawna poczuł, że w ich domu znów może być tak, jak kiedyś – spokojnie i dobrze.