– Co dzisiaj muszę cię ratować? – zapytał, przygotowując drugą miskę.

– I od czego mnie dziś będziesz musiał ratować? – zapytał Wojtek, zalewając wrzątkiem drugą zupkę chińską.

– Ziemniaczane purée i klopsiki! – odpowiedział wesoło Krzysztof.

– O, znowu? – zapytał przyjaciel z udawanym uśmiechem.

– Znowu!

– W zeszłym tygodniu już były te przeklęte klopsiki! Ile można?

– No właśnie, też tak żonę pytam, ale mnie nawet słuchać nie chce! No dobra, wal się!

***

Marek, ich nowy współpracownik, patrzył ze zdziwieniem na nowych znajomych, nie rozumiejąc, dlaczego Krzysztofowi nie smakuje domowe jedzenie. Wojtek postanowił wyjaśnić.

– Chodzi o to, że Krzysiek stęsknił się za byle jakim jedzeniem, typu zupka chińska, pizza, pierogi ruskie i tym podobne, a żona codziennie pakuje mu obiady w pudełku, żeby jadł porządnie. Ja go ratuję. Nie wyrzucać przecież jedzenia! On je moją zupkę, a ja pałaszuję to, co żona dla niego ugotowała!

– A tak źle gotuje? – zapytał Marek, wyjmując swoją kanapkę z mikrofalówki.

– Nie, w sumie gotuje normalnie. Po prostu nie zawsze ma się ochotę na te wszystkie klopsiki, rosół z makaronem czy schabowego! – odparł z uśmiechem Wojtek, otwierając pudełko kolegi. – No i trzeba mu pomóc po bratersku.

– A może powiedzieć żonie, żeby się nie wysilała i nie gotowała? Pewnie będzie zadowolona! – zauważył Marek.

– No właśnie, Krzysiek próbował, ale ona nawet słuchać nie chce!

– A ty się cieszysz, że możesz się wysilać!

– A po co żeby dobro miało się zmarnować?

– Gdybym miał żonę, która pakowałaby mi obiady do pracy, nikomu bym jej jedzenia nie oddał! – powiedział z marzycielskim uśmiechem Marek, odgryzając kęs kanapki.

– W czym problem? Ożeń się! Kto ci broni?

– No nie spotkałem jeszcze swojej drugiej połówki!

– No cóż, jeszcze spotkasz! – klepnął go po ramieniu Wojtek. – Niedawno jesteś w naszym mieście? U nas pełno miłych dziewczyn!

Chłopaki zjedli obiad, po czym wrócili do pracy. Wszyscy pracowali w jednej firmie meblowej, choć na różnych stanowiskach. Krzysztof był kierownikiem działu sprzedaży, Wojtek w produkcji, a Marek niedawno zatrudnił się jako magazynier.

Jakby miał przeczucie, nowy znajomy już tego wieczora poznał sympatyczną kobietę około trzydziestki. Może trochę młodszą.

Stała w supermarkecie i próbowała sięgnąć po paczkę dziwnych makaronów z najwyższej półki. Drobną była, ledwo metr pięćdziesiąt wzrostu, ale bardzo ładna.

– Pomóc pani? – zaproponował uprzejmie Marek.

Sam był wyższy niż przeciętny i bez problemu mógł sięgnąć na górną półkę.

– Byłabym bardzo wdzięczna! – powiedziała nieznajoma piękność i uśmiechnęła się.

Jej uśmiech! Gdy go zobaczył, Marek poczuł, jakby płynął. Wszystko się pomieszało. Dziś, wczoraj, jutro. Chciał zostać w tej chwili i nigdzie się nie ruszać, ale gdy kobieta złapała makarony, poszła dalej, szukając innych produktów.

Otrząsnąwszy się, Marek pobiegł za nią.

– Co pani będzie gotować? – zapytał, jakby od niechcenia.

– A no właśnie, postanowiłam mężowi lazanię zrobić! Bo już mu się moje klopsiki znudziły! – odpowiedziała wesoło.

– A ja jestem Marek! – nie stracił rezonu. – A pani?

– A ja Ania, i możesz mówić mi na „ty”!

Marek zupełnie zapomniał o dzisiejszej rozmowie z kolegami podczas obiadu, ale teraz nagle sobie przypomniał.

– O, a nie szkoda ci się tak starać, skoro musisz sama biegać po sklepach? – zapytał wesoło.

– Dlaczego miałoby mi być szkoda? Nie jest dobrze rozpieszczać ukochanego męża?

– No właśnie, słyszałem dzisiaj pewną ciekawą historię i teraz sam nie wiem, czy to dobrze, czy źle!

– Jaką historię? – zainteresowała się.

– No, jeden znajomy oddaje swoje obiady, które żona mu przygotowuje, najlepszemu koledze, a sam w zamian je zupki chińskie. Jak tu po tym zrozumieć facetów!

– Rzeczywiście, dziwny człowiek. Gdybym się o czymś takim dowiedziała, urządziłabym mojemu niezłą burę! – powiedziała Ania, jakby obrażona w imieniu innej kobiety.

– No właśnie, jeśli żona Krzysztofa się dowie, też mu się dostanie! – przytaknął jej Marek.

– Krzysztofa? – zdziwiła się. – A mogę zapytać, gdzie pracujesz?

– Dopiero co przyjechałem do waszego miasta. Jeszcze nikogo dobrze nie znam. Zatrudniłem się jako magazynier w fabryce mebli na lewym brzegu.

Gdy to usłyszała, Ania zatrzymała się i spojrzała na nowego znajomego. Wyglądała na bardzo obrażoną.

W głowie ułożyła dwa plus dwa. Mąż ostatnio ciągle czuł się ciężki, też miał na imię Krzysztof, też pracował w tej firmie. To raczej nie przypadek.

– O jaki niegodziwiec! Więc to Wojtek ciągle jego jedzenie je, a mój żywi się tymi zupkami! – powiedziała oburzona.

Wtedy Marek zrozumiał, że wdepnął w kłopoty, ale skąd miał wiedzieć, że piękna nieznajoma okaże się żoną jego kolegi.

– Ups! – powiedział winowajczo, nie wiedząc, jak się tłumaczyć.

Ania rzuciła wózek i ruszyła w stronę wyjścia, mrucząc pod nosem:

– Jak on śmiał! Będziesz miał lazanię! I klopsiki, i kotlety, i zupę pomidorową. A ja się starałam, starałam, a ty!

Marek zostawił swoje zakupy i pobiegł za nią. Dogonił ją dopiero przy samochodzie, gdy już otwierała drzwi.

– Nie mogę pozwolić ci prowadzić w takim stanie! – powiedział stanowczo. – Chodź, postawię ci kawę, a gdy się uspokoisz, pojedziesz, gdzie tam chciałaś.

– Nie! – odparła, ale Marek nalegał.

W końcu Ania się zgodziła. Postanowiła przyjąć zaproszenie na kawę od nowego znajomego.

Weszli do kawiarni w tym samym markecie, Marek zamówił im kawę i parę ciastek. Czym jeszcze można pocieszyć kobietę? Na nic lepszego nie wpadł. Ku jego zdziwieniu to zadziałało.

Ania jadła ciastko i powoli się uspokajała, choć uraza jeszcze nie minęła.

– No jak tak można!Na koniec Marek uśmiechnął się, patrząc, jak Ania wrzuca do koszyka składniki na lazanię, i pomyślał, że czasem najlepsze przyjaźnie rodzą się z najmniej spodziewanych sytuacji, a dobro zawsze wraca do tych, którzy je rozdają.