Co czeka kobietę, która oszczędza na sobie: przenikliwe spostrzeżenie o życiu

Dzisiaj przyszedł mi do głowy pewien fragment, który warto zapisać. Myślę o tym, co Erich Maria Remarck powiedział o kobietach, które oszczędzają na sobie. Brzmiało to mniej więcej tak:

*„Gdy potrzebujesz mało, dostajesz mało. Najpierw oszczędzasz na sobie, a potem wszyscy oszczędzają na tobie…”*

Racja, prawda? Jest jeszcze jedno jego zdanie, które utkwiło mi w pamięci: *„Kobieta, która ciągle sobie odmawia, budzi w mężczyznach tylko jedną chęć — żeby i oni mogli na niej zaoszczędzić.”*

Najpierw my rezygnujemy z siebie, a potem życie zaczyna rezygnować z nas. Skromność, dobre serce, uprzejmość — w książkach to cechy, które zostają nagrodzone. W prawdziwym świecie bywa inaczej. Dla nieuczciwych ludzi twoja łagodność to tylko okazja, by ciebie wykorzystać.

Nie wszystkie dobre cechy są dobre w każdej sytuacji. Czasem mogą nawet zaszkodzić. Gdy obok uczciwego człowieka staje ktoś, kto nie ma skrupułów, twoja dobroć służy tak naprawdę złu. Trzeba o tym pamiętać.

Każdy wrażliwy i życzliwy człowiek powinien nauczyć się rozpoznawać ludzi, żeby nie dać się nimi pomiatać. Ale żeby rozumieć innych, najpierw trzeba zrozumieć siebie. Dlaczego kobiety tak często rezygnują z siebie? I co w zamian za to dostają?

Nikt ci nie podziękuje za twoje poświęcenie. To nie tylko kwestia pieniędzy. Chodzi też o czas, odpoczynek, marzenia. Kobiety dają z siebie wszystko dla bliskich, zapominając o własnych potrzebach — a to właśnie jest oszczędzanie na własnym życiu.

Ludzie szybko się przyzwyczajają: jeśli zadowalasz się małym, dostajesz mało. Najpierw sama sobie odmawiasz, a potem każdy zaczyna cię ignorować. W końcu przychodzi zmęczenie, rozczarowanie. Gdy taka kobieta zapyta losu, dlaczego wszystko dla innych, a nic dla niej, w odpowiedzi usłyszy tylko ciszę.

Nikt nie uraduje się twoim zmęczeniem. Nikt nie powie: *„Dziękuję, że się tak poświęcasz!”*. Ani ty, ani inni nie skorzystacie na twoich wyrzeczeniach. A złe nawyki prowadzą do złego życia.

Dobre przyzwyczajenia nie gwarantują szczęścia, ale złe zawsze sprowadzają nieszczęście. Nawyk oszczędzania na sobie pojawia się często wraz z miłością — do mężczyzny, do dzieci. Świat się przewraca: twoje „ja” przestaje być najważniejsze. Matka kocha dziecko tak bardzo, że gotowa jest zrezygnować z siebie. Zakochana kobieta oddaje czas, wygodę, ambicje, byle tylko być z ukochanym. Dzieci przyzwyczajają się, że poświęcasz się dla nich, mąż — że dla niego. Ty sama nauczyłaś ich, że to norma.

A co się stanie, gdy kobieta nagle zechce odzyskać siebie? Gdy przestanie się umniejszać? Najbliżsi, dla których tak wiele poświęcała, najpewniej się wściekną. Nikt nie powie: *„Dziękujemy, teraz nasza kolej!”*. Będą źli, bo zabierasz coś, co uważali za oczywistość.

Jeśli kobieta z lęku przed ich gniewem znów się podda, miną lata, dekady… aż pewnego dnia zorientuje się: *„Gdzie się podziało moje życie?”*. Jeśli nie chcesz, by twoje dni przeminęły w cudzych cieniach — przestań oszczędzać na sobie. Nie pozwól, by inni decydowali za ciebie. Każdy ma prawo do własnego szczęścia.

Niespełnienie niszczy miliony szans.

Co to znaczy „oszczędzać na sobie” w szerszym sensie? To myśleć, że nie zasługujesz na lepszą pracę, bo inni są mądrzejsi. Uważać, że nie nauczysz się malować ani tańczyć, skoro wokół tyle utalentowanych ludzi. Wierzyć, że inne kobiety są lepsze, bo mają prostszy nos czy gęstsze włosy.

Oszczędzanie na sobie to nawyk, który każe ci zadowalać się okruchami. Którego efektem jest strach przed odrzuceniem — gdy coś ci nie wyjdzie, gdy ktoś powie „nie”, nie wolno ci obniżać poprzeczki.

To przyzwyczajenie, które zabija marzenia. Które nie pozwala ci sięgać po to, co wydaje się niemożliwe — po szczęście.

Nie rezygnuj z czasu dla siebie. Z wieczorów z książką w ręku. Z drobnych przyjemności, które kochasz. Godziny spędzone z radością nigdy nie są zmarnowane — one wypełniają cię na nowo.

Czasem mam wrażenie, że ludzie żyją, jakby mieli wieczność. Czekają na cud, porównują się z innymi, odkładają wszystko na później… i oszczędzają na samych sobie.

Nie ograniczaj swoich możliwości. Nigdy nie mierz się z innymi. Gdybym ja, pisząc te słowa, porównywał się z wielkimi twórcami, pewnie zacząłbym oszczędzać na papierze i atramencie — bo uznałbym, że nie jestem ich godny.

© E.M. Remarque

I chyba właśnie o to chodzi — życie mija, a my często zapominamy, że to MY powinniśmy być jego głównymi bohaterami. Nie tylko statystami w cudzych historiach.