Co chcę, to zrobię! To moje miejsce, nie podoba się – odejdź!

„Rób, co chcesz! To też moje mieszkanie. Nie podoba się – wynoś!” – warknął Krzysztof, patrząc spode łba na matkę.

Halina wyszła z klatki schodowej. Łzy zasłaniały jej oczy. Dotarła do ławki na podwórkowym placu zabaw i ciężko na nią opadła. Ciasno otuliła się płaszczem. Choć czerwiec zbliżał się do połowy, wieczory wciąż były chłodne. Obiecana przez synoptyków fala upałów nigdy nie nadeszła.

Zadrżała, chowając dłonie w kieszenie. Posiedzi tu, aż zmarznie na kość… A potem? Gdzie ma iść? Dożyła tego – syn wyrzucił ją z domu. Wstrząsnęło nią ciche łkanie. Całe życie spędziła w tych ścianach – stąd wyszła do urzędu stanu cywilnego, tu przyniosła syna ze szpitala. Syn…

***

„Mamo, cała klasa jedzie na majówkę do Krakowa” – oznajmił Krzyś, wpadając do domu i rzucając plecak na podłogę.

„Mamo, słyszysz?” – stał już w drzwiach kuchni, patrząc na matkę, która przy zlewie obierała ziemniaki. Po jej zesztywniałych plecach od razu zrozumiał, że wyjazd wisi na włosku. Spróbował jeszcze raz.

„Mamo, dasz mi pieniądze?” – przekrzyczał szum wody.

„Ile?” – odparła, nie odwracając się.

„Bilet w obie strony, hostel, jedzenie, bilety do muzeów…” – wyrecytował.

„Ile?!” – powtórzyła ostro, wrzucając ziemniaka do garnka. Krople wody obryzgały jej twarz i bluzkę.

Halina cisnęła nóż do zlewu i odwróciła się do syna.

„Nie ma.” Krzysztof opuścił głowę i wlókł się do swojego pokoju.

„Nie drukuję tych pieniędzy, tylko zarabiam! Na jesień musisz mieć nowe buty – w starych ledwo doczołgałeś wiosny. Kurtka też za mała…” – głos matki dogonił go w progu, popychając w plecy.

Zamknął drzwi, ale jej słowa i tak dotarły, choć stłumione.

„Wszyscy jadą, tylko nie ja” – mruknął Krzyś. „Ja też chcę do Krakowa!” – krzyknął głośniej, a w jego głosie zadrżały łzy.

Matka pewnie go nie słyszała, ale odpowiedziała, jakby prowadzili dialog:

„Nacieszysz się, jak dorośniesz. Zarobisz i polecisz nawet do Ameryki!” – wrzasnęła z kuchni.

Krzyś przełykał łzy.

„A ojca zapytaj! On ci nigdy nawet zabawki nie kupił. Na urodziny tandetne autka. Alimenty to maksimum, co ci daje. A co kupisz za te grosze? Rośniesz, wszystko na tobie pęka…” – huczało z kuchni.

Krzysztof włożył słuchawki, ale jej głos przedzierał się nawet przez muzykę. Otarł pięścią oczy. Jak sam na to nie wpadł? Kiedy ojciec odchodził, powiedział: „Jak coś – dzwoń”. Właśnie nadszedł ten moment. Postanowił nie zwlekać. Nie miał komórki, więc cicho otworzył drzwi. Matka w kuchni terkotała garnkami. Wymknął się do przedpokoju, włożył adidasy i wyszedł, uważając, by drzwi nie trzasnęły. Pobiegł do sąsiedniego bloku, do Darka Nowaka. Mieli stacjonarny telefon.

Darek ucieszył się na jego widok.

„Muszę zadzwonić” – Krzysztof chwycił słuchawkę, wykręcił numer i przycisnął ją do ucha, łapiąc oddech.

Już chciał się rozłączyć, gdy usłyszał głos.

„Tato, cześć!” – wykrztusił.

„Kto mówi?” – spokojnie zapytał ojciec.

Krzysztof spojrzał na zdezorientowanego Darka.

„To ja, Krzysztof.”

„Jaki Krzysztof?”

„Tato?!” – w głosie chłopaka zadźwięczała rozpacz, ale w odpowiedzi usłyszał tylko sygnał.

Odepchnął słuchawkę, walcząc ze łzami.

„Co się stało?” – zapytał Darek.

„Nie jadę do Krakowa. Matka nie da pieniędzy, a ojciec się wykpił” – warknął.

„Mogę poprosić rodziców. Powiem, że to ważne. Oddasz im potem” – zaproponował Darek.

„Nie. Dowiedzą się i dostaniesz burę. Poradzę sobie.” Krzysztof wyszedł.

Gdy był mały, matka całowała go, nazywała kotkiem, słoneczkiem i kupowała zabawki, nawet gdy nie prosił.

Potem jakby ją podmieniono. Ojciec odszedł, a ona stała się nerwowa, krzyczała, szarpała go, gdy psocił. Czasem dostawał klapsa albo „pasztecik” – to bolało bardziej niż lanie. Żadnego ciepłego słowa, tylko krzyki.

Myślał nawet o ucieczce, ale bez pieniędzy nie zajdzie daleko. Miał zaledwie jedenaście lat – nikt go nie zatrudni.

„Nie prosiłem się na ten świat. Urodziłbym się u rodziców Darka – byłbym szczęśliwy…” – myślał, wchodząc po schodach.

W wieku czternastu lat przyzwyczaił się do jej wrzasków. Wychodził na dwór albo zamykał się w pokoju z muzyką.

W liceum szukał czułości u dziewczyn. Jeśli któraś nie chciała się całować – odrzucał ją, tak jak chciał odrzucić matkę. Do domu wracał tylko spać. Leżał w ciemności, przeklinając los, matkę, ojca i całe swoje życie.

Nie uczył się, ale zdarzały mu się czwórki. Spróbował wszystkiego – papierosów, wina, wódki, trawy. Brak pieniędzy uchronił go przed uzależnieniem.

Pewnej nocy wrócił o pierwszej. Matka czekała w przedpokoju. Gdy zamachnęła się, by uderzyć, złapał jej rękę i ścisnął. W jej oczach zobaczył strach.

„Nie waż się na mnie krzyczeć!” – ryknął, odtrącając ją. Drzwi zatrzasnęły się z hukiem.

Już nigdy nie próbowała go uderzyć, choć krzyki pozostały.

Z każdym dniem oddalali się od siebie. Może matka chciała coś zmienić, ale nie potrafiła. Krzysztof zamknął się w sobie. Teraz jej słowa odbijały się od muru obojętności.

Po szkole poszedł do wojska. Nawet się ucieszył – lepiej służyć, niż kłócić się z matką. Wróci za rok, znajdzie pracę…

Ale tęsknił. Cieszyły go jej listy. Pisała chłodno, kończąc zawsze tak samo: „Dbaj o siebie. Mama”.

Gdy wrócił, uścisnęła go, nawet się rozpłakała. Ale potem znów było po staremu – imprezy, nocne powroty,Halina wzięła jego dłoń w swoje, a on tym razem nie odsunął się, bo w jej dotyku wyczuł to samo ciepło, którego tak bardzo brakowało mu przez wszystkie te lata.