Ciotka

CIOTKA

Ciotkę Franciszkę przywieziono z mazurskiej wsi. Starsza pani już nie dawała rady z gospodarstwem, więc jej siostrzenica, Aldona, zabrała ją do siebie, do Warszawy.

Mąż Aldony, Michał, nie protestował. Był cichy, szczupły, nosił okulary. We wszystkim ulegał swojej energicznej, krągłej żonie.

To przecież rodzina, ciotka. Dzieci nie miała własnych. A mnie matki już brakuje. Moja mama była młodsza od ciotki Franciszki o trzydzieści lat, z drugiego małżeństwa mojego taty. Tak się jednak złożyło, że moja mama odeszła Tak wcześnie, ach! Żal mi ciotki! Musimy ją wziąć zadecydowała Aldona.

Dzieci Aldony Kacper i 8-letnia Zosia nie znały ciotki Franciszki.

Sama Aldona widziała ją zaledwie parę razy. Nie rozmawiały przez telefon, jedynie listy pisały. Jak się okazało ciotka Franciszka nie miała żadnych nowoczesnych sprzętów.

I oto jest teraz z nimi. Malutka, jak skrzat (13-letni Kacper przerasta ją wzrostem). Włosy puszyste jak dmuchawiec, na głowie beret. Oczy niesamowicie młode, przenikająco błękitne.

W rękach tobołek i siatka, jak dawniej w PRL-u, dwa stare walizki.

Na rękach rudy, puszysty kot. Spojrzał leniwie na mieszkańców mieszkania, zeskoczył na podłogę i zaczął eksplorować nowe miejsce.

To Mandaryn. Zabieram go wszędzie. Żywa dusza, wybaczcie powiedziała ciotka Franciszka.

I dodała:

Ale wy moi! Kochani!

Potem było świętowanie. Ciotka przywiozła własne marynaty i konfitury. Aldona zdziwiła się, jak jej wybredne dzieci zajadały zażarty dżem, ogórki, leczo i inne smakołyki.

Aldonko! Macie działkę? Wszystko posadzę, choć zdrowie już nie to, ale trzeba uprawiać, bez swojego się nie da! mówiła ciotka Franciszka.

Aldona powiedziała, że działki nie mają. Bo po co? Wszystko można kupić, ciągle brak czasu. Pracuje na dwa etaty, Michał też. Dzieci widują dorywczo. Mieszkanie na kredyt, długo jeszcze do spłaty.

Działka być musi. Nie patrz tak, Aldona. Człowiek bez ziemi nie umie żyć. Kupimy, znajdziemy kawałek ciotka Franciszka poszła do swojego pokoju.

Znajdziemy, jasne. Kręcimy się i sobie we wszystkim odmawiamy. Ciotka myśli, że jesteśmy milionerami? mruczała Aldona, zmywając naczynia.

Następnego dnia była sobota. Michał wylegiwał się w łóżku z gazetą. Aldona krzyknęła, by dzieci podgrzały mrożonki, i postanowiła jeszcze się zdrzemnąć.

Kacper i Zosia natychmiast zaszyli się w smartfonach.

Kot Mandaryn siedział obok nich i kiwał głową. Weszła ciotka Franciszka.

Co wy wyrabiacie? dopytywała.

Kacper i Zosia zaczęli tłumaczyć i pokazywać. Ciotka Franciszka kiwała głową, słuchała. Potem powiedziała:

U nas we wsi też już takie widziałam. Może nie takie super, ale prostsze. Ja sobie nie sprawiłam nie było potrzeby. Waszej mamie pisałam listy, było najłatwiej. Przydatna rzecz, dobra. Można człowieka w każdym miejscu świata odnaleźć. Wynalazek świetny, ale odłóżcie już i chodźcie ze mną!

Po co? Przecież my gramy! oponował Kacper.

Gdzie gracie? Przecież siedzicie tylko w telefonach, nikomu nie dzwonicie dziwiła się ciotka Franciszka.

Ale gramy w środku, w telefonie! pisnęła Zosia.

Ciotka zaczęła opowiadać, jak się kiedyś na wsi grało. Później zaciągnęła dzieci do kuchni.

Kiedy Aldona weszła, aż zaniemówiła. Na stole leżały talerz z naleśnikami. Szczęśliwy Kacper pił herbatę, a Zosia, stojąc przy ciotce Franciszce, zwijała pierogi.

Patrz, mamo! Szczęśliwy mi się trafił! Może tobie się uda? uśmiechała się Zosia.

Zaraz dołączył Michał, radośnie marszcząc nos.

Od teraz w weekend pierogi będziemy razem lepić. I naleśniki smażyć! Swoje trzeba jeść! zapowiedziała ciotka Franciszka.

Bez sensu, przecież wszystko można kupić! wzdychała Aldona, która nie znosiła gotować.

Kupowała głównie mrożonki i dania gotowe. Rodzina niby się nie sprzeciwiała. Do dzisiaj.

Nie, mamo. Róbmy sami. Takich pierogów nigdy nie próbowałem! zachwycał się Kacper.

Potem ciotka Franciszka, wzięła motek gumy, rozciągnęła na krzesłach i zaczęła pokazywać Zosi, jak się grało w gumę na wsi.

Wy nie gracie tak? dopytywała.

A gdzie tam! Wyjdą na dwór, a i tak w telefonach siedzą! Nowoczesne pokolenie! zaśmiał się Michał.

To niedobrze! Trzeba rozmawiać na żywo! Telefony to potrzebna rzecz, nie da się bez nich, ale trzeba używać do dzwonienia, albo wysłania czegoś, co potrzeba. I tyle! rzekła ciotka Franciszka.

Wieczorami szydełkowała, a obok na fotelu wylegiwał się Mandaryn.

Mamo, patrz! pewnego dnia zawołała Zosia.

Aldona wyszła do korytarza i zerknęła do łazienki.

Ciotka Franciszka gładziła pralkę, mówiąc:

Wszystkiego najlepszego, pralko automatyczna! Długich lat służby życzę, kochanie!

Ciociu Franciszko, co robisz? szepnęła Aldona, myśląc, że ciotka oszalała.

No jak to. Dziś 8 marca. Pralka to przecież dama! Postanowiłam ją uhonorować! roześmiała się ciotka Franciszka.

Ale to nieżywe, ciociu Co za głupota! prychnęła Aldona.

Wszystko rozumie, nie mów tak. U nas we wsi kiedyś u Tomka traktor prawie ugrzązł. Zaczął go łagodnie wołać i wyciągnęli go z błota. A Kazio do swego auta zawsze mówi Pani Maria i życzy dobrej drogi. Wy sami nie wiecie, jak szczęśliwi jesteście! My kiedyś praliśmy ręcznie, dużo, chodziliśmy nad rzekę. A tu tyle wygód dla was, a i tak chodzicie ponuro! Telefony są, jeśli używać sensownie. Zawsze wiesz, gdzie dzieci się znajdują. Pralka potrafi wszystko wyprać. Mikrofalówka, zobacz, jak grzeje cieszyła się jak dziecko, ciotka Franciszka.

Zaczęła odbierać dzieci ze szkoły.

Pewnego razu Kacper miał kłopoty w klasie. Nie mówił o tym rodzicom. I gdy płakał w kącie, weszła ciotka Franciszka. Opowiedział jej wszystko, nawet nie wiem kiedy. Następnego dnia nie poszedł na pierwsze dwie lekcje. W domu było cicho, nawet ciotki nie było.

Może wyszła się przespacerować pomyślał.

Zaczął się ubierać. Przy klasie usłyszał znajomy głos! Zajrzał przez uchylone drzwi. Nauczycielka siedziała na krześle, cisza. Przy tablicy ciotka Franciszka, coś opowiada.

Ojej! Po co przyszła! Będą się śmiać! Kacper przylgnął do drzwi.

Ale nikt nie śmiał się. Po lekcji uczniowie otoczyli ciotkę Franciszkę. Kacper wszedł do klasy. Na przeciw wyszedł Piotrek, największy łobuz, od którego Kacper zawsze dostawał.

Cześć, a czemu dziś tak późno? Słuchaj, fajną masz babcię! Tyle opowiedziała, szkoda, że nie mam swojej. Tęsknię Jutro wasza idzie z nami do parku. Tyle wie o roślinach, zwierzętach! Tak ciekawie mówi! Nauczycielka pozwoliła jej wystąpić uśmiechał się Piotrek.

Tak Ona taka jest! zaśmiał się Kacper i pobiegł, by przytulić ciotkę Franciszkę.

Tego wieczoru Aldona rozpłakała się. Ze zmęczenia. I znów obok była ciotka.

Nie płacz, kochanie. Wszystko masz, czego płakać!

Mam dość! Ciągle pracuję, życia nie ma. Michał taki spokojny. U innych mężowie prawdziwi! Sama jestem jak niewidzialna. Teraz takie jak ja nie są modne płakała Aldona na ramieniu ciotki.

Ciotka pozwoliła wypłakać się, podała herbatę.

Zaczęła opowiadać o tym, jak straciła trójkę dzieci, kiedy byli mali. Jak jej wspaniały mąż odszedł przedwcześnie. Jak walczyła z ciężką chorobą, traciła na wadze, lecz wytrwała, choć ogromny ból odbierał jej chęć do życia.

Co to za moda na ludzi? Każdy stworzony osobno przez Boga. Jedni chudzi jak trzcina, inni z krągłościami. Smaki są różne, Aldonko. Dawniej panie pulchne się ceniło! Ty jesteś piękna, włosy kręcone, oczy duże, niebieskie typ naszej rodziny. Figurka też dobra, ceni to co masz. Inni nie mają. Ile ludzi samotnych! Michał też złoty patrzy z miłością, wszystko dla rodziny. Dzieci prawdziwe szczęście! Reszta się ułoży. No, idę do sypialni! ciotka Franciszka zostawiła Aldonę w kuchni.

Już nie chciało jej się płakać. Przecież ma wszystko. Tylko się rozczuliła.

W dniu, gdy Aldona czekała na męża z pracy (sama była na urlopie), nie było go długo.

Dzieci! Tata dzwonił? Gdzie jesteście? wołała.

Kacper coś mieszał na kuchence. Aldona zauważyła, że syn zaczął interesować się kuchnią, nauczył się podrzucać naleśniki.

Zosia budowała z krzeseł domek, rozwieszała koce, sadzała zabawki.

Telefony leżały nieruszone. Ostatnio Aldona zauważyła, że dzieci już ich nie używają, tylko odbierają połączenia.

Aldona dzwoniła do męża. Abonent chwilowo niedostępny.

Nagle zaniepokojona zorientowała się, że nie ma ciotki Franciszki. Nie słyszała kapci, spokojnego głosu.

Rzuciła się do jej pokoju. Na łóżku leniwie rozciągał się Mandaryn.

Kacper! Zosia! Gdzie ciotka Franciszka?! krzyknęła.

Dzieci wbiegły natychmiast.

Przyszliśmy ze szkoły z nią. Potem poszła gdzieś szeptała Zosia.

Długo? Zosiu, długo? płakała Aldona. Córka kiwnęła i rozpłakała się.

O Boże! Przecież daliśmy jej telefon! Znów nie wzięła! Jak mogła! Przecież jest starsza! Aldona bezradnie opadła na fotel.

Kacper zaczął się ubierać.

Dokąd idziesz? pobiegła za nim matka.

Szukać! Mamo, nie możemy bez niej! i syn zbiega po schodach.

Zosia wsunęła stopy w adidasy i pobiegła za bratem.

Aldona, ubierając się, ruszyła za dziećmi.

Ci na podwórzu. Szczęśliwi.

Co się dzieje? zapytała Aldona.

Dzieci pokazały w lewo.

Stamtąd, trzymając Michała pod ramię, szła ciotka Franciszka w kapeluszu z makami.

Ciociu! Przestraszyłaś! Nie można tak, na tyle godzin z domu! A ty gdzie byłeś? Aldona wtuliła się w ramię męża.

Chodziliśmy zamknąć tę cieknącą rurę! oznajmiła ciotka Franciszka.

Co? Ale jak? tylko tyle wykrztusiła Aldona.

Chciałyśmy zrobić ci niespodziankę. Ciotka Franciszka to niesamowita. Nie da się opisać, uratowała nas! zaśmiał się Michał.

Ciociu Skąd miałaś pieniądze? Nie trzeba było zaczęła Aldona.

Skąd, skąd? Po pierwsze oszczędzałam. Emeryturę mam porządną. Gospodarstwo swoje, prawie nic nie wydawałam. Wiejskie jajka, mleko, chleb piekłam. Po drugie, sprzedałam swój dom. Dla mnie te pieniądze zbędne. Na cmentarz nie zabiorę. I tak chciałam wam zostawić. Lepiej od razu dać, bo potrzebne wyznała szczerze ciotka Franciszka.

Aldona milczała. Nie musi już pracować na dwa etaty. Będzie więcej czasu dla rodziny. Jak dobrze!

Jutro ruszamy za miasto. Działka na nas czeka! Z Michałem już wybraliśmy domek! dodała ciotka Franciszka.

Będzie własny dom! Hurra! Działka! A obiecałaś nauczyć nas oglądać świetliki, pleść koszyki i robić skarby z szkiełek i kwiatków, które potem się wykopuje! dzieci objęły ciotkę Franciszkę.

Wszyscy razem, objęci, ruszyli do domu.

Aldona przez chwilę zatrzymała się przy klatce.

Popatrzyła w górę, na chmury, i wyszeptała:

Dziękuję. Dziękuję za ciotkę Franciszkę.