Ciocia Sonia, bardzo przepraszam za kłopot, mogłaby Pani przez chwilę popilnować mojego dziecka? – W…

Przepraszam, ciociu Zosiu, czy mogłaby pani na chwilę popilnować mojego dziecka? W progu stanęła młoda kobieta o skruszonym spojrzeniu.
Słucham? Gospodyni mieszkania udała, że nie rozumie pytania.
Sąsiedzi mówili, że czasem opiekuje się pani obcymi dziećmi na chwilę, kiedy rodzice mają sprawy do załatwienia. Dziewczyna spróbowała się uśmiechnąć.
Zapamiętaj sobie, kochanie, nie ma obcych dzieci. Wszystkie są nasze, odpowiedziała uroczyście ciocia Zosia.
No tak, matka nagle rozpromieniła się. To zostanie pani z nim?
Na ile godzin miałabym go przyjąć?
Na dwie godzinki.
Na pewno tylko na dwie?
Może… na trzy… odparła niepewnie matka.
Nie, moje dziecko, tak to nie będzie, powiedziała stanowczo starsza pani. Mogę odebrać dziecko na ściśle określoną ilość godzin, potwierdzoną podpisem.
Podpisem? Po co?
Bo za każdą minutę spóźnienia doliczam sto złotych.
Ile?! wykrzyknęła zszokowana matka.
Właśnie tak. Sto złotych za minutę. Czyli ekstra godzinka to sześć tysięcy złotych.
O matko. A ile kosztuje trzy godziny?
A jaka płeć?
To ma znaczenie?
Oczywiście. Dziewczynka na trzy godziny to tysiąc, chłopiec to dwa tysiące.
Czemu taka różnica?
A jak ty nie widzisz różnicy między dziewczynką a chłopcem?
Poza kilkoma szczegółami są tacy sami.
No widzisz! W tych szczegółach tkwi sens. Jeśli to chłopiec
Tak, mam syna.
No to przed jego przyjściem muszę się porządnie ogarnąć.
Słucham?
Dokładnie. Prasuję szlafrok, robię manicure, podkreślam oczy, nakładam cienie, szminkuję się. Kosmetyki tanie nie są.
Ależ chwileczkę! wykrzyknęła matka. Mój Stasiu ma tylko pięć lat. Po co mu pani uroda?
Jak to po co? Trzeba już od małego kształtować gust.
A u dziewczynki?
Dziewczynie samo się wykształci. Chłopak musi nauczyć się odróżniać ładne ciocie od nieładnych. Chyba nie chcesz, żeby kiedyś sprowadził do domu abnegata? A może chodzisz przy nim w podartych rajstopach i niepranym szlafroku?
Ja? Dziewczyna zamyśliła się, zarumieniła. A co, nie wolno?
Moja droga! westchnęła ciocia Zosia. Zapamiętaj raz na zawsze chłopiec żonę wybiera na podobieństwo matki. Jeśli chcesz mieć w synowej brudaskę
Nie chcę! I Mogę już przyprowadzić Stasia?
Kiedy?
Teraz. Mówiłam, muszę wyjść dosłownie na dwie godzinki.
Bez spóźnień?
Dobrze Przyjdę po niego na pewno za trzy godziny.
To przyprowadź go. Ale za kwadrans. Czym twój synek się interesuje?
Jak to, czym?
Co go ciekawi? Technika, nauka, a może tylko marzy o malarstwie?
Przypominam, że on ma pięć lat!
Właśnie. Dlatego pytam.
Dlaczego?
Bo właśnie wtedy kształtują się zainteresowania. Mój Piotruś rozkręcał w piątym roku życia każdy rowerek, a potem nawet silnik samochodowy.
W pięciu latach?!
Jasne. Bo jego tata mój mąż był najlepszym mechanikiem w mieście. Nie wiedziałaś?
Nie.
Szkoda. Drugi syn w tym wieku brzdąkał na skrzypcach. Prosiliśmy, żeby zmienił zainteresowania, bo jego tata to nie Józef, tylko Marek, i pewnie nie ma nuty muzykalności we krwi. Ale on się uparł, i dziś wykłada solfeż w szkole muzycznej. I to dowód: wszystko można, jeśli się chce. A trzeci…
A trzeci, słyszałam, to sportowiec, wtrąciła młoda mama.
Dokładnie. Dlatego do dziś mam w mieszkaniu drabinkę gimnastyczną. Jeśli Stasiu będzie miał ochotę się wspinać, pokażę mu parę świetnych ćwiczeń.
Pani pokaże?
A czemu nie? Mam w domu pianino, skrzypce, książki techniczne, muzyczne, wędkarskie. Powiedz tylko, co go kręci, zajmę go na trzy godziny tak, że o świecie zapomni.
On niczym się nie interesuje, matka wyznała ze smutkiem.
A o czym marzy?
Wydaje mi się, że o niczym.
Jak to? zdziwiła się ciocia Zosia. Prawdziwy pięciolatek marzy, żeby mieć czarodziejską różdżkę, stać się ptakiem, kosmitą, wejść do pralki i żeby ją potem włączyli. Chce rozkręcać telewizor, pogłaskać prawdziwego tygrysa w zoo. Twój nie chce niczego z tego?
On chce tylko jedno mieć smartfona jak dorośli, wyznała smutno matka.
Już wszystko jasne, pokiwała głową ciocia Zosia. Przyprowadź mi go jak najszybciej! Nie, za piętnaście minut. Wezmę tylko tysiąc, jak za dziewczynkę.
Ale dlaczego? Przecież to chłopiec.
I co z tego? Fakt posiadania siusiaka nic jeszcze nie znaczy. Ale zapewniam cię wychowam z niego prawdziwego chłopaka.
Naprawdę?! przeraziła się matka. Jakim sposobem?
Nie twoja sprawa. Ale pamiętaj, następnym razem, gdy zechce przyjść a na pewno będzie chciał policzę już jak za chłopca. Zgadzasz się?
No cóż… smętnie kiwnęła młoda kobieta. Nie mam wyjścia.
I dobrze. Leć po dziecko, ja idę ogarnąć twarz.

Następnego ranka Staś, ledwo otworzył oczy, zapytał:
Mamo, czy dziś pójdę do babci Zosi?
Po co? zapytała matka z nutą zazdrości.
Bo u niej jest niesamowicie! wykrzyknął chłopiec.