Ciocia Róża: tajemnice z rodzinnego domu

Mam 47 lat. Jestem zwykłą kobietą, można mnie określić jako szarą myszkę. Nie jestem szczególnie urodziwa, nie mam wymarzonej sylwetki. Singielka. Nie wyszłam za mąż i nie zamierzam, bo uważam, że mężczyźni są w zasadzie jedną i tą samą rasą zwierząt, które wolą najpierw najedzieć brzuszek, a potem rozciągnąć się na kanapie. Poza tym nikt mi nigdy nie proponował ani małżeństwa, ani randki. Moi rodzice są już w podeszłym wieku i mieszkają w Gdańsku. Jestem jedynaczką ani sióstr, ani braci. Mam kuzynów, ale nie mam z nimi kontaktu po co się z nimi spotykać?

Od piętnastu lat żyję i pracuję w Warszawie. Pracuję w instytucji, gdzie każdy dzień to pracadom. Mieszkam w zwykłym bloku na osiedlu mieszkaniowym. Jestem trochę zgorzkniała, cyniczna i nie darzę nikogo szczególną sympatią. Dzieci nie przepadam. Na Nowy Rok jeżdżam raz w roku do Gdańska, by zobaczyć rodziców. W tym roku znowu pojechałam, przyjechałam, postanowiłam wyczyścić lodówkę. Zdecydowałam wyrzucić stare mrożonki pierogi, kotlety wszystko, co kiedyś kupiłam, a nie smakowało i leżało w zamrażarce. Zabrałam je do kartonu i ruszyłam na śmietnik. Winda zatrzymała się przy mnie mały chłopczyk, miał chyba siedem lat. Widziałam go już kilka razy z mamą i noworodkiem. Pomyślałam: O rety, co za przypadek!. Spojrzał na karton, a gdy wyszliśmy, podążył za mną. Cichutko zapytał: Czy mogę to wziąć?. Odpowiedziałam, że to stare, ale po chwili pomyślałam, niech już sobie zabierze nie jest przetarte. Zanim doszłam do kosza, odwróciłam się i zobaczyłam, jak starannie pakował paczki, przyciskając je do klatki piersiowej. Zapytałam, gdzie jest jego mama. Powiedział: że jest chora, a siostra też nie może wstać. Po tym odszedłem, wkrótce po powrocie do swojego mieszkania postawiłam na kuchence obiad.

Usiadłam, rozmyślałam i coś mi uderzyło w głowę ten chłopiec nie dawał mi spokoju. Nigdy nie byłam osobą o wielkim sercu, ale coś we mnie się poruszyło. Szybko wzięłam to, co miałam w lodówce: kiełbasę, ser, mleko, ciastka, ziemniaki, cebulę, nawet kawałek mrożonego mięsa. Wysiadłam przy winda i nagle zdałam sobie sprawę, że nie wiem, na którym piętrze mieszkają. Wiem tylko, że są nad moim. Zaczęłam więc wspinać się piętro po piętrze. Po dwóch piętrach otworzyło się drzwi i stał przed mną ten sam chłopiec. Najpierw nie rozumiał, co się dzieje, potem milcząco ustąpił, pozwalając mi wejść. Mieszkanie było skromne, ale bardzo czyste.

Na łóżku leżała kobieta, skulona przy dziecku. Na stole stał wiadro z wodą i szmatki chyba gorączka ją doprowadziła do rozbicia. Obok spała jeszcze mała dziewczynka, a w piersi matki coś bulgotało. Zapytałam chłopca: Masz leki?. Pokazał mi kilka. Były przeterminowane, trzeba było je wyrzucić. Podszedłam do kobiety, dotknęłam głowy była gorąca. Spojrzała na mnie zmieszanym wzrokiem, po czym gwałtownie wstała: Gdzie jest Antoni?. Wytłumaczyłam, że jestem sąsiadką. Zapytałam o objawy matki i dziecka, wezwałam pogotowie. Gdy jechały, podałam im herbatę z kiełbasą zjadły ją bez wahania, wyraźnie były głodne. Mama karmiła piersią, choć nie było to łatwe.

Lekarze przyjechali, zbadali, wypisali mnóstwo leków i zastrzyki. Poszłam do apteki, kupiłam wszystko. Wpadłam też do sklepu, napełniłam wózek mlekiem i różnym jedzeniem dla niemowląt. Dla zabawy kupiłam jakąś żółtą, cytrynową małpkę totalny absurd, bo nigdy nie kupowałam dzieciom prezentów.

Nazywa się Jagoda, ma 26 lat. Mieszka w Piasecznie, nie w centrum, ale na obrzeżach. Jej matka i babcia pochodzą z Warszawy, a matka wyszła za mężczyznę z Piaseczna i przeprowadziła się tam, pracując w fabryce. Ojciec Jagody zginął w wypadku przy pracy, porażony prądem. Matka została sama z noworodkiem, bez pracy i pieniędzy. Znajomi z pomocą dali im trochę wsparcia, ale po trzech latach matka wyczerpała środki. Sąsiedzi jakoś odnaleźli w Warszawie babcię, która przygarnęła dziewczynkę. Gdy Jagodzie skończyło się 15 lat, babcia opowiedziała jej całą historię jak matka zmarła na gruźlicę. Babcia była skąpa, mało mówiąca i mocno paliła.

W wieku 16 lat Jagoda zaczęła pracować w pobliskim sklepie najpierw jako pakowaczka, potem jako kasjerka. Rok później zmarła babcia i Jagoda została sama. W wieku 18 lat spotkała chłopaka, który obiecał wyjść za mąż, ale po urodzeniu dziecka zniknął. Jagoda pracowała do ostatniego grosza, zbierając pieniądze, bo nie miała kto pomógł. Gdy urodziła, po miesiącu zostawiała dziecko same w mieszkaniu i sprzątała klatki schodowe. Właściciel sklepu, do którego wróciła, po tym, jak jej syn dorośniał, zaczął ją regularnie gwałcić, grożąc zwolnieniem. Kiedy dowiedział się, że jest w ciąży, dał jej 10000 zł i kazał przestać się pojawiać.

To właśnie taką historię opowiedziała mi Jagoda tego wieczoru, podziękowała za pomoc i obiecała spłacić pieniądze sprzątaniem i gotowaniem. Zatrzymałam jej podziękowania i wyszłam. Przez całą noc nie mogłam spać, rozmyślając: po co żyję, po co tak żyję? Dlaczego tak nie dbam o rodziców, nie dzwonię do nich, nie kocham nikogo? Gromadzę pieniądze, mam już przyzwoitą sumę, ale nie wiem, na co je wydać. A tu nagle los kogoś innego, ludziom nic nie zostaje do jedzenia, a leczenia brak.

Rankiem przybiegł Antoni, podsunął talerz z naleśnikami i zniknął. Stałam w progu z talerzem w ręku, a ciepło tych gorących naleśników jakby ożywiało mnie, roztapiało moje sztywne nerwy. Jednocześnie chciało mi się płakać, śmiać i jeść.

Niedaleko od naszego bloku znajduje się małe centrum handlowe. Tam właścicielka sklepu z ubrankami dla dzieci, nie mogąc ustalić, jaki rozmiar mi potrzebny, zgodziła się ze mną pójść na zakupy. Nie wiem, czy chciała zarobić, bo wiedziała, że dużo kupię, czy po prostu podziwiała moją troskę. Po godzinie miałam cztery wielkie torby z ubrankami dla chłopca i dziewczynki, a także koc, poduszki, pościel. Kupiłam też jedzenie, witaminy, wszystko, co tylko przyszło mi do głowy. Poczułam, że w końcu jestem potrzebna.

Minęło już dziesięć dni. Nazywają mnie ciocia Rita. Jagoda jest prawdziwą rzemieślniczką. Mój mały kąt zamienił się w przytulne gniazdko. Zacząłem dzwonić do rodziców, wysyłam SMSy z życzeniami zdrowia dla chorych dzieci. Nie wiem, jak żyłam wcześniej. Po pracy codziennie biegnę do domu, bo wiem, że ktoś na mnie czeka. Wiosną jedziemy razem do Gdańska wszyscy razem. Bilety kolejowe już kupiliśmy.