Ciocia Rita Mam 47 lat. Jestem zwykłą kobietą, można powiedzieć szarą myszką. Nie jestem atrakcyjna, nie mam świetnej figury, jestem samotna. Nigdy nie byłam mężatką i nie chcę, bo uważam, że mężczyźni są tacy sami – tylko żarcie i telewizor na kanapie im w głowie. Ale nikt mi zresztą nigdy nie proponował ani randek, ani małżeństwa. Moi starzy rodzice mieszkają w Olsztynie. Jestem jedynaczką – brak rodzeństwa. Kuzynostwo mam, ale nie utrzymuję kontaktu i nie chcę nawet. Od 15 lat żyję i pracuję w Warszawie. Każdy dzień to praca – dom, praca – dom. Mieszkam w blokowisku na zwykłym osiedlu. Jestem zgryźliwa, cyniczna, nikogo nie lubię. Nie przepadam za dziećmi. W Nowy Rok pojechałam do Olsztyna odwiedzić rodziców. Raz w roku wracam do domu i tyle. W tym roku też tak było – wróciłam, postanowiłam umyć lodówkę, powywalać wszystkie stare zapasy – pierogi, kotlety. Kupiłam, nie smakowały, więc leżały. Zgarnęłam wszystko w pudełko i poszłam wynieść. W windzie stał chłopiec, może z siedem lat. Kilka razy już go widziałam z matką i malutkim dzieckiem. Pomyślałam nawet: „Ale się nazbierało!”. Patrzył na pudełko i milczał. Wyszliśmy, idę do śmietnika, on za mną. W końcu cicho spytał: „Można wziąć?” Mówię – to stare rzeczy! Ale pomyślałam: „Skoro chce, niech bierze, nie jest przecież zepsute.” Odeszłam, zerknęłam za siebie i zobaczyłam, jak delikatnie zbiera paczuszki, zamyka i przyciska do piersi. Zapytałam: „A gdzie mama?” – „Chora jest, i siostrzyczka też. Nie może wstać,” dodał. Odwróciłam się i poszłam do mieszkania. Postawiłam obiad na gazie, usiadłam, zamyśliłam się. Młody nie wychodził mi z głowy. Nigdy nie byłam opiekuńcza, nie ciągnęło mnie do pomagania. Ale coś mnie pchnęło. Szybko zebrałam jedzenie, co miałam: kiełbasę, ser, mleko, ciastka, ziemniaki, cebulę, nawet mięso z zamrażarki. Wyszłam i dopiero przy windzie zorientowałam się, że nie wiem, na którym mieszkają. Wiedziałam tylko, że wyżej. Zaczęłam chodzić po piętrach. Po dwóch piętrach otworzył mi drzwi ten chłopak. Najpierw nie zrozumiał, potem cofnął się w ciszy, wpuszczając mnie do środka. W mieszkaniu było biednie, ale bardzo czysto. Matka leżała skulona na łóżku z dzieckiem przy sobie. Na stole miska z wodą i szmatki. Miała chyba temperaturę, bo przykładała zimne kompresy. Dziewczynka spała, coś bulgotało jej w piersi. „Masz jakieś tabletki?” – zapytałam chłopca. Pokazał mi stare przeterminowane leki. Podeszłam do kobiety, dotknęłam czoła – gorące. Otworzyła oczy, spojrzała na mnie nieprzytomnie. Zerwała się nagle: „Gdzie Antek?” Wytłumaczyłam, że jestem sąsiadką. Zapytałam o objawy i dziecka, i jej. Zadzwoniłam po pogotowie. Zanim przyjechali, napoiłam ją herbatą i dałam coś zjeść. Jadła, nawet nie protestując, głodna była bardzo. Ciekawe, jak karmiła jeszcze piersią? Przyjechali lekarze. Obejrzeli, zapisali mnóstwo leków, nawet zastrzyki dla małej. Poszłam do apteki, wykupiłam wszystko. Wpadłam do sklepu, nakupiłam mleka, jedzenia, nawet zabawkę – dziwaczną jaskrawożółtą małpkę… Pewnie dlatego, że nigdy nie kupowałam prezentów dzieciom. Mama nazywa się Ania, ma 26 lat. Kiedyś mieszkała w Przasnyszu na obrzeżach. Jej mama i babcia były warszawiankami, ale matka wyszła za mąż za faceta spod Przasnysza i wyprowadziła się z miasta. Pracowała w fabryce, on technik. Kiedy urodziła się Anka, ojca zabił prąd w pracy. Matka została bez pracy i pieniędzy, z dzieciakiem na rękach. Zaczęli się kręcić znajomi, alkohol przyszedł szybko – piła trzy lata. Sąsiedzi jakoś odnaleźli babcię w Warszawie i to ona zabrała dziewczynkę. Gdy Ania miała 15 lat, babcia powiedziała jej o śmierci mamy na gruźlicę. Babcia była oschła, bardzo oszczędna i paliła dużo. Ania w wieku 16 lat zaczęła pracować w pobliskim sklepie: najpierw jako pakowaczka, potem kasjerka. W rok później babcia zmarła i znów została sama. W wieku 18 lat poznała chłopaka, obiecywał ślub, ale zostawił ją w ciąży. Pracowała do końca, odkładała każdą złotówkę, bo nie miała na kogo liczyć. Kiedy urodziła synka, już po miesiącu zostawiała malucha samego w domu i sprzątała klatki schodowe. Dziewczynka pojawiła się tak: właściciel sklepu, do którego wróciła, zgwałcił ją pewnego wieczoru i potem robił to coraz częściej, grożąc wyrzuceniem z pracy. Gdy się dowiedział, że jest w ciąży, dał jej 1000 złotych i kazał znikać. Taką historię opowiedziała mi tamtego wieczora. Podziękowała mi za wszystko i powiedziała, że odpracuje dług sprzątaniem albo gotowaniem. Przerwałam jej podziękowania i poszłam do siebie. Całą noc nie spałam. Myślałam. Po co żyję? Dlaczego jestem taka obojętna, nie troszczę się nawet o rodziców, nie dzwonię do nich, nikogo nie kocham, nie współczuję. Odkładam pieniądze, zebrała się niezła suma, ale nie mam na kogo wydawać. A tutaj komuś innemu brak na jedzenie, na leki. Rano przyszedł Antek, wręczył mi talerz naleśników i uciekł. Stałam w progu z talerzem w dłoniach i czułam, jak ciepło tych jeszcze gorących naleśników rozgrzewa mi serce, jakbym topniała od środka. Zachciało mi się wszystkiego naraz: płakać, śmiać się, jeść… Niedaleko naszego bloku jest małe centrum handlowe. Pani z dziecięcego sklepiku, chociaż nie wiedziała, jaki rozmiar dziecięcych ubrań wziąć, zgodziła się pójść ze mną do nich zobaczyć! Może chciała zarobić, może ją poruszyło, że tak się troszczę. Po godzinie u nich w mieszkaniu stały cztery wielkie torby ubrań – dla dziewczynki i chłopca. Kupiłam też kołdrę, poduszki, pościel, jedzenie. Nawet witaminy. Chciałam kupić im wszystko. Pierwszy raz od dawna poczułam się komuś potrzebna. Minęło już 10 dni. Dzieci wołają mnie ciocią Ritą. Ania jest bardzo zdolna – moje mieszkanie od razu zrobiło się przytulniejsze… Zaczęłam dzwonić do rodziców. Wysyłam esemesy z hasłem „DOBRO” dla chorych dzieci. Nie mogę pojąć, jak żyłam wcześniej. Każdego dnia po pracy biegnę do domu, bo wiem, że ktoś na mnie czeka. I jeszcze – wiosną jedziemy do Olsztyna. Wszyscy razem. Bilety na pociąg już mamy.

Słuchaj, mam 47 lat. Jestem zwyczajną kobietą, taką totalnie przeciętną. W sumie to trochę taka szara myszka. Urody mi brakuje, figury do pozazdroszczenia też nie mam. Jestem sama. Nigdy nie byłam zamężna i w sumie nawet nie chcę bo mam takie przekonanie, że faceci są w większości tacy sami… tylko żeby się najeść i potem leżeć na kanapie. Ale wiesz co, nikt mi też nigdy nie zaproponował związku. Nigdy. Ani małżeństwa, ani nawet randki.

Moi rodzice są już starzy i mieszkają w Olsztynie. Jestem jedynaczką, nie mam rodzeństwa. Mam kuzynów, ale nie utrzymuję z nimi kontaktu i w sumie nawet nie mam ochoty się z nimi zadawać. Od piętnastu lat mieszkam i pracuję w Warszawie. Praca w biurze, taka typowa robota, dom, robota, dom. Mieszkam w zwykłym bloku na jednym z warszawskich osiedli.

Trochę taka się zrobiłam zgorzkniała i cyniczna, nikogo nie lubię. Dzieci też nie znoszę. Ale w te święta pojechałam do Olsztyna odwiedzić rodziców, jak co roku. Wracam potem do siebie, zabieram się za czyszczenie lodówki, bo już prosiła się o porządek. Zaczęłam się pozbywać tych wszystkich starych pierogów i kotletów z zamrażarki wiesz, kupiłam kiedyś, nie smakowały, to tak leżały i leżały. Wszystko wrzuciłam do pudełka, zabrałam się do wynoszenia tego. Zawołałam windę, wsiadam, a tam taki chłopak, z siedem lat może ma. Parę razy już widziałam go z mamą, ma jeszcze młodsze rodzeństwo takie niemowlę. I pomyślałam sobie wtedy: o rany, to się jej udało

Patrzył na to moje pudełko ze starociami. Wysiedliśmy razem, idę do kontenera, on za mną. W końcu pyta takim cichutkim głosem: A można to wziąć? Mówię mu: To stara żywność! Ale myślę chce, to niech bierze, przecież nie jest zepsute. Już miałam odchodzić, ale odwróciłam się i widzę, jak ten chłopak tak starannie zbiera te pakunki, zamyka i przyciska mocno do piersi. Pytam: A mama gdzie? On na to, że mama chora, siostra też, nie może wstać z łóżka. Odwróciłam się i poszłam do siebie.

Weszłam do mieszkania, nastawiłam coś na obiad. Usiedziałam w jednym miejscu, ale ten mały nie dawał mi spokoju. Nigdy nie miałam w sobie chęci pomagania komukolwiek, a tutaj coś mnie ruszyło. Szybko zebrałam to, co miałam w domu do jedzenia: kiełbasę, ser, mleko, jakieś ciastka, kartofle, cebulę nawet kawał mięsa z zamrażarki dorwałam. Wyszłam na klatkę, przy windzie mnie zatkało nawet nie wiem, na którym piętrze oni mieszkają, tylko tyle że wyżej ode mnie. Zaczęłam chodzić od drzwi do drzwi, na szczęście po dwóch piętrach trafiłam, otwiera mi ten chłopaczynek.

Wpuścił mnie cichutko do środka. W mieszkaniu bieda aż piszczy, ale za to czysto jak w szklance. Mama leży na łóżku zwinięta, obok maleństwo. Na stole miska z wodą i szmatki widać, zbijają gorączkę. Mała śpi, słychać, jak jej rzęzi w klatce. Pytam chłopaka: Macie jakieś leki? Pokazał mi jakieś przeterminowane pastylki, co to już dawno powinny polecić do śmieci.

Podchodzę do mamy, dotykam czoła, aż parzy. Otwiera oczy, patrzy nieprzytomnie, potem nagle się podrywa: Gdzie jest Antek? Zapewniam ją, że jestem sąsiadką, pytam o objawy. Od razu dzwonię po pogotowie. W międzyczasie zrobiłam jej herbatę, podałam z resztką kiełbasy. Jadła w milczeniu, widać, że była potwornie głodna Jak ona jeszcze dziecko wykarmiła, też nie wiem.

Przyjechało pogotowie, przepisali kupę leków i zastrzyki dla malutkiej. Poszłam do apteki, wykupiłam wszystko. Skoczyłam do sklepu po mleko, słoiczki dla dzieci i nie wiem czemu kupiłam zabawkę, jakąś dziwną, żółtą małpkę. Nigdy dzieciom nic nie kupowałam

Ona ma na imię Kinga, ma 26 lat. Jest spod Siedlec, ale nie z miasta, tylko jakiejś podlaskiej wsi. Mama i babcia były warszawiankami, mama wyszła za chłopa z Siedlec i tam się przeprowadzili. Pracowała na jakiejś fabryce, ojciec technikiem. Jak Kinga się urodziła, ojca poraził prąd w pracy zmarł. Mama została sama, bez pieniędzy, z niemowlakiem. Potem przyszło pijaństwo, trwało to trzy lata, aż sąsiedzi jakimś cudem odnaleźli babcię w Warszawie i tam Kinga trafiła. Jak miała 15 lat, babcia jej wszystko powiedziała. Mama zmarła na gruźlicę. Babcia była oschła, oszczędna i non stop paliła.

W wieku 16 lat Kinga poszła do sklepu na kasę, najpierw była w warzywniaku, potem jako kasjerka w spożywczaku. Babcia zmarła rok później i została sama. Miała 18, poznała chłopaka, obiecał ślub, ale jak zaszła w ciążę, to wyparował. Pracowała do oporu, odkładała każdy grosz, wiedząc, że nikt jej nie pomoże. Po porodzie już po miesiącu zostawiała dziecko samo w domu, żeby myć klatki schodowe. Dziewczynkę poczęła w dramatycznych okolicznościach właściciel sklepu, gdy wróciła tam do pracy po urodzeniu synka, raz zgwałcił ją po zamknięciu, potem zaczął grozić i robił to systematycznie. Kiedy się dowiedział, że jest znowu w ciąży, dał jej 2,5 tysiąca złotych i wyrzucił z roboty.

To wszystko Kinga mi wtedy opowiedziała. Podziękowała mi za wszystko i powiedziała, że odrobi to sprzątaniem albo gotowaniem. Kazałam jej przestać dziękować i wyszłam. Pół nocy nie spałam, tylko myślałam. Po co ja w ogóle żyję? Czemu jestem taka zimna, czemu nie dzwonię do rodziców, nie dbam o nich, nikogo nie kocham? Nawet pieniędzy nie mam na co wydawać uzbierałam tyle, że nie muszę się o nic martwić, ale po co to wszystko? A tu obca dziewczyna, dzieci, nie mają co jeść, nie mają za co się leczyć

Rano przyszedł Antek, wręczył mi zawstydzony talerz z gorącymi racuchami i od razu uciekł. Stoję z tą miską przed drzwiami, a to ciepło z placków jakby budziło we mnie coś, czego nie czułam od lat Chciało mi się śmiać, płakać i jeść naraz.

Niedaleko bloku jest takie małe centrum handlowe. Wpadłam do właścicielki sklepiku z ubrankami dziecięcymi, tłumaczę, że nie wiem, jakie rozmiary nawet przyszła tam ze mną! Nie wiem, czy chciała zrobić interes życia, czy coś ją wzruszyło po godzinie wracałam z czterema wielkimi siatkami ubranek dla dzieci, Dla chłopca i dla dziewczynki. Kupiłam też kołdrę, poduszki, pościel i mnóstwo jedzenia. Nawet witaminy! I jakoś tak pierwszy raz od dawna poczułam się potrzebna.

Minęło już dziesięć dni. Dzieci wołają na mnie ciocia Renata. Kinga to złota dziewczyna i zdolna. U mnie w mieszkaniu zrobiło się przytulniej Zaczęłam dzwonić do rodziców. Wysyłam sms-y z pomocą dla chorych dzieci. I naprawdę nie wiem, jak ja żyłam wcześniej. Po pracy pędzę do domu, bo tam ktoś na mnie czeka. A najfajniejsze Na wiosnę jedziemy razem do Olsztyna. Wszyscy. Bilety na pociąg już są!