Ciocia Rita – Opowieść 47-letniej „szarej myszki” z warszawskiego blokowiska, która nigdy nie była mężatką, nie lubi dzieci i ludzi, a jednak przez przypadek odmieniła los samotnej matki z dwójką chorych dzieci, odkrywając w sobie serce i sens życia.

Ciocia Rita

Mam 47 lat. Jestem zwyczajną kobietą niczym się nie wyróżniam, ot taka szara myszka. Nie mam urody, figury raczej przeciętnej. Samotna. Nigdy nie byłam mężatką i nawet o tym nie marzyłam. Uważam, że niemal wszyscy mężczyźni są tacy sami dbają tylko o swój żołądek i telewizor. Zresztą nikt mi nigdy nie proponował ani ślubu, ani nawet spotkania. Rodzice, już sędziwi, mieszkają w Olsztynie. Jestem jedynaczką. Nie mam sióstr ani braci. Kuzynów wprawdzie mam, ale nie utrzymuję z nimi żadnych kontaktów. Nie chcę. Od piętnastu lat żyję i pracuję w Warszawie. Moje życie to pracadom, pracadom, bez zmian. Mieszkam w zwykłym blokowisku na Ursynowie.

Jestem zgorzkniała, cyniczna, nie kocham nikogo. Nie lubię dzieci. Na święta Bożego Narodzenia pojechałam, jak co roku, do Olsztyna odwiedzić rodziców. To mój jedyny wyjazd do domu w roku. Wróciłam, otworzyłam lodówkę i stwierdziłam, że czas ją wyszorować. Pozbyłam się wszystkich starych mrożonek pierogów, kotletów, których nigdy nie zjadłam, bo mi nie smakowały. Zgarnęłam wszystko do kartonu, poszłam do śmietnika. Zamówiłam windę. W windzie stał chłopiec, może siedmioletni, którego już widywałam z matką, często też z małą siostrzyczką na rękach. Pomyślałam wtedy: O, kolejna patologiczna rodzina…. Chłopiec patrzył na mój karton, nic nie mówił. Wyszliśmy razem, kierowałam się do śmietnika, on szedł za mną. Usłyszałam ciche: Czy można wziąć?. Powiedziałam, że to stare. Ale zaraz pomyślałam przecież nie zepsute, niech bierze, jak chce. Już odchodziłam, ale z jakiegoś powodu się obejrzałam. On delikatnie zbierał woreczki, zamykał je uważnie i przyciskał do serca. Zapytałam: A gdzie mama?. Odpowiedział, że chora, i siostra też. Nie może nawet wstać z łóżka.

Zawróciłam i poszłam do mieszkania. Wstawiłam sobie obiad na kuchence. Usiadłam. Myślałam. Coś mnie drgnęło w środku. Chłopiec nie wychodził mi z głowy. Zawsze byłam obojętna, nie miałam ochoty nikomu pomagać. Ale wtedy coś mnie popchnęło, szybko zebrałam jedzenie z domu: trochę kiełbasy, sera, mleko, ciasteczka, ziemniaki, cebulę, nawet kawałek mięsa z zamrażarki. Wyszłam, nagle zorientowałam się, że nie wiem, na którym piętrze mieszkają. Wiedziałam tylko, że wyżej. Zaczęłam schodzić po piętrach. Udało się po dwóch piętrach otworzył mi drzwi ten sam chłopiec. Najpierw nie zrozumiał, po chwili cofnął się i wpuścił mnie do środka. W mieszkaniu bieda, aż piszczała, ale czystość nieskazitelna.

Jego mama leżała na łóżku skulona z niemowlęciem przy sobie. Na stole miska z wodą i szmatki pewnie próbuje zbić wysoką temperaturę. Dziewczynka spała, a jej oddech był świszczący. Zapytałam chłopca o leki. Pokazał mi stare, dawno przeterminowane tabletki czas najwyższy wyrzucić. Podeszłam do matki, dotknęłam jej głowy gorąca jak piec. Otworzyła oczy, spojrzała na mnie, zdezorientowana, potem nagle siadła: Gdzie Bartek? Wytłumaczyłam, że jestem sąsiadką. Zapytałam o objawy jej i dziecka. Zadzwoniłam po pogotowie. Zanim przyjechali, dałam jej herbatę i kiełbasę. Jadła łapczywie, widać było, że jest bardzo głodna. A przecież jeszcze karmiła piersią.

Przyjechali ratownicy, przebadali dziewczynkę, wypisali całe mnóstwo recept, także na zastrzyki. Poszłam do apteki, wykupiłam wszystko. Wstąpiłam jeszcze do sklepu mleko, soczki, kaszki dla małej. Kupiłam nawet zabawkę jakąś śmieszną, neonową małpkę. Nigdy nie kupowałam prezentów dzieciom.

Ona ma na imię Bogusia, ma 26 lat. Pochodzi z okolic Siedlec, nawet nie z miasta, ale z jakiejś wsi pod. Mama i babcia były z Warszawy, ale mama wyszła za mąż za wiejskiego chłopaka i zamieszkała z nim. Pracowali w fabryce. Gdy Bogusia się urodziła, ojca poraził prąd i zginął w pracy. Matka została sama, bez pracy, bez pieniędzy. Zaczęli kręcić się różni ludzie, pijaństwo zaczęło się szybko i skończyło po trzech latach. Sąsiedzi jakoś znaleźli babcię w Warszawie, ta zabrała Bogusię do siebie. Gdy zaś miała 15 lat, babcia jej wszystko wyznała. Także, że jej matka zmarła na gruźlicę. Babcia była oszczędna w słowach, zgorzkniała i nałogowo paliła papierosy.

W wieku 16 lat Bogusia poszła do sklepu pracować, najpierw jako pakowaczka, potem na kasie. Po roku babcia zmarła. Została sama. Po 18. roku życia poznała chłopaka; obiecywał ślub, ale gdy zaszła w ciążę, po prostu zniknął. Pracowała do samego końca ciąży, odkładała pieniądze, bo wiedziała, że nikt jej nie pomoże. Gdy urodziła, już po miesiącu musiała zostawiać syna samego w domu, żeby iść sprzątać klatki schodowe. A córeczka? Właściciel sklepu, do którego wróciła, gdy syn podrósł, raz ją zgwałcił, a potem robił to regularnie, grożąc, że ją wyrzuci z pracy i już nigdzie nie znajdzie zatrudnienia. Gdy dowiedział się o ciąży, dał jej 2000 zł i kazał znikać.

Taką mi opowiedziała historię tamtej nocy. Podziękowała za wszystko i powiedziała, że odpracuje mi to sprzątaniem albo gotowaniem. Zamknęłam jej podziękowania w pół słowa i wyszłam. Całą noc nie mogłam zasnąć. Myślałam o wszystkim. Po co ja żyję, dlaczego taka jestem… Nie opiekuję się rodzicami, nie dzwonię do nich. Nikogo nie kocham. Nie żałuję. Pieniądze odkładam, zebrała się już porządna sumka, ale nie mam dla kogo ich wydać. A tu… obca kobieta, dzieci, którym nie ma co dać jeść, nie ma za co kupić leków.

Rano przyszedł Bartek, wręczył mi talerz z plackami i uciekł. Stałam w progu z tym talerzem, a ciepło tych świeżych placków jakby rozgrzewało mi duszę. Czułam, że mięknę, chciało mi się płakać, śmiać i jeść naraz…

Niedaleko naszego bloku jest małe centrum handlowe. Poszłam do właścicielki dziecięcego sklepiku. Nawet się nie zorientowała, jaki rozmiar potrzebuję, ale zaproponowała, że pójdzie ze mną do Bogusi! Nie wiem, czy chciała po prostu zrobić dobry utarg, czy może poruszyła ją moja opowieść. Godzinę później w mieszkaniu Bogusi stały cztery torby pełne ubrań dla Bartka i dla maleńkiej, a także kołdra, poduszki, pościel. Kupiłam zapasy jedzenia, nawet witaminy. Chciałam dać im wszystko. Po raz pierwszy w życiu poczułam się potrzebna.

Minęło dziesięć dni. Dzieci wołają na mnie ciocia Rita. Bogusia ma złote ręce; moje mieszkanie zrobiło się cieplejsze, przytulniejsze Zaczęłam dzwonić do rodziców, wysyłam SMS-y POMAGAM dla chorych dzieci. Nie mogę zrozumieć, jak żyłam wcześniej. Po pracy pędzę do domu, bo wiem, że ktoś tam na mnie czeka. I jeszcze jedno… Wiosną jedziemy do Olsztyna. Wszyscy razem. Bilety już kupione.