Ciocia

Ciocia

Ciocię Zofię przywieziono z małej wioski pod Lublinem. Starszej już kobiecie ciężko było radzić sobie z gospodarstwem, więc jej siostrzenica Rozalia zabrała ją do miasta, do siebie.

Jej mąż, Artur, nie miał nic przeciwko. Był spokojny, szczupły, nosił okulary, a we wszystkim słuchał swojej energicznej, krągłej Rozalki bez najmniejszego sprzeciwu.
To nie jest obcy człowiek. W końcu rodzina. Ciocia przecież. Nie ma swoich dzieci, a ja nie mam już mamusi. Moja mama była młodsza od cioci Zofii o trzydzieści lat, u taty w innej rodzinie się urodziła. A że tak los chciał, moja mama odeszła tak wcześnie… Ach, żal mi ciocię! Zabierzemy! orzekła Rozalia.

Jej dzieci Kacper i Jagienka nie znały cioci.
Zresztą, sama Rozalia widziała ciocię Zofię zaledwie parę razy w życiu. Nie rozmawiały przez telefon, tylko pisały listy. Jak się okazało, ciocia Zofia nie miała żadnych nowoczesnych sprzętów.

Teraz była tutaj, z nimi. Malutka, niczym krasnalek (trzynastoletni Kacper był wyższy od niej). Włosy puszyste jak dmuchawiec, kapelusik na głowie, a oczy zaskakująco młode, przenikliwie niebieskie.
W rękach chustka i siatka, takie, jakie kiedyś robiła Polska Rzeczpospolita. Dwa stare walizki.
Na ręku niosła puszystego rudego kota. Ten leniwie zerknął na nowych domowników, zeskoczył na podłogę i zaczął poznawać mieszkanie.
To jest Mandarynka. Wzięłam ze sobą. Żywe stworzenie, nie miejcie mi za złe powiedziała ciocia Zofia.
I dodała:
A wy jakie jesteście, moje kochane dzieci!

Potem było przyjęcie. Staruszka przywiozła własne przetwory dżem, ogórki, leczo. Rozalia była zdumiona, patrząc jak jej wybredne dzieci wcinały wszystko ze smakiem.

Rozalka! Macie działkę? Wszystko posadzę, choć zdrowie już nie te, ale trzeba uprawiać! Bez swojego nie można mówiła ciocia Zofia.
Rozalia odpowiedziała, że nie mają działki. Po co? Przecież wszystko można kupić, nie mają czasu. Ona pracuje na dwa etaty, Artur też. Dzieci widzą tylko chwilę dziennie. Mieszkanie kupili na kredyt, jeszcze długo będą spłacać.
Działka musi być. Nie patrz na mnie tak, Rozalia. Człowiek bez ziemi nie może. Kupimy. Wybierzemy miejsce i ciocia Zofia poszła do swojego pokoju.
Wybierzemy, jasne… My się ledwo obracamy, czasem sobie wszystkiego odmawiamy. Ciocia chyba myśli, że jesteśmy milionerami mruczała Rozalia, zmywając naczynia.

Następnego dnia była niedziela. Artur czytał spokojnie gazetę w łóżku. Rozalia krzyknęła, żeby dzieci podgrzały pierogi, potem zdecydowała się jeszcze poleżeć.
Kacper i ośmioletnia Jagienka siedzieli wpatrzeni w telefony.
Kot Mandarynka siedział obok nich, kiwając głową. Weszła ciocia Zofia.
Co to robicie? zapytała.
Kacper i Jagienka zaczęli tłumaczyć i pokazywać. Ciocia Zofia pokręciła głową.

W naszej wiosce też takie widziałam. Może nie takie nowoczesne, prostsze. Ja nie potrzebowałam nigdy. Listy Twojej mamie pisałam, tak mi wygodniej. Dobra rzecz, pożyteczna. Można wszędzie kogoś znaleźć. Mądre wynalazki. Ale odłóżcie je i chodźcie ze mną!

Po co? Przecież tu gramy! protestował Kacper.
Jak gracie? Przecież tylko siedzicie z telefonami. Do nikogo nie dzwonicie? zdziwiła się ciocia.
My gramy w środku, no w telefonie pisnęła Jagienka.

Ciocia Zofia zaczęła opowiadać, jak u nich w wiosce dzieci bawiły się bez elektroniki, po czym zabrała dzieci do kuchni.
Kiedy Rozalia zerknęła przez drzwi, zamarła. Na stole leżały gorące naleśniki. Kacper szczęśliwie pił herbatę. Jagienka, stojąc przy cioci, zawijała pierogi.

Patrz, mamo! Może będzie szczęśliwy, jak mi się trafi! uśmiechnęła się.
Za chwilę dołączył Artur. Z radością wciągał powietrze nosem.

Od teraz w niedzielę będziemy razem lepić pierogi i smażyć naleśniki! Trzeba wszystko swoje jeść! oznajmiła ciocia Zofia.
Przecież wszystko można kupić, nie ma sensu… marudziła Rozalia, która nie cierpiała gotowania. Kupowała głównie mrożonki i gotowe dania. Rodzina nie protestowała. Do dziś.

Nie, mamo. Lepmy sami. Takich pierogów nigdy nie jadłem! powiedział Kacper.
Potem ciocia Zofia wzięła gumkę do skakania, naciągnęła ją między krzesłami i zaczęła pokazywać Jagience, jak u nich w wiosce skakało się w gumę.

A wy? Nie skaczecie tak? pytała.
Gdzie tam! Nawet jak na dwór wyjdą, siedzą w telefonach. Nowe pokolenie westchnął Artur.

To nie w porządku! Trzeba rozmawiać twarzą w twarz. Telefony potrzebne są, ale po coś konkretnie do dzwonienia, pisania i koniec! orzekła ciocia Zofia.

Wieczorami dziergała na drutach, a obok niej leżał wygodnie kot Mandarynka.
Mamo, zobacz! któregoś dnia Jagienka zawołała Rozalię.
Ta wyszła do przedpokoju, potem zajrzała do łazienki.
Ciocia Zofia gładziła bok pralki, mówiąc:
Z okazji święta, pralko! Żyj nam długo, droga!
Ciociu Zofio, co robisz? szepnęła zdziwiona Rozalia, myśląc, że ciocia oszalała.
A co? Dzisiaj ósmy marca. Pralka to kobieta trzeba ją świętować! roześmiała się ciocia.
Ale przecież ona nie żyje, ciociu. Głupoty! prychnęła Rozalia.
Wierz mi, technika wszystko rozumie. Nie drwij. U nas w wiosce raz traktorem nie dało się przejechać Wacek traktora podbudowywał słowami i udało mu się się wydostać. Samochód Kaziowy zawsze dostawał rozmowę i zawsze jeździł… Wy nie wiecie, jakie macie szczęście! Myśmy prali ręcznie, na rzece. Teraz macie wszystko, a chodzić smutni! Telefony jeśli używać dobrze, zawsze można dzieci znaleźć. Pralka wszystko wypierze, mikrofalówka podgrzeje jak dziecko cieszyła się ciocia Zofia, patrząc wokół.

Zofia zaczęła też odbierać dzieci ze szkoły.
Kacper miał kiedyś kłopoty w klasie, rodzicom nie powiedział. Gdy płakał w kącie, ciocia Zofia weszła i bezwiednie wyjawił jej wszystko. Następnego dnia nie poszedł na pierwsze dwie lekcje do szkoły. W domu było cicho. Nawet ciocia Zofia zniknęła.

Pewnie poszła na spacerek pomyślał chłopiec.
Poszedł do szkoły. Przy klasie usłyszał znajomy głos. Zajrzał przez drzwi. Nauczycielka siedziała na krześle, a przy tablicy… ciocia Zofia. Coś opowiadała z entuzjazmem.
O, po co przyszła! Będą się śmiać! przywarł do drzwi Kacper.
Ale nikt się nie śmiał. Lekcja skończyła się. Koledzy otoczyli ciocię Zofię. Kacper wszedł do środka. Przed nim szedł Piotrek, główny łobuz, który zawsze mu dokuczał.
Cześć, czemu dziś późno? Słuchaj, masz świetną babcię! Opowiedziała tyle ciekawych rzeczy. Szkoda, że nie mam babci. Tak za nią tęsknię. Twoja ciocia obiecała, że jutro pójdzie z nami do parku. Ona tyle wie o roślinach i zwierzętach! Tak ciekawie opowiada! Nauczycielka pozwoliła jej wystąpić uśmiechał się Piotrek.
No… Ona taka jest! Kacper roześmiał się i pobiegł objąć ciocię Zofię.

Wieczorem Rozalia się rozpłakała. Zmęczona wszystkim. Znów ciocia Zofia była przy niej.
Nie płacz, kochanie. Dlaczego tak? Wszystko masz przecież! Po co łzy?
Mam dość! Pracuję, nie mam życia. Artur to taki nieśmiały. Inni mają mężów prawdziwych! Sama stałam się… taka bezbarwna. Teraz takich nie lubią płakała przy cioci Rozalia.
Ciocia pozwoliła się wypłakać, nalała herbaty.
I zaczęła opowiadać, jak straciła troje dzieci, jeszcze malutkich. Jak zdrowy, piękny mąż odszedł przedwcześnie. Jak walczyła z ciężką chorobą, tracąc na wadze, ale przetrwała, choć bolało nieznośnie.
Co za moda na ludzi? Każdego Bóg stworzył inaczej. Jedni chudzi, drudzy krągli. Tak i gusta różne, Rozalko. Dawniej właśnie krągłe panie cenili! Ty taka piękna! Włosy się kręcą, duże, niebieskie oczy, sylwetka świetna. Doceniaj, co masz. Inni wolni, nieszczęśliwi. Artur złoty człowiek kocha, robi wszystko dla rodziny. Dzieci to największa radość! Co do reszty… wszystko się ułoży. Zapomniałam o czymś, ale już pora do łóżka i ciocia Zofia udała się do pokoju, zostawiając Rozalię w kuchni.

Rozalia już nie miała ochoty płakać. Prawda, że ciocia miała rację. Wszystko przecież jest, a ona się martwi bez sensu.

Tego dnia Rozalia czekała z niecierpliwością na Artura, był już na urlopie. Nie wracał.
Dzieci, tata dzwonił? Gdzie jesteście? pytała.
Kacper mieszał coś w misce w kuchni. Rozalia zauważyła, że zaczynał wykazywać niespotykane wcześniej zainteresowanie kuchnią. Opanował już rzucanie naleśnikiem w powietrzu.
Jagienka budowała z krzeseł dom, zawieszała koce, sadzała zabawki.
Telefony dzieci leżały na półce. Rozalia zauważyła, że ostatnio prawie nie używali ich, tylko odbierali rozmowy.

Rozalia dzwoniła do męża jeszcze raz Abonent czasowo niedostępny.
I zadrżała. Ciocia Zofia! Gdzie jest? Nie słychać kapci, głosu cioci.
Wpadła do jej pokoju. Kot Mandarynka leniwie przeciągał się na łóżku.

Kacper! Jagienka! Gdzie ciocia Zofia! krzyknęła Rozalia.
Dzieci natychmiast wbiegły.
Wracaliśmy ze szkoły razem z nią. Potem gdzieś poszła wyszeptała Jagienka.
Jak dawno? Jagienka, jak dawno?! zapytała Rozalia. Córka skinęła głową i rozpłakała się.
Jezu! Przecież kupiliśmy jej telefon. Znów go nie wzięła! Jak można? Jest już starsza! Rozalia z bezradnością osunęła się na fotelu.

Kacper zaczął się ubierać.
Gdzie idziesz? pobiegła za nim matka.
Szukać! Mamo, nie przeżyjemy bez niej! i pobiegł w dół schodami.
Jagienka wsunęła nogi w tenisówki i także ruszyła za bratem.
Rozalia w biegu ubierała się, leciała za dziećmi.

Dzieci stały przed domem, uśmiechnięte.
Co jest? zapytała Rozalia.
Wskazali w lewo.
Tam, prowadząc Artura pod ramię, szła w kapeluszu z makami ciocia Zofia.

Ciociu! Wystraszyłaś nas! Nie można tak wyjść na kilka godzin! A ty gdzie byłeś? Rozalia przytuliła się do męża.
Byliśmy zamknąć tę waszą… jak to się nazywa… pożyczkę! powiedziała ciocia Zofia.
Co? Ale… Jak? zdołała tylko wykrztusić Rozalia.
Chcieliśmy niespodziankę. Ciocia Zofia… cud kobieta, uratowała nas! śmiał się Artur.

Ciociu… Skąd masz pieniądze? Nie trzeba było zaczęła Rozalia.
Skąd? Po pierwsze, oszczędzałam. Emeryturę miałam dobrą. Gospodarstwo swoje, prawie na nic nie wydawałam. Mleko, jajka. Chleb sama piekłam. Po drugie, sprzedałam swój dom. A i tak chciałam go wam przekazać. Lepiej od razu potrzeba powiedziała prosto ciocia.

Rozalia milczała. Nie trzeba już pracować na dwa etaty. Więcej czasu dla rodziny. Jak dobrze!

Tak, jutro jedziemy za miasto. Działkę oglądać! Wybraliśmy już dom! kontynuowała ciocia Zofia.

Swój dom! Hurra! Działka! Ciociu, nauczysz nas patrzeć na świetliki! I pleść koszyczki! I robić sekrety ze szkiełek z kwiatkami, które potem można wykopać dzieci ściskały ciocię.

Cała rodzina, objęci, wrócili do domu.

Rozalia na moment zatrzymała się przed wejściem.
Spojrzała w górę, w chmury, i szepnęła:
Dziękuję. Dziękuję Ci za ciocię Zofię!