Cieszę się, że zdecydowałam się nie mieć dzieci. Teraz mam 70 lat i wcale tego nie żałuję

Cieszę się, że zdecydowałam się nie mieć dzieci. Teraz mam 70 lat i wcale tego nie żałuję.
Zapisałam się do dermatologa i siedziałam w korytarzu, czekając na swoją kolej. Obok mnie usiadła kobieta, z którą zaczęłam rozmawiać. Była bardzo sympatyczna i z każdą minutą odkrywałam, jak niezwykła jest jej opowieść. Po rozmowie z nią nagle spojrzałam na życie inaczej, jakby wszystko wokół zmieniło się w gęstniejącą mgłę snu.
Kobieta wyglądała nieskazitelnie schludnie ubrana, pełna spokojnej elegancji. Pomyślałam, że może ma najwyżej 50 lat, a tymczasem ona przyznała się z uśmiechem, że już dawno przekroczyła siódmą dekadę. Nigdy bym się nie domyśliła. Była zupełnie inna niż jej rówieśniczki, jakby czas zapomniał ją policzyć.
Z tej onirycznej rozmowy dowiedziałam się, że nazywa się Genowefa Jagielska. Była dwa razy zamężna. Teraz mieszka sama. Ze swoim pierwszym mężem rozstała się jeszcze w młodości. Od początku wiedziała, że nie chce mieć dzieci. On był tego świadomy, ale po jej trzydziestych urodzinach coraz częściej powtarzał, że pełna rodzina powinna mieć potomstwo. Jednak z biegiem lat instynkt macierzyński w niej nie budził się, jakby trzymał się za firanką rzeczywistości i nie chciał wejść.
Łatwiej jej było się rozwieść niż rodzić dziecko na przekór sobie. O wszystkim porozmawiali otwarcie i rozstali się jak dwie drogi we mgle.
Drugi raz wyszła za mąż za rozwodnika Tadeusza, który miał już dziecko z pierwszego małżeństwa i nie chciał więcej dzieci. Wielki temat potomstwa nie pojawiał się nawet w rozmowach, a ich wspólne życie płynęło cicho, jakby pod delikatną warstwą śniegu w listopadową noc. On cieszył się, że nie chce dzieci. Jednak jego życie zostało przerwane nagle w wypadku samochodowym.
Genowefa przyznała się, że samotność jej nie męczy. Wprost przeciwnie czuje się wolna, nie musi do nikogo się dopasowywać, nie śni już o dostosowywaniu się do cudzych oczekiwań. Jako emerytka jest przekonana, że nigdy nie poczuje żalu z powodu swojej decyzji.
Jej przyjaciółki kiedyś marzyły o wsparciu dzieci na starość. Teraz wzdychają z rozczarowaniem i smutkiem. Dzieci dorastają i wyruszają swoimi ścieżkami a rodziców zostawiają gdzieś na korytarzu wspomnień. Przez to Genowefa nigdy nie zapragnęła macierzyństwa, bo jak twierdzi, nikt nie jest niczyim światełkiem w tunelu. Dziś żyje pełnią życia, rozsmakowując się w każdej chwili, jakby każda była ulepiona z cukru i światła. Brak dzieci daje jej ulgę, nie smutek.
Szklanka wody?
Nie umrę z głodu ani nie zalegnę chora, porzucona w czterech ścianach. Gdy przyjaciółki wydawały swoje złotówki na dzieci, ja je odkładałam na bok jak monety z nieistniejącej krainy. Teraz mogę spokojnie płacić za opiekę przez całe życie ze swoich oszczędności!
A co wy o tym sądzicie? Czy zgadzacie się z takim patrzeniem na świat?