Cieszę się, że zdecydowałam się nie mieć dzieci. Dziś mam 70 lat i wcale tego nie żałuję

Cieszę się, że postanowiłam nie mieć dzieci. Dziś mam 70 lat i wcale tego nie żałuję.
Zapisałam się do dermatologa i czekałam na swoją kolej w poczekalni. Obok mnie siedziała kobieta, z którą zaczęłam rozmawiać. Okazała się bardzo miłą i otwartą rozmówczynią. Co ciekawe, po tej rozmowie wiele rzeczy zaczęłam postrzegać zupełnie inaczej.
Od razu zwróciłam uwagę, jak zadbana i stylowa była ta kobieta. Na pierwszy rzut oka pomyślałam, że może mieć najwyżej 50 lat. Jednak w trakcie rozmowy wyznała, że skończyła już 70 lat. Szczerze mówiąc, w życiu bym jej tyle nie dała. Wyglądała świetnie i zdecydowanie wyróżniała się na tle swoich rówieśniczek.
Dowiedziałam się od niej, że była dwukrotnie zamężna, ale teraz mieszka sama. Z pierwszym mężem rozstała się jeszcze w młodym wieku. Od początku nie chciała mieć dzieci.
Mąż wiedział, że pragnie żyć w małżeństwie bezdzietnym, jednak po jej trzydziestych urodzinach zaczął sygnalizować, że jego zdaniem pełna rodzina powinna mieć dzieci. Jednak z czasem nie poczuła w sobie instynktu macierzyńskiego i nie zmieniła decyzji.
Łatwiej było jej się rozwieść, niż rodzić dziecko wbrew sobie. Porozmawiali szczerze i rozstali się w zgodzie.
Drugi raz wyszła za mąż za rozwiedzionego mężczyznę. On miał już dziecko z pierwszego małżeństwa i nie chciał mieć więcej dzieci. W zasadzie żyli razem całkiem nieźle, bo tematu potomstwa w ogóle nie poruszali. Mąż nawet się cieszył, że żona nie pragnie dzieci. Niestety, ich wspólne życie nie trwało długo mąż zginął w wypadku samochodowym.
Kobieta przyznała, że samotność w ogóle jej nie doskwiera. Wręcz przeciwnie, jest zadowolona, że nie musi się nikomu podporządkowywać. Teraz, na emeryturze, jest pewna, że nigdy nie pożałuje swojej decyzji.
Jej przyjaciółki, które kiedyś liczyły na wsparcie dzieci, dziś tylko westchną z żalem. Dzieci dorastają, idą własną drogą i nie są już potrzebne starszym rodzicom. Dlatego ona nie zdecydowała się na dzieci i nigdy nie myślała o nich jako konieczności. Teraz żyje pełnią życia i cieszy się każdą chwilą. Brak dzieci daje jej radość, a nie poczucie straty.
Szklanka wody?
Nie zostanę głodna ani chora bez pomocy. Kiedy moi znajomi wydawali pieniądze na dzieci, ja odkładałam oszczędności. Teraz moje oszczędności w złotówkach wystarczą, by zapewnić sobie opiekę do końca życia!
A Wy jak sądzicie? Czy zgadzacie się z takim podejściem?
Czasem w życiu trzeba spojrzeć na swoje potrzeby i podążać własną ścieżką, nawet jeśli jest inna niż większość. Najważniejsze, żeby być w zgodzie z sobą samym i dobrze się czuć z własnymi decyzjami.