Cieszę się, że mogłem pomóc dzieciom stanąć na nogi. W przyszłym miesiącu wracam do domu. Tym razem już na zawsze. Naprawdę chcę przeżyć te wszystkie lata, które mi zostały, z najbliższymi, z moją rodziną i przyjaciółmi. Chcę być szczęśliwym mężem, ojcem i dziadkiem. Mam nadzieję, że na to zasłużyłem

Mam na imię Marcin. Urodziłem się i wychowałem na pięknym Podlasiu. To ta część Polski, gdzie jak okiem sięgnąć pola, lasy i wzgórza, gdzie kwitnie rumianek i mięta, a wysoko na niebie śpiewają skowronki. Tam każda gospodyni sadzi przy domu malwy, nagietki i różane krzewy.

Po podstawówce poszedłem do technikum. Później wróciłem do rodzinnej wioski. Wkrótce poślubiłem piękną dziewczynę Irenę. Pracowaliśmy ciężko, zbudowaliśmy dom, urodził nam się syn i córka. Marzyliśmy o tym, żeby wspólnie wychować dzieci, doczekać się wnuków i spokojnej, bezpiecznej starości. Ale nie stało się tak, jak byśmy chcieli. Nadeszły ciężkie czasy, trzeba było jakoś przeżyć. Najpierw moja żona straciła pracę. Później u mnie były problemy z wypłatami. Ledwo wiązaliśmy koniec z końcem. Zacząłem szukać innej pracy. Pojechałem do pobliskiego miasta. Pracowałem w fabryce, mieszkałem w hotelu robotniczym. Ale wkrótce w zakładzie zmienił się właściciel. Rozpoczęła się reorganizacja. Innymi słowy – redukcje. Oczywiście na pierwszy rzut poszli ci, którzy pracowali najkrócej. Byłem wśród nich. Wróciłem do domu. Razem z żoną zaczęliśmy się zastanawiać, co dalej robić. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Patrzymy, a to nasz sąsiad Waldek.

Wchodzi, wita się, a potem pyta, dlaczego jesteśmy tacy smutni. Powiedziałem wszystko tak, jak jest. Waldek usiadł, pomyślał i powiedział:

– Byłem w pracy w Holandii. Niedługo znowu jadę. Wiem, że z ciebie jest przyzwoity, pracowity człowiek. Może pojedziesz ze mną? Pomogę ci z pracą. Pomyśl.

Waldek wyszedł. Zaczęliśmy się z żoną zastanawiać nad jego propozycją. Wyjazd za granicę do pracy to w naszym regionie była jeszcze wtedy rzadkość. Dlatego nie było nam łatwo podjąć decyzję. To, co mnie przerażało, to nie obcy kraj czy ciężka praca, tylko to, jak rodzina poradzi sobie tutaj beze mnie. Zawołaliśmy dzieci i zapytaliśmy, co one mają na ten temat do powiedzenia. Córka milczała, a syn powiedział:

– Nie martw się, tato. Ja jestem mężczyzną. Nie jestem już mały. Mam 15 lat.

Uściskałem ich i powiedziałem:

– Skoro w domu będzie mężczyzna, to pojadę. Jeśli Bóg da, zarobię nie tylko na życie, ale też na naukę dla was, dzieci. Wiem, że chcielibyście później iść na studia.

Pojechałem z Waldkiem. Rzeczywiście pomógł mi znaleźć pierwszą pracę, wspierał mnie i pomagał. Później przyzwyczaiłem się do nowego życia. Ale przez długi czas nie mogłem przywyknąć do życia bez rodziny, bez polskich obyczajów, bez wszystkiego, co rodzime i swojskie. W nocy śniły mi się nasze bezkresne pola, kwitnące ogrody, rodzinna wioska.

Od tamtej pory minęło dużo czasu. Udało mi się zarobić na remont domu, na edukację dzieci i ich wesela. Moja córka została po studiach w mieście i wyszła tam za mąż. Wspólnie z jej teściami kupiliśmy młodym mieszkanie w prezencie ślubnym. Moja córka jest teraz w ciąży, spodziewa się pierwszego dziecka, a ja nie mogę się doczekać drugiego wnuka. Pierwszego urodziła synowa. Mój syn też ma się dobrze. Po studiach wrócił na wieś. Zajął się rolnictwem. Oczywiście na początku go wspierałem i pomagałem finansowo. Teraz już sam sobie ze wszystkim radzi.

Cieszę się, że mogłem pomóc dzieciom stanąć na nogi. Jestem wdzięczny mojej żonie za zrozumienie i wsparcie. W przyszłym miesiącu wracam do domu. Tym razem już na zawsze. Naprawdę chcę przeżyć te wszystkie lata, które mi jeszcze zostały, z najbliższymi, z moją rodziną i przyjaciółmi. Chcę być szczęśliwym mężem, ojcem i dziadkiem. Mam nadzieję, że na to zasłużyłem.