Ciepło obcej duszy: opowieść z wiejskiego domu

Ciepło obcej duszy: historia w wiejskim domu

Krzysztof postawił ciężkie wiadra z wodą na ławce w sieni u babci Genowefy i już miał wyjść, ale staruszka mocno chwyciła go za rękaw, milcząco wskazując w stronę domu. Posłusznie wszedł za nią i przysiadł na szerokiej ławie przy drzwiach, czekając, co powie.

Genowefa, nie mówiąc ani słowa, wyjęła z pieca żeliwny garnek, spojrzała na starą szafkową zegar na ścianie, jakby przypominając, że pora obiadu, i nalała do głębokiej miski aromatyczny kapuśniak. Dodała kawałek słoniny, cebulę i pajdę chleba żytniego z chrupiącą skórką. Po chwili namysłu postawiła na stole butelkę bimbru. Jej zgarbione plecy, owinięte wełnianą chustą, wydawały się kruche, ale w filcowych kapciach poruszała się pewnie, mimo gorąca w izbie.

Krzysztof, zniżając głos, zaczął:

— Kapuśniak zjem z przyjemnością, ale picie — darujcie. Przysięgłem, babciu Genowefo, że ani kropli więcej do ust nie wezmę. Całowałem ikonę, obiecałem księdzu. Po tamtym razie, jak się upiłem i Zosię o zazdrość posądziłem, w domu kultury taki rozrób zrobiłem — sam nie wiem, czego nie wsadzili za kratki. Za połamane krzesła musiałem słono zapłacić. Matka powiedziała, że plecy ci bolą, więc przyszedłem wodę przynieść. Teraz zjem, drzewa naniosę, a może jeszcze jakąś robotę znajdziesz. Mama, jak tylko zobaczy, że przy telewizorze przysiadłem, od razu wymyśla zajęcie, jakby z powietrza brała.

Krzysztof roześmiał się z własnego żartu, ale zaraz zakrztusił się kapuśniakiem. Genowefa, nie tracąc zimnej krwi, zaczęła walić go piąstkami po plecach, jakby gwoździe wbijała. Chłopak, odkasławszy, dalej zajadał kapuśniak ze słoniną i cebulą, a potem, sprytnie mrużąc oczy, spytał:

— Babciu, a jak ty śpisz? Plecy się prostują, czy w łuk leżysz?

Genowefa spojrzała na niego swymi jasnymi, niebieskimi oczami, w których przemknął uśmiech, i machnęła ręką, jakby odganiając pytanie.

— A widzę, że w młodości byłaś pięknością! — ciągnął Krzysztof, kiwając na starą fotografię na ścianie. — Włosy gęste, brwi jak dwa łuki nad czołem, a oczy — niby gwiazdy w nocy. Moja Zosia też piękność niesłychana! Dam ci jej zalety wyliczyć, a ty palce zaginać. Tylko boję się, że palców nie starczy: piękna, postawna, skromna, dobra, pracowita, schludna, oszczędna, śpiewa jak słowik, tańczy — aż oczy bolą, nie skąpa, jeszcze nie zamężna, nie pije, nie pali, po cudzych podwórkach się nie wałęsa. No co, babciu, palce się skończyły?

Krzysztof zauważył, jak oczy Genowefy rozbłysły śmiechem. Jej pierś zaczęła drżeć, ale głosu nie było — tylko ciepło w spojrzeniu.

— Ależ masz oczy, babciu, jasne, żywe, jakby nie na twój wiek! — zachwycił się. — Zosię znasz?

Genowefa rozłożyła ręce i wzruszyła ramionami, jakby mówiła: „Kto was tam rozbierze, czy dobrzy jesteście, czy nie”.

— No pewnie, my nie tacy, jak wyście byli — ciągnął Krzysztof. — Wy rodziców słuchaliście, baliście się sprzeciwić. A my? Ledwo co nie po naszej myśli — od razu gęba na kłódkę i w samo jądro sprawy. My na wszystko swoje zdanie mamy. Ojciec, zanim coś zrobi, zawsze ze mną radzi. A mama w ogóle mnie za głowę domu uważa. Bracia po miastach się rozjechali, ja najmłodszy, dopóki się nie ożenię, z rodzicami mieszkam. Ale chcę wesele zrobić, dzieci całą gromadę. Zosia u mnie — no, nie powiem! Ja weterynarz jestem, naukowo powiem: zdrowa, urodzi, ile sama zechce. No i co, palce na pewno się skończyły?

Krzysztof najadł się solidnie, od piecowego żaru zrobił się senny. Mimo bólu pleców, u Genowefy w izbie było czysto jak w muzeum. Szczególnie rzucało się w oczy ogromne łóżko z pierzyną, górą poduszek i koronkowym kapą. Krzysztof zamyślił się:

— Żebym ja takie łóżko na noc poślubną dostał! Choć może i nie warto — na takiej pierzynie upieklibyśmy się jak jajko na twardo i o wszystkim byśmy zapomnieli.

Zaśmiał się i dodał:

— Zosia niedługo skończy naukę, wróci do wsi, i hukniemy wesele. Ona na felczera się uczy. Wyobraź sobie, jak fajnie: ja zwierzęta leczę, ona — ludzi. Choć matka czasem ojca bydlakiem nazywa. Ale co tam, my wszyscy czasem nie lepsi jesteśmy. Słyszałaś, jak Jacek motor Ewkowi ukradł i w stawie utopił? No nie bydlak? A Piotrek w stodole palił, mało chałupy nie spalił. Też niezły okaz!

Ale najgorszy to Darek. Chodził z Hanką, oszukał ją, zaszła w ciążę, a on sobie narzeczoną z miasta przywiózł. Hanka mało rozumu nie straciła, myśleli, że sobie życie odbierze. A wczoraj idzie, uśmiechnięta, brzuch do przodu, mówi, że chłopiec będzie, Bóg dał na szczęście. A ja myślę: jak ten Darek będzie koło jej domu chodził, wiedząc, że tam jego syn rośnie? A ja Zosi nigdy nie zostawię! Patrzę na nią — i aż chce się tak objąć, żeby we mnie się rozpłynęła, żebyśmy stanowili jedno. Ale ona dziewczyna surowa, przed ślubem — ani-ani. Ten ślub to granica, i ciągnąć ją przez nią nie będę. Felczer z niej będzie pierwsza klasa, twoje plecy w mig naprawi. Zastrzyki robi — komar silniej ukąsi. A ja czasem myślę: jak nam spółdzielnia dom przydzieli, to będę za tobą, babciu, tęsknił. Mieszkać przecież nie obok będziemy. Ale nic, zawsze przyjdę pomóc, pogadać. Co tam jeszcze dobrego masz?

Genowefa zgrabnie chwycił pogrzebacz i wyciągnęła z pieca garnek z kaszą gryczaną i mięsem. Zapach uderzył w nos tak, że Krzysztof mało głowy nie skręcił, kręcąc nią na wszystkie strony. Chwycił łyżkęChwycił łyżkę i zaczął jeść z takim apetytem, że aż Genowefa uśmiechnęła się szeroko, patrząc, jak jej jedzenie sprawia mu taką radość.