Ciepło obcej duszy: opowieść w domku na wsi

Ciepło obcej duszy: historia w wiejskim domu

Kacper postawił ciężkie wiadra z wodą na ławce w sieni u babci Bronisławy i już miał wyjść, ale staruszka mocno złapała go za rękaw, milcząco wskazując w stronę domu. Posłusznie wszedł za nią i przysiadł na szerokiej ławie przy drzwiach, czekając, aż coś powie.

Bronisława, nie mówiąc ani słowa, wyjęła z pieca żeliwny garnek, spojrzała na stary zegar ścienny, jakby dając do zrozumienia, że pora obiadu, i nalała do głębokiej miski aromatyczny żur na zakwasie. Dodała do tego kawałek wędzonki, cebulę i kromkę chleba razowego z chrupiącą skórką. Po chwili namysłu postawiła na stole butelkę bimbru. Jej przygarbione plecy, owinięte wełnianym szalem, wydawały się kruche, ale w filcowych kapciach poruszała się pewnie, mimo gorąca w izbie.

Kacper, zniżając głos, zaczął:

— Żur zjem z przyjemnością, ale pić — darujcie. Przysiągłem, babciu Bronisławo, że już ani kropli do ust nie wezmę. Całowałem ikonę, obiecałem księdzu. Po tamtej sytuacji, gdy się upiłem i zazdrościłem Krysi, w domu kultury taki burdel urządziłem — sam nie wiem, jak mnie do więzienia nie wsadzili. Za zniszczone krzesła musiałem słono zapłacić. Matka mówi, że plecy was bolą, więc przyszedłem wodę przynieść. Teraz zjem, drzewa narąbię, a może jeszcze jakąś robotę znajdziecie. Mama, jak tylko zobaczy, że siadam do telewizora, od razu wymyśla jakieś zajęcie, jakby z rękawa wytrząsała.

Kacper parsknął śmiechem, ale w tej samej chwili zakrztusił się żurem. Bronisława, nie tracąc rezonu, zaczęła walić go w plecy swoimi maleńkimi piąstkami, jakby gwoździe w deskę wbijała. Chłopak, odkasławszy, wrócił do żuru z wędzonką i cebulą, a potem, chytrze mrużąc oczy, zapytał:

— Babciu, a jak wy śpicie? Plecy prostujecie, czy w łuku leżycie?

Bronisława spojrzała na niego swoimi jasnymi, błękitnymi oczami, w których mignął uśmiech, i machnęła ręką, jakby oganiając się od pytania.

— A ja patrzę, że w młodości byliście pięknością! — ciągnął Kacper, kiwając głową w stronę starej fotografii na ścianie. — Włosy gęste, brwi — jak dwie tęcze nad czołem, a oczy — niby gwiazdy w nocy. Moja Krysia też ślicznotka niesamowita! No to teraz będę wymieniał, a wy palce zaginać. Tylko boję się, że palców nie starczy: piękna, postawna, skromna, dobra, pracowita, czysta, oszczędna, śpiewa jak słowik, tańczy — aż oczy bolą, nie skąpa, nigdy za mąż nie wyszła, nie pije, nie pali, po cudzych podwórkach nie lata. No jak, babciu, palce się skończyły?

Kacper zauważył, jak oczy Bronisławy rozbłysły śmiechem. Jej pierś zatrzęsła się, ale głosu nie było — tylko to ciepło w spojrzeniu.

— Ależ macie oczy, babciu, jasne, żywe, jakbyście wcale nie mieli tylu lat! — zachwycił się. — Krysię znacie?

Bronisława rozłożyła ręce i wzruszyła ramionami, jakby mówiła: „Któż was tam rozgryzie, jacy jesteście”.

— Pewnie, my nie tacy, jak wy byliście — ciągnął Kacper. — Wy rodziców słuchaliście, baliście się sprzeciwić. A my? Jak coś nie po naszej myśli — zaraz gęba do ziemi i prosto po rozum do głowy. U nas na wszystko swoje zdanie. Ojciec, zanim coś zrobi, zawsze ze mną się naradzi. A mama w ogóle uważa, że to ja rządzę. Bracia po miastach się rozjechali, ja najmłodszy, póki się nie ożenię, z rodzicami żyję. Ale chcę wesele wyprawić, dzieci całą gromadę mieć. Krysia moja — no, co za kobieta! Ja przecież weterynarz jestem, naukowo powiem: zdrowa, urodzi tyle, ile zechce. No, co? Palców na pewno zabrakło?

Kacper najadł się solidnie, od gorąca z pieca rozleniwiło go. Mimo bólu w plecach, u Bronisławy w izbie było czysto jak w muzeum. Szczególnie rzucało się w oczy ogromne łóżko z pierzyną, górą poduch i koronkowym przykryciem. Kacper z rozmarzeniem westchnął:

— Żebym ja takie łóżko na pierwszą noc poślubną dostał! Chociaż może i nie — na takiej pierzynie można się ugotować jak jajko i o wszystkim zapomnieć.

Roześmiał się i dodał:

— Krysia niedługo skończy naukę, wróci na wieś, i hulaj weselisko! Uczy się na felczerkę. Wyobraźcie sobie, jak to fajnie: ja bydło leczę, ona — ludzi. Chociaż mama czasem nazywa ojca bydlęciem. A co tam, czasem my wszyscy nie lepsi od bydła. Słyszeliście, jak Władek motor Jarka ukradł i w stawie utopił? No nie bydlę? A Paweł w stodole papierosa kurzył, mało domu nie spalił. Też mądry!

Ale najgorszy to Darek. Chodził z Oksaną, oszukał ją, zaszła w ciążę, a on sobie narzeczoną z miasta przywiózł. Oksana mało nie zwariowała, myśleli, że sobie życie odbierze. A wczoraj idzie, uśmiechnięta, brzuch do przodu, mówi, że chłopak będzie, Bóg dał na szczęście. A ja myślę: jak ten Darek będzie koło jej domu chodził, wiedząc, że tam jego syn rośnie? A ja Krysi nigdy nie zostawię! Patrzę na nią — i aż chcę tak mocno przytulić, żeby się we mnie rozpłynęła, żebyśmy stali się jednym. Ale ona dziewczyna poważna, przed ślubem — ani mrumru. Ten ślub to granica, i ciągnąć jej przez nią nie będę. Felczer z niej będzie pierwszorzędny, wasze plecy w mgnieniu oka wyprostuje. Zastrzyki robi — kleszcz mniej boli. A ja czasem myślę: jak nam PGR dom przydzieli, będę za wami, babciu, tęsknić. Mieszkać przecież nie obok będziemy. Ale nic, zawsze przyjdę pomóc, pogadać. Co tam jeszcze dobrego macie?

Bronisława zręcznie chwyciła pogrzebacz i wyciągnęła z pieca garnek z kaszą gryczaną i mięsem. Zapach uderzył w nos tak mocno, że Kacper mało nieKacper sięgnął po łyżkę i już miał nabrać kaszy, gdy nagle usłyszał, jak za oknem rozlega się znajomy głos Krysi — właśnie wróciKacper zaniemówił na chwilę, a potem wybuchnął śmiechem, bo okazało się, że to tylko sąsiadka przekomarzała się z kotem, ale w jego sercu i tak zabiła nadzieja, że to jednak Krysia przyszła niespodziewanie, by go zaskoczyć.