Cienie troski: Dramat pewnej rodziny

Cienie Troski: Dramat Ewy i jej rodziny

Ewa leżała na szpitalnym łóżku w małym szpitalu w Białymstoku, jej twarz była blada, lecz w oczach widać było ulgę. Do sali wpadła jej przyjaciółka Zosia, niosąc w ręce torbę z owocami.
— Naprawdę nas przestraszyłaś, Ewka! — wykrzyknęła Zosia, siadając przy łóżku. — Jak mogłaś tak długo zwlekać? Co by było, gdyby nie zdążyli cię zawieźć?
Ewa słabo się uśmiechnęła, jej głos był ledwo słyszalny.
— Przepraszam, Zośka. Wszystko stało się tak nagle, nawet nie myślałam, że to coś poważnego. Myślałam, że samo przejdzie. Dzięki Bogu, najgorsze za mną. Jak tam babcia? Daje sobie radę z Krzysztofem? Staje się ostatnio taka marudna.
— Wszystko w porządku, Ewuniu, nie martw się — uspokoiła Zosia. — Babcia żyje, jest zdrowa, nakarmiona i zadbana. Tylko jak zwykle narzeka.
— Dziękuję ci, Zocha, że pomogłaś ze staruszką! — Ewa uścisnęła dłoń przyjaciółki. — Jestem ci winna.
— Ach, jeszcze jej winna! — zaśmiała się Zosia, lecz w jej oczach błysnęła iskra. — A za co mi dziękujesz? Wiesz, biegnę do was, niosę garnek z zupą, myślę sobie — biedna babcia tam pewnie głodna leży. A u was w domu… ale się działo!
— Co się działo? — Ewa zaniepokoiła się, nie rozumiejąc, o co chodzi.

— Wyobrażasz sobie, jak my wszyscy się o ciebie martwiliśmy? — ciągnęła Zosia, jej głos drżał z emocji. — Co ty sobie myślałaś, Ewa? Cierpiałaś, milczałaś, mało co do tragedii nie doprowadziłaś!
Ewa, wciąż osłabiona po operacji, leżała przykryta cienkim szpitalnym kocem i ledwo się uśmiechała.
— Przepraszam, Zosiu, sama nie spodziewałam się tego. Bóle zaczęły się nagle, myślałam, że miną. Przyznaję, prawie pożegnałam się z życiem. Ale wszystko się udało, niedługo wracam. W domu czeka babcia, nie mam czasu się wylegiwać. Krzysztof sam z nią, a ona teraz taka wymagająca.
— Nie martw się, w domu wszystko pod kontrolą — łagodnie powiedziała Zosia. — Babcia w porządku: najedzona, umyta, marudzi, ale to jej specjalność.
— Zosieńko, ty jesteś aniołem! — Ewa spojrzała na przyjaciółkę z wdzięcznością. — Nie wiem, jakbyśmy sobie bez ciebie poradzili.
— Oj, daj spokój! — Zosia machnęła ręką, lecz na jej twarzy pojawił się przebiegły uśmiech. — Nie mnie dziękuj, tylko twemu Krzysztofowi. On u ciebie to nie mąż, a skarb! Zawsze wiedziałam, że jest porządnym chłopem, ale teraz naprawdę go doceniłam. Wyobraź sobie, biegnę do was, z garnkiem zupy, myślę — trzeba babcię ratować. A u was… nie uwierzysz!
— Co się stało? — Ewa zmarszczyła brwi, serce zabiło jej mocniej.

— No właśnie! — Zosia ożywiła się. — Wchodzę, a w mieszkaniu aż pachnie bigosem na całą klatkę! Babcia leży czyściutka, najedzona, zadowolona jak królowa. A ja od progu: „Zaraz umyję ręce, przebiorę babcię, nakarmię.” A Krzysztof na to: „Nie kręć się, Zosia, wszystko pod kontrolą. Obiad gotowy, babcię przebrałem, nakarmiłem.” Mało garnek nie wypuściłam z rąk!
— Sam to wszystko? — Ewa aż podskoczyła, oczy jej się rozszerzyły.
— Sam, Ewka, sam! — Zosia skinęła głową. — Nie wierzyłam, pytam: „Jak ty ją przebrałeś? Przecież ona nikogo oprócz ciebie nie dopuszcza!” A on tak spokojnie: „Dogadaliśmy się z babcią.” Wchodzę do niej — i rzeczywiście, czysta, uczesana, nawet się uśmiecha. O ciebie, oczywiście, się martwi, płacze. Uspokoiłam ją, powiedziałam, że wszystko w porządku.

Ewa zmęczona zamknęła oczy, czując, jak policzki płoną jej ze wstydu. Jakże jej głupio przed Krzysztofem! Zawiodła go, zostawiła samego z babcią, a on, okazało się, wziął wszystko na siebie. I ani słowem się nie zająknął, gdy dzwonił! Spytała go wtedy: „Zosia była? Obiecała pomóc.” A on tylko odpowiedział: „Była, wszystko gra, nie martw się.” Nawet babcia, gdy Ewa z nią rozmawiała, nic nie powiedziała, tylko płakała i dopytywała o jej zdrowie.

Ewa od dziesięciu lat mieszkała z babcią w starej kamienicy na obrzeżach Białegostoku. Początkowo oczywiście z rodzicami, ale ci stwierdzili nagle, że ich małżeństwo było błędem. Ojciec po rozwodzie wyjechał za granicę, osiadł tam, ożenił się. Pieniądze przysyłał regularnie, początkowo przyjeżdżał, ale szybko zapomniał, że córka potrzebuje nie tylko finansowego wsparcia, ale i ojcowskiej miBabcia spojrzała na nią ciepło, wyciągając pomarszczoną dłoń, i szepnęła: „Nie wstydź się, dziecko, takich mężów jak twój Krzysztof już dziś nie szukają, tylko znajdują, gdy Bóg da.”