Cienie przeszłości i nowa droga

**Cienie przeszłości i nowa droga**

Wróciłam dziś z pracy do naszego mieszkania w Józefowie. Gdy otworzyłam drzwi kluczem, zastygłam w przedpokoju. Obok moich butów i adidasów męża stały eleganckie, obce kozaki. Od razu je poznałam – należały do siostry Kamila, Dominiki. *Po co tu jest? Kamil nic mi nie mówił o jej wizycie* – przemknęło mi przez myśl, a niepokój ścisnął mi gardło. Chciałam zawołać męża, ale coś kazało mi się zatrzymać. Przyczaiłam się, nasłuchując rozmowy dobiegającej z salonu. To, co usłyszałam, zmroziło mi krew w żyłach.

— Aniu, twój znowu w delegacji? — zagadnął mnie wczoraj kolega z pracy, Bartek, doganiając mnie na parkingu. — Może wpadniemy na kawę? Wypijesz swojego ulubionego latte, pogadamy, bo ostatnio tylko mijamy się w korytarzu.

— Przepraszam, Bartku, dziś się nie da — odpowiedziałam, wymuszając uśmiech. — Kamil obiecał wrócić wcześniej, mamy wybierać meble do kuchni. Jeszcze nie wszystko ogarnęliśmy po remoncie. A tak w ogóle, to dawno nie jeździł w delegacje.

— I zawsze wraca na czas? — w głosie Bartka pobrzmiewała lekką ironią.

— Nie zawsze — westchnęłam. — Potrzebujemy teraz pieniędzy, więc Kamil zostaje dłużej w pracy. Jak sobie urządzimy mieszkanie, może będzie lżej.

— Rozumiem — uśmiechnął się Bartek, życząc mi dobrego wieczoru i odchodząc w przeciwną stronę.

Tym razem miałam szczęście – autobus podjechał od razu, choć zwykle musiałam czekać. Usiadłam przy oknie i zamyśliłam się. Kiedyś niemal wyszłam za Bartka. Rozstaliśmy się przez głupią kłótnię, której przyczyny już nawet nie pamiętam. Potem pojawił się Kamil, a ja, chcąc udowodnić Bartkowi, że sobie poradzę, szybko zgodziłam się na ślub. *No zobacz, nie jestem samotna, teraz pożałujesz* – myślałam wtedy.

Bartek próbował się pogodzić, przepraszał, obiecywał, że mnie uszczęśliwi, ale ja byłam już zafascynowana Kamilem. Uznałam, że nigdy go nie kochałam, że to wszystko był błąd. Z czasem prawie o nim zapomniałam, ale niedawno został przeniesiony z centrali do naszego oddziału. Udawał, że to przypadek, ale podejrzewałam, że celowo załatwił transfer, gdy dowiedział się, gdzie pracuję. Cieszyło mnie, że wciąż nie jest żonaty i patrzy na mnie z tą samą czułością. Głęboko w sercu życzyłam mu szczęścia, ale gdzieś tam czaiła się drobna zazdrość o jego przyszłą żonę – Bartek potrafił pięknie się oświadczać, prawdziwy romantyk.

Kamil był dobrym mężem, ale ostatnio coraz częściej znikał w pracy. Starał się dla naszej przyszłości, byśmy niczego nie brakowało, ale dla mnie miał coraz mniej czasu. Mieszkaliśmy w mieszkaniu jego siostry, Dominiki, która uprzejmie odstąpiła nam je na czas, gdy jej dzieci były małe. Dominika i jej mąż nie znali problemów finansowych – ona nigdy nie pracowała, a mieszkania wynajmowali jako inwestycję dla dzieci. Zrobiliśmy remont według naszego gustu, teraz kupowaliśmy meble. Czasem żałowałam, że nie wynajęliśmy gotowego lokum. Tyle pieniędzy poszło na remont, że starczyłoby na lata czynszu albo wkład własny do kredytu. Ale Kamil się rozpalił, gdy Dominika im to zaproponowała.

Wysiadłam z autobusu i ruszyłam w stronę domu. W powietrzu unosiła się zapowiedź deszczu, ale nie zauważałam chłodu. Myśli plątały się, nie dając skupić. Ile czasu minęło, odkąd zamieszkaliśmy w tym mieszkaniu? Rok? Półtora? Czas się rozmazywał, ale wrażenie, że to tylko przystanek, nie znikało. Remontowaliśmy, urządzaliśmy, ale ciągle czekaliśmy na coś więcej, jakby prawdziwe szczęście miało nadejść dopiero później.

Podchodząc do klatki, zdałam sobie sprawę, że idę wolno, jakby opóźniając powrót. Drzwi wejściowe zaskrzypiały, wpuszczając mnie do półmroku. Wchodząc na trzecie piętro, czułam, jak narasta we mnie niewytłumaczalny niepokój.

Gdy weszłam do mieszkania, znieruchomiałam. Obok moich butów i trampek Kamila stały eleganckie kozaki Dominiki – drogie, na niewielkim obcasie. *Po co ona tu jest?* – pomyślałam, nie przypominając sobie, by mąż wspominał o jej wizycie.

Chciałam zawołać, że jestem w domu, ale coś mnie powstrzymało. Intuicja podpowiadała: nie śpiesz się. Przyczaiłam się, nasłuchując głosów z salonu.

— My z mężem planowaliśmy urlop — mówiła Dominika. — Ale on nie może wyjechać, więc postanowiłam oddać wam vouchery. Pod jednym warunkiem: pojedziesz nie z Anią, ale z Martą.

Zamarłam. *Marta?* Przypomniałam sobie, jak Kamil raz wspomniał to imię, opowiadając, że Dominika próbowała ich ze sobą skojarzyć. Wtedy nie przywiązałam do tego wagi, ale teraz serce ścisnęło mi się z niepokoju.

— Dominika, nie potrzebuję Marty — odparł zirytowany Kamil. — Mówiłem ci milion razy: mam Anię. Po co znowu zaczynasz?

Odetchnęłam z ulgą. Wszystko jasne: Dominika, jak zwykle, wpycha się ze swoimi pomysłami. Już miałam wejść do salonu, gdy jej słowa mnie zatrzymały.

— Kogo ty oszukujesz? — głos Dominiki stał się ostrzejszy. — Pamiętam, jak kochałeś Martę. Nawet mieliście się pobrać, aż pokłóciłeś się przez głupotę. Dość uporu, widzę przecież: Ania nie jest dla ciebie. A Marta to zupełnie inna liga.

Stałam jak wryta, nie wierząc własnym uszom. *Kochał? Chcieli się pobrać?* Kamil mówił, że Marta go nie interesuje. Patrzyłam w podłogę, próbując się opanować, ale słowa Dominiki paliły jak ogień.

— No i co? — głos Kamila brzmiał rozdrażniony, ale przebijała w nim nuta niepewności. — To już przeszłość. Nie zaprzeczam, było, ale minęło. Kocham Anię.

— Kochasz? — zaśmiała się szyderczo Dominika. — Daj spokój, Kamil. Oboje wiemy, że ożeniłeś się z Anią, żeby Marta poczuła zazdrość, gdy odeszła do innego. A potem wróciła, błagała, byś ją wybaczył. Ale ty na złość się ożeniłeś.

Poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. *Na złość?* Czy nasz małżeństwoZacisnęłam dłoń na kluczach w kieszeni, czując, że nadszedł czas na trudną rozmowę z Kamilem.