Cień przeszłości duszący naszą wolność

Cień przeszłości nie daje nam oddychać

Jakże jestem zmęczony byłą żoną mojej żony! Wciąż nie znalazła sobie nikogo po ich rozwodzie. Ledwo przekroczyła trzydziestkę, a już zdaje się być opętana zemstą. Mają dwoje wspólnych dzieci i używa ich, by rujnować nasze życie. Powtarza, że ukradłem jej rodzinę, i robi wszystko, by nas rozdzielić. Jak? Przez dzieci! Dzwoni do mojej żony codziennie: „Dzieci płaczą, wołają mamę do domu!”. Jej zazdrość zatruwa wszystko wokół.

Ale ja nie zabrałem Anny z rodziny. Poznałem ją we Wrocławiu, pracowaliśmy razem w tej samej firmie. Wiedziałem, że jest zamężna, a między nami nie było nic poza służbowymi rozmowami. Wtedy mieszkałem z dziewczyną, która wiecznie znikała w podróżach. Pamiętam tę firmową imprezę, na którą przyszliśmy z naszymi partnerami. Jej była, Krystyna, zachowywała się okropnie: upiła się, flirtowała z obcymi mężczyznami, urządzała sceny. Byłem w szoku.

Anna odeszła od niej niedługo potem. Ja w tym czasie też przewróciłem swoje życie do góry nogami: rozstałem się z dziewczyną, zmieniłem pracę, dostałem awans. Anna, mając własne mieszkanie, tułała się po wynajmowanych, podczas gdy Krystyna myślała, że „pochodzi i wróci”. Ale nie wróciła. Zaczęliśmy się spotykać, a potem wzięliśmy ślub.

Minęły trzy lata od naszego ślubu, ale Krystyna nie daje za wygraną. Nie tylko sama nie potrafi się pogodzić z rzeczywistością, ale też wciąga dzieci w swoje intrygi. Ich córka ma 9 lat, syn – 7. Już rozumieją, co się dzieje. Pewnego dnia córka wyznała Annie, że mama kazała jej płakać do telefonu i mówić, jak bardzo tęsknią za mamą.

Krystyna nalega, by spotkania z dziećmi odbywały się tylko u niej w domu. Nigdy na dworze, ani u nas – absolutnie. A sama ubiera się wyzywająco, stroi przed Anną, maluje na pokaz. Próbuje ją odzyskać, ale na próżno. Anna opowiadała, jak dzieci, niby „tęskniące”, gdy tylko przyjdzie, od razu się rozbiegają: syn leci grać na podwórko, córka zamyka się z telefonem. A Krystyna tymczasem szuka pretekstu, by ją zatrzymać: raz trzeba naprawić kran, raz przesunąć szafę. Dzieci do nas nie puszcza, nazywając nasz dom „meliną”.

Pewnego razu Anna spała po nocnej zmianie. Jej telefon rozrywał się od połączeń. Spojrzałem – dzwoniła Krystyna. Postanowiłem odebrać, ale milczałem. Nagle słyszę dziecięcy głos: „Mamo, kiedy przyjedziesz?”. Powiedziałem: „Halo?”. Dziewczynka zmieszała się, podała słuchawkę matce: „Mamo, tam jakiś mężczyzna”. Krystyna warknęła: „Słuchaj, zaśpij moją żonę!”. Osłupiałem, ale odparłem: „Twoja żona? Nie znam takiej, u nas jej nie ma!”. Później doniosła Annie, że ją obraziłem.

Po tym zaczęły się dziwne rzeczy. Mojego szefa zasypały telefony od windykatorów, twierdzących, że mam ogromne długi, choć nigdy nie brałem kredytów. Potem pojawiła się fałszywa strona z moimi zdjęciami na portalu randkowym. Zacząłem dostawać wiadomości od jakiegoś „wielbiciela”. Z AnAle w końcu Krystyna zrozumiała, że jej działania tylko oddalają dzieci, i postanowiła skończyć tę toksyczną grę.