Cicha decyzja młodej matki: Jak studentka urodziła zdrową córeczkę i była gotowa oddać ją do adopcji, nim miłość zwyciężyła trudności – prawdziwa historia Lilki, położnej oraz znanego w mieście biznesmena

Od lat pracuję jako położna w jednym z krakowskich szpitali. Przez ten czas zdarzały mi się sytuacje tak zabawne, jak i przykre, niektóre niczym kadry z nieodgadnionych snów. Personel pielęgniarski rzadko wtrąca się do spraw prywatnych rodzących i ich bliskich, lecz ostatnio wydarzenia wzięły mnie w swój wir byłam zmuszona pomóc młodej studentce, która urodziła śliczną córeczkę, a zaraz potem stanowczo oświadczyła, że chce ją oddać.

Dziewczyna miała na imię Jagna, imię tak polskie jak majowe powietrze. Przyjechała do szpitala po dziewięciu miesiącach noszenia dziecka, przez cały ten czas nie pojawiła się u żadnego lekarza. Odpowiedzi na moje pytania milczały jak zaspane gołębie na rynku Jagna nie chciała mówić dlaczego. Tuż przed porodem nie zdążyłam wyszeptać ani słowa.

Poród przebiegł surrealistycznie spokojnie, niczym scena z zaśnieżonej ulicy w grudniu nie przypominał tych, które obserwowałam u kobiet chodzących na szkołę rodzenia. Jagna cicho pomrukiwała smutno, ale wykonywała wszystkie moje polecenia z dziwną, niemal senną precyzją. Gdy córeczka wydała na świat krzyk nowego życia, trzymałam ją w ramionach to był ten dźwięk, jakby dzwony wawelskie obwieszczały narodziny. Miłość i łzy zaroiły się w oczach Jagny, a ja mówiłam, że dziewczynka jest zdrowa, że należy się cieszyć z jej przyjścia lecz radość brzmiała jak echo pod wodą.

Na oddziale stało się coś niezwykłego. Jagna bez śladu emocji wyznała, że chce oddać dziecko do adopcji. Prosiła o skontaktowanie właściwych instytucji. Próbowałyśmy z koleżankami przekonywać ją, że może jeszcze przemyśli, lecz młoda mama nie chciała nawet przystawić córki do piersi, prosiła, by zostawić ją samą, jakby nikogo nigdy nie było.

Maleńka nie jadła sztucznego mleka usteczka otwierała tylko na zapach prawdziwego mleka, wyciągała główkę, szukała piersi, której nigdy nie znała jakby błądziła pośród snów o miłości, która jest, a jej nie ma.

Dziewczynka zaczęła tracić na wadze. Podczas kolejnej zmiany wzięłam ją z inkubatora i zaniosłam do Jagny, choć wszyscy w szpitalu odradzali mi ten pomysł. Podeszłam do matki i wyjaśniłam, że postępując tak, zagraża zdrowiu dziecka prawie rozkazałam, by nakarmiła córeczkę. Przystawiła ją do piersi, a dziewczynka ssała z taką determinacją, jakby połykała sen o świecie pełnym mleka i czułości. Wysunęłam się z pokoju, tłumacząc się nagłą, pilną sprawą, zostawiając je w ciszy jak ze snu tylko matka i dziecko zawieszone w swoim malutkim świecie.

Powróciwszy po pół godzinie, ujrzałam, że śpią razem, a Jagna tuli swoją córkę delikatnie, jakby bała się ją zbudzić. Po chwili wyszły na korytarz usiadły koło mojego biurka, a Jagna zaczęła mówić w tonie, który przypominał mi sny o wielkich tajemnicach.

Okazało się, że ojcem dziecka był znany krakowski przedsiębiorca nazwisko rozbrzmiewało wśród mieszkańców niczym nazwiska dawnych możnych. Był żonaty, nie cieszył się z ciąży, proponował Jagnie, by usunęła ciążę. Ona jednak postanowiła urodzić. Gdy biznesmen dowiedział się o jej decyzji, opowiedział wszystko żonie, która przyjęła jego skruchę i potem zwróciła swój gniew na Jagnę żądała, by dziecko zniknęło. Ani złotówki, ani groźby nie pomogły, a potem biznesmen zniknął z Krakowa na czas nieokreślony, jakby rozpłynął się we mgle. Jego żona naciskała, żeby oddać dziecko.

Na koniec swojej opowieści Jagna spojrzała na mnie sennym wzrokiem i powiedziała:
Chciałabym ją zatrzymać, ale nie wiem, jak sobie poradzę w akademiku nie wolno mieć dzieci, a ja nie mam złotówki

Gdy usłyszałam te słowa, pochwaliłam ją, dodając otuchy. Ordynator szpitala znał wszystkich w Krakowie z łatwością nawiązał kontakt z ojcem dziecka i poprosił o spotkanie. Ku zdumieniu wszystkich, biznesmen pojawił się tego samego dnia i omówili przyszłość Jagny i jej córeczki. Trzeba przyznać, że jego zachowanie było wręcz niespodziewanie przyzwoite, prawie jak w dziwnie serdecznym śnie.

Po wyjściu ze szpitala Jagna wynajęła mieszkanie na Podgórzu ojciec dziecka opłacił czynsz za rok z góry, nie żałując złotówek. Dał jej tyle pieniędzy, by niczego nie zabrakło i obiecał, że będzie pomagał córce, gdy tylko trzeba będzie. Chyba w tym mężczyźnie coś się obudziło sumienie, odpowiedzialność, może sen o lepszym ojcu.

Nie wiem, jak potoczą się ich losy Jagny i jej córeczki o imieniu Bronka. Często myślę o nich, jakby byli częścią mojego własnego, dziwnego snu. Marzę, by odnalazły rodzinę, w której Bronka wyrośnie na kobietę otoczoną miłością, czułością i spokojem wartym każdego polskiego złotego.