Cicha decyzja Lilki: Poród w samotności, łzy matczynej miłości i walka o pozostawienie córeczki mimo presji wpływowego ojca oraz trudnej sytuacji w akademiku

Jestem położną już od wielu dekad i w mojej pamięci odcisnęło się wiele historii tych radosnych, jak i tych trudnych. Przeważnie personel pielęgniarski nie wtrąca się zanadto w sprawy rodzin przy porodach, lecz pewnego razu, dawno temu, musiałam zrobić wyjątek i pomóc młodej studentce, która przyszła na świat z cichą determinacją i zaraz po narodzinach swojej córeczki chciała ją oddać.

Weronika, bo tak miała na imię ta dziewczyna, trafiła do szpitala w Krakowie prosto z akademika, bez żadnych wcześniejszych badań lekarskich przez całe dziewięć miesięcy. Nie chciała ze mną rozmawiać o powodach takiego postępowania, choć przed porodem nie było czasu, by ją o to dopytać.

Poród Weroniki był wręcz przykładny spokojnie postępowała według moich wskazówek, nie krzyczała ani nie narzekała, była cicha i skupiona. W przeciwieństwie do wielu mam ze szkoły rodzenia, wszystko przebiegło wzorowo. Kiedy jej maleńka córeczka pojawiła się na świecie i wydała z siebie pierwszy krzyk, Weronika patrząc na nią rozpłakała się. Łzy spływały jej po policzkach, a ja powiedziałam, że dziewczynka jest zdrowa niech się cieszy, bo to ogromny dar.

Ale już na oddziale Weronika poprosiła, by zająć się formalnościami i przekazać jej dziecko do adopcji. Próbowałyśmy ją przekonać, by się nie spieszyła z decyzją, lecz ta młoda kobieta nie chciała przystawić córeczki do piersi wręcz błagała, by zostawić ją w spokoju.

Dziewczynka, na przekór innym noworodkom, nie chciała jeść mieszanki, ale z wielkim apetytem rozpoznawała zapach mleka matki, szukała piersi, której nie miała…

Maleństwo zaczęło tracić na wadze gdy następna zmiana przypadła mnie, po raz kolejny zaryzykowałam i zaniosłam dziewczynkę do Weroniki, mimo że inni mi to odradzali. Powiedziała mi szorstko, że nie chce kontaktu, ale nie mogłam patrzeć, jak córka głoduje. Wyjaśniłam, że jej odmowa szkodzi dziecku, wręcz wymusiłam, by przystawiła małą do piersi. Gdy tak zrobiła, dziewczynka natychmiast przyssała się, a ja, pod pretekstem pilnych obowiązków, wyszłam z sali, by zostawić je same.

Gdy wróciłam po pół godzinie, obie spały mama tuliła córeczkę delikatnie, jakby już od zawsze była jej matką. Po chwili Weronika wyszła na korytarz i usiadła obok mojego biurka zaczęła opowiadać.

Okazało się, że ojcem dziewczynki był znany w Krakowie przedsiębiorca, Paweł Kowalczyk. Mężczyzna był żonaty, niechętnie przyjął wiadomość o ciąży, namawiał do usunięcia. Weronika uparła się, że chce urodzić. Gdy o wszystkim dowiedziała się żona przedsiębiorcy, przyjęła skruchę męża, lecz sama rzuciła się z pretensjami na Weronikę wymagała, by dziecko oddać i groziła jej. Nie pomogły ani złote, ani prośby; Paweł Kowalczyk wyjechał z Krakowa, a żona wciąż naciskała na adopcję.

Na koniec rozmowy Weronika spojrzała mi w oczy i bez wstydu wyznała:
Chciałabym zatrzymać córkę, lecz boję się, że nie poradzę sobie w akademiku i bez pieniędzy…

Uspokoiłam ją i dodałam otuchy. Nasz ordynator miał szerokie kontakty w mieście, szybko więc skontaktowaliśmy się z Pawłem Kowalczykiem i poprosiliśmy o spotkanie. Ku naszemu zdumieniu, przyszedł bez oporów i przedyskutowaliśmy wszystkie kwestie przyszłego życia Weroniki i jej córeczki. Muszę przyznać, że zachował się bardzo odpowiedzialnie.

Po wyjściu ze szpitala Weronika wynajęła niewielkie mieszkanie w Krakowie, za które Paweł Kowalczyk zapłacił czynsz na rok z góry, przekazał jej również solidną kwotę w złotych, by niczego jej nie brakowało na starcie, i obiecał, że będzie się troszczył o córkę. Chyba wtedy obudziło się w nim sumienie poczuł pełną odpowiedzialność za swoje czyny. Nie wiem, jak potoczyły się dalsze losy Weroniki i jej dziecka. Mam nadzieję, że stworzyła rodzinę i wychowała wspaniałą córkę w miłości i cieple domowego ogniska.