Ciasto pojednania

**Placek Pojednania**

— Kasia, przysięgam, jeśli ten pan Zdzisław jeszcze raz zapuka w sufit, wniosę pozew o znęcanie się! — Wojtek, stojąc w przedpokoju, zawzięcie wycierał ślady psich łap z linoleum. Jego głos drżał ze złości, a koszulka była mokra od potu, mimo że wieczór był chłodny. Baron, winowajczo merdając ogonem, gryzł gumową kaczuszkę przy drzwiach.

— Wojtek, ciszej, dzieci śpią — Kasia, siedząc na kanapie z drutami do robótek, zmęczonym gestem potarła skronie. Jej druty znieruchomiały, a na kolanach leżała niedokończona dziecięca czapka. — I żadnego sądu, to przesada. On po prostu… czepia się. Pogadam z nim, spróbuję wyjaśnić.

— Wyjaśnić? — Wojtek cisnął ścierkę do wiadra, a jego oczy błysnęły. — Wczoraj w klatce schodowej wrzeszczał, że Baron „śmierdzi” i „niszczy mu kwiaty”! Kasia, nasz pies nawet nie podchodzi do rabatek!

— Wiem, wiem — Kasia odłożyła robótkę, a jej głos był miękki, ale spięty. — Ale to sąsiad, Wojtek. Jeśli zaczniemy wojnę, nie będzie nam się żyło. Upiekę placek, spróbuję go udobruchać.

Wojtek prychnął, patrząc na Barona, który upuścił kaczuszkę i teraz lizał podłogę.

— Placek? — Pokręcił głową. — No dobra, próbuj. Ale jeśli jeszcze raz napisze skargę do spółdzielni, nie ręczę za siebie.

Kasia i Wojtek, młode małżeństwo z dwójką dzieci — ośmioletnim Kubą i sześcioletnią Zosią — mieszkało w tej pięciopiętrowej kamienicy już od pięciu lat. Gdy sprowadzili Barona, marzyli o wesołych spacerach i dziecięcym śmiechu, ale pedantyczny sąsiad z góry, pan Zdzisław, wypowiedział szczeniakowi wojnę. Teraz ich klatka schodowa stała się areną sąsiedzkich potyczek, a w domu czuć było nie tylko psia sierść, ale i pretensje.

—

Wszystko zaczęło się tydzień po pojawieniu się Barona. Kasia, wracając z porannego spaceru, zauważyła, że gerbery w donicach przy wejściu, które pan Zdzisław podlewał z maniakalną dokładnością, były stratowane. Pomyślała, że to dzieci z podwórka, ale wieczorem zapukano do drzwi. W progu stał pan Zdzisław — chudy, w wyprasowanej koszuli, z notesem i długopisem, jak detektyw na służbie.

— Katarzyno, to twój pies stratował moje gerbery? — Jego głos był suchy, a okulary błyszczały w przyćmionym świetle żarówki. — Trzy lata je hodowałem, a teraz donica w błocie!

— Panie Zdzisławie, przepraszam — Kasia zmiękła, przytrzymując Barona za obrożę. — Ale on zawsze jest na smyczy, pilnujemy go. Może to ktoś inny?

— Inny? — Pan Zdzisław zmrużył oczy, bazgrząc coś w notesie. — W klatce śmierdzi psem, ślady łap na każdym piętrze, a ty mówisz „inny”! Zabierzcie tego psa, albo piszę do spółdzielni!

Kasia wymusiła uśmiech, zamykając drzwi. Baron, nie rozumiejąc, wetknął nos w jej kolana. Wieczorem opowiedziała o tym Wojtkowi, który obierał ziemniaki w kuchni.

— On oszalał?! — Wojtek cisnął nóż, a jego twarz poczerwieniała. — Baron nawet w klatce nie szczeka! Trzeba z nim pogadać, Kasia, bez ceregieli.

— Nie trzeba — Kasia pokręciła głową, mieszając zupę. — To samotny człowiek, czepia się z nudów. Spróbuję go udobruchać, upiekę placek.

—

Następnego dnia Kasia upiekła jabłecznik z cynamonem i zapukała do pana Zdzisława. Drzwi się otworzyły, a powitał ją zapach meblowego polituru i sterylny porządek: ani pyłku, ani zbędnego przedNastępnego ranka pan Zdzisław, ku zdumieniu wszystkich, przyniósł Baronom kostkę wątrobianą, mrucząc pod nosem: „No może ten wasz piesek nie jest taki zły, ale niech się więcej nie zbliża do moich gerberów!” i od tamtej pory klatka schodowa zamilkła, a jedyną wojnę, jaką toczył pan Zdzisław, była ta z gołębiami na parapecie.