Ciasto pojednania

— Kasia, przysięgam, jeśli ten pan Janusz jeszcze raz zastuka w sufit, pozwę go za nękanie! — Tomek stał w przedpokoju, wściekle wycierając ślady psich łap z linoleum. Jego głos drżał z gniewu, a koszulka była mokra od potu, mimo chłodnego wieczoru. Burek, niepewnie merdając ogonem, gryzł gumową kaczuszkę przy drzwiach.

— Tomek, ciszej, dzieci śpią — Kasia, siedząc na kanapie z robótką, zmęczonym gestem przetarła skronie. Jej druty znieruchomiały, a na kolanach leżała niedokończona dziecięca czapka. — I nie od razu do sądu, to za dużo. On po prostu… czepia się. Porozmawiam z nim, spróbuję wytłumaczyć.

— Wytłumaczyć? — Tomek cisnął ścierkę do wiadra, jego oczy błysnęły. — Wczoraj w klatce krzyczał, że Burek „śmierdzi” i „niszczy mu kwiatki”! Kasia, nasz pies nawet nie podchodzi do rabat!

— Wiem, wiem — Kasia odłożyła robótkę, jej głos był łagodny, ale spięty. — Ale to sąsiad, Tomek. Jeśli zaczniemy wojnę, będzie nie do wytrzymania. Upieczę placek, spróbuję go udobruchać.

Tomek prychnął, patrząc na Burka, który upuścił kaczuszkę i teraz lizał podłogę.

— Placek? — Pokręcił głową. — Dobra, próbuj. Ale jeśli jeszcze raz napisze skargę do administracji, nie ręczę za siebie.

Kasia i Tomek, młode małżeństwo z dwójką dzieci — ośmioletnim Kubą i sześcioletnią Zosią — mieszkali w tej pięciopiętrowce już pięć lat. Gdy wzięli Burka, marzyli o wesołych spacerach i dziecięcym śmiechu, ale pedantyczny sąsiad z góry, pan Janusz, wypowiedział szczeniakowi wojnę. Teraz ich klatka schodowa stała się areną sąsiedzkich przepychanek, a dom pachniał nie tylko psą sierścią, ale i pretensjami.

—

Wszystko zaczęło się tydzień po pojawieniu się Burka. Kasia, wracając z porannego spaceru, zauważyła, że pelargonie w donicach przy wejściu, które pan Janusz podlewał z maniakalną dokładnością, były podeptane. Pomyślała, że to dzieci z podwórka, ale wieczorem zapukano do drzwi. Na progu stał pan Janusz — szczupły, w wyprasowanej koszuli, z notesem i długopisem, jak detektyw na posterunku.

— Katarzyno, to twój pies zniszczył moje pelargonie? — Jego głos był suchy, a okulary błyszczały w słabym świetle żarówki. — Trzy lata je hodowałem, a teraz grządka w błocie!

— Panie Januszu, przepraszam — Kasia zmieszała się, przytrzymując Burka za obrożę. — Ale on zawsze jest na smyczy, pilnujemy go. Może to ktoś inny?

— Inny? — Pan Janusz zmrużył oczy, zapisując coś w notesie. — W klatce śmierdzi psem, ślady łap na każdym piętrze, a pani mówi „inny”! Pozbądźcie się psa, albo napiszę do administracji!

Kasia wymusiła uśmiech, zamykając drzwi. Burek, nie rozumiejąc, wsadził nos w jej kolana. Wieczorem opowiedziała o tym Tomkowi, który obierał ziemniaki w kuchni.

— On chyba zwariował? — Tomek rzucił nóż, jego twarz zaczerwieniła się. — Burek nawet nie szczeka w klatce! Trzeba z nim porozmawiać, Kasia, bez ceregieli.

— Nie trzeba — Kasia pokręciła głową, mieszając zupę. — Samotny jest, czepia się z nudów. Spróbuję go udobruchać, upiekę placek.

—

Następnego dnia Kasia upiekła jabłecznik z cynamonem i zapukała do pana Janusza. Drzwi otworzyły się, a powitał ją zapach meblowego lakieru i sterylny porządek: ani pyłku, żadnej zbędnej rzeczy, tylko doniczki z fiołkami na parapecie, stary radioodbiornik i idealnie zasłane łóżko.

— Panie Januszu, przyniosłam placek — Kasia uśmiechnęła się, podając zawiniątko w folii. — Możemy porozmawiać o Burku? On nie winny zniszczonym kwiatom, pilnujemy go.

— Placek? — Pan Janusz zmrużył oczy, ale wziął zawiniątko, wąchając je jak śledczy. — Sprytnie, Katarzyno. No dobra, wchodź, ale krótko. Twój pies szczeka rano, brudzi klatkę, śmierdzi. To niedopuszczalne!

— On prawie nie szczeka — Kasia starała się mówić łagodnie, siadając na brzegu krzesła. — I ślady sprzątamy. Może to dzieci nabrudziły? Albo ktoś inny kwiatki zniszczył?

— Dzieci? — Pan Janusz prychnął, otwierając notes i robiąc notatkę. — Dzieci nie mają łap. Pozbądźcie się psa, albo podejmę kroki.

Kasia wyszła, czując, że placek nie pomógł. Wieczorem w klatce pojawiło się ogłoszenie, napisane starannym pismem na kartce A4: „Prośba o usunięcie psa z klatki schodowej! Niszczy kwiaty i zakłóca porządek! J.”. Tomek, zobaczywszy to, poczerwieniał, zrywając kartkę.

— To wojna, Kasia! — Wskrzył palcem w papier, stojąc w przedpokoju. — Zaraz pójdę i powiem mu, co myślę!

— Tomek, nie rób tego — Kasia złapała go za rękę, gdy zakładał adidasy. — Spróbujmy jeszcze raz. Jeśli nie wyjdzie, pomyślimy.

—

Pod koniec tygodnia sytuacja stała się nie do zniesienia. Pan Janusz stukał w sufit za każdym razem, gdy Burek zaszczekał, nawet jeśli był to krótki odgłos na dzwonek do drzwi. Wklejał nowe ogłoszenia: „Pies śmierdzi!”, „Ślady łap niedopuszczalne!”, a raz zadzwonił do administracji, skarżąc się na „antyhigienę i zagrożenie zdrowia”. Kasia, wracając ze spaceru, zastała go mierzącego linijką ślady łap w klatce, jakby zbierał dowody do procesu.

— Panie Januszu, co pan robi? — Zamarła, trzymając Burka na smyczy, który radośnie ciągnął się do sąsiada.

— Zbieram dowody — Wyprostował się, poprawiając okulary. — Te ślady to od waszego psa, pięć centymetrów średnicy! Sfotografuję je i wyślę do administracji!

— To nie Burek — Kasia podniosła głos, jej cierpliwość się kończyła. — On ma mniejsze łapy, to szczeniak! I kwiatków nie niszczy, chodzimy w— A jednak — mruknął pan Janusz, zerkając przez okno na Burka, który akurat grzecznie aportował patyk — może jednak pies nie jest taki zły.