Ciasto pojednania

**Placek pojednania**

— Ewa, przysięgam, jeśli ten pan Jan jeszcze raz zastuka w sufit, pozwę go za nękanie! — Tadeusz, stojąc w przedpokoju, zaciekle wycierał ślady psich łap z linoleum. Głos mu drżał ze złości, a koszulka była mokra od potu, mimo że wieczór był chłodny. Burek, winny, merdał ogonem, gryząc gumową kaczuszkę przy drzwiach.

— Tadek, ciszej, dzieci śpią — Ewa, siedząc na kanapie z drutami do robótek, przetarła zmęczone skronie. Druty zastygły w miejscu, a na kolanach leżała niedokończona dziecięca czapka. — I nie do sądu, to za dużo. On po prostu… czepia się. Porozmawiam z nim, spróbuję wyjaśnić.

— Wyjaśnić? — Tadeusz cisnął ścierkę do wiadra, a jego oczy błysnęły. — Wczoraj w klatce wrzeszczał, że Burek „śmierdzi” i „niszczy mu kwiaty”! Ewa, nasz pies nawet nie podchodzi do rabat!

— Wiem, wiem — Ewa odłożyła robótki, jej głos był łagodny, ale spięty. — Ale to sąsiad, Tadek. Jeśli zaczniemy wojnę, nie będziemy mieli życia. Upiekę placek, spróbuję go udobruchać.

Tadeusz prychnął, patrząc na Burka, który upuścił kaczuszkę i teraz lizał podłogę.

— Placek? — Pokręcił głową. — Dobrze, próbuj. Ale jeśli jeszcze raz napisze skargę do zarządcy, nie ręczę za siebie.

Ewa i Tadeusz, młode małżeństwo z dwójką dzieci — ośmioletnim Krzysiem i sześcioletnią Zosią — mieszkali w tej pięciopiętrowej kamienicy od pięciu lat. Gdy wzięli Burka, marzyli o wesołych spacerach i dziecięcym śmiechu, ale pedantyczny sąsiad z góry, pan Jan, wypowiedział szczeniakowi wojnę. Teraz ich klatka schodowa stała się areną sąsiedzkich sporów, a dom pachniał nie tylko psia sierścią, ale i pretensjami.

—

Wszystko zaczęło się tydzień po pojawieniu się Burka. Ewa, wracając z porannego spaceru, zauważyła, że pelargonie w donicach przy wejściu, które pan Jan podlewał z maniakalną dokładnością, były podeptane. Pomyślała, że to może dzieci z podwórka, ale wieczorem zapukano do drzwi. Na progu stał pan Jan — szczupły, w wyprasowanej koszuli, z notesem i długopisem jak śledczy na posterunku.

— Ewo, to twój pies stratował moje pelargonie? — Jego głos był suchy, a okulary połyskiwały w mdłym świetle żarówki. — Trzy lata je hodowałem, a teraz rabata wygląda jak pobojowisko!

— Panie Janie, przepraszam — Ewa zmieszała się, przytrzymując Burka za obrożę. — Ale on zawsze jest na smyczy, pilnujemy go. Może to ktoś inny?

— Inny? — Pan Jan zmrużył oczy, coś notując. — W klatce śmierdzi psiarnią, ślady łap na każdym piętrze, a pani mówi „inny”! Proszę się pozbyć psa, inaczej napiszę do administracji!

Ewa wymusiła uśmiech, zamykając drzwi. Burek, nie rozumiejąc, wtulił nos w jej kolana. Wieczorem opowiedziała o tym Tadeuszowi, który obierał ziemniaki w kuchni.

— Co on, oszalał? — Tadeusz rzucił nóż, jego twarz zaczerwieniła się. — Burek nawet nie szczeka w klatce! Trzeba z nim porozmawiać, Ewa, bez ceregieli.

— Nie — Ewa pokręciła głową, mieszając zupę. — To samotny człowiek, czepia się z nudów. Spróbuję go udobruchać, upiekę placek.

—

Następnego dnia Ewa upiekła jabłecznik z cynamonem i zapukała do pana Jana. Drzwi się otworzyły, a powitał ją zapach wosku do mebli i sterylny porządek: ani pyłku, żadnej zbędnej rzeczy, tylko doniczki z fiołkami na parapecie, stary radioodbiornik i idealnie zaścielona kanapa.

— Panie Janie, przyniosłam placek — Ewa uśmiechnęła się, podając zawiniątko w folii. — Możemy porozmawiać o Burku? To nie on niszczy kwiaty, pilnujemy go.

— Placek? — Pan Jan zmrużył oczy, ale wziął zawiniątko, wąchając je jak detektyw. — Sprytnie, Ewo. Dobrze, niech pani wejdzie, ale tylko na chwilę. Ten pies szczeka rano, brudzi w klatce, śmierdzi. To nie do zniesienia!

— On prawie nie szczeka — Ewa mówiła łagodnie, siadając na brzegu krzesła. — I ślady sprzątamy. Może to dzieci nabrudziły? Albo ktoś inny zniszczył kwiaty?

— Dzieci? — Pan Jan prychnął, otwierając notes. — Dzieci nie mają łap. Proszę pozbyć się psa, inaczej podejmę kroki.

Ewa wyszła, czując, że placek nie pomógł. A wieczorem w klatce pojawiła się kartka, napisana starannym pismem: „Proszę usunąć psa z klatki schodowej! Niszczy kwiaty i zakłóca porządek! J.S.”. Tadeusz, zobaczywszy to, poczerwieniał, zrywając kartkę.

— To wojna, Ewa! — Wskazał palcem na kartkę w przedpokoju. — Zaraz pójdę i powiem mu, co o nim myślę!

— Tadek, nie — Ewa złapała go za rękę, gdy zakładał buty. — Spróbujmy jeszcze raz. Jeśli nie wyjdzie, pomyślimy.

—

Pod koniec tygodnia sytuacja stała się nie do zniesienia. Pan Jan stukał w sufit za każdym razem, gdy Burek zaszczekał, nawet jeśli było to krótkie „hau” na dzwonek do drzwi. Wieszał nowe kartki: „Pies śmierdzi!”, „Ślady łap nie do przyjęcia!”, a raz zadzwonił do administratora, skarżąc się na „brak higieny i zagrożenie dla zdrowia”. Ewa, wracając ze spaceru, zastała go, jak mierzył linijką ślady łap w klatce, jakby zbierał dowody do sądu.

— Panie Janie, co pan robi? — Zamarła, trzymając Burka na smyczy, który radośnie ciągnął się do sąsiada.

— Zbieram dowody — Wyprostował się, poprawiając okulary. — Te ślady są od waszego psa, pięć centymetrów średnicy! Zrobiłem zdjęcia, wyślę do administracji!

— To nie Burek — Ewa podniosła głos, jej cierpliwość pękała. — On ma mniejsze łapy, to szczeniak! I kwiatów nie niszczy, chodzimy na podwórko!

— Nie on? — Pan Jan prychnął, coś notując.A kiedy kilka dni później pan Jan sam przyszedł zapytać, czy Ewa nie ma trochę jabłecznika, bo zapach mu się spodobał, wszyscy zrozumieli, że wojna się skończyła, a Burek może wreszcie szczęśliwie merdać ogonem w spokoju.