Chusteczka do Noszenia

– Znowu Grzesiek chrapie! – pomyślała z irytacją Weronika. Odłożyła rękę męża, na której leżała, i obróciła się na drugi bok. Spojrzała na telefon – była już druga w nocy.

– No nie, więcej nie zasnę, a jutro do pracy – denerwowała się w myślach. – Znów będę drzemać przy biurku. Choć przecież nie muszę wstawać wcześnie, bo mam popołudniową zmianę, ale jednak. Nie mam już dwudziestu lat, żeby tańczyć całą noc i rano wstać jak świeża. To nie te czasy, gdy wracałam z randek pod księżycem i zamiast spać, rozpamiętywałam każde słowo, które padło między nami. A teraz? Nic nie pamiętam, tylko kilka zdaniech i głupkowaty uśmiech na twarzy. A jego oczy – szare, dobre, spokojne, bez drugiego dna – widzę jak na filmie, kadr po kadrze…

A Grzesiek, jakby nigdy nic, wydał głośny pomruk, nawet się nie obudził, tylko dalej spokojnie chrapał.

– Co ja mam zrobić? Może umówić się z mężem, żebyśmy spali w osobnych pokojach? – rozmyślała Weronika.

Z nudów zaczęła w myślach wyliczać stare urazy i wymyślać nowe. Wydawało jej się, że tych żali starczyłoby na cały wagon towarowy i jeszcze jedną wielką wózkę z pobliskiego Biedronki. Co nią kierowało? Żal? Złość? Rozczarowanie? Kto to wie?

– Dzieci już dorosłe. Zostaliśmy sami. Wszystko niby dobrze, ale coś jest nie tak. Ale co? – Te niepokojące myśli wierciły się w jej głowie jak tępym świdrem, i teraz już żadna miotła ich stamtąd nie wyrzuci.

W ciemności spojrzała na śpiącego męża. Chrapał spokojnie, nie podejrzewając, że jest pod lupą żony, która pod osłoną nocy wypatruje każdą jego wadę, mnoży je przez dwa, zapominając podzielić przez zero. Choć gdzieś głęboko tkwiła szkolna wiedza, że przez zero się nie dzieli. Ale w cudzym oku i źdźbło widać, prawda?

– Cały posiwiał. I przytył. Zmarszczki jak rzeki na mapie pokryły jego czoło, zdradzając wiek, wspólne trudności, choroby i troski. A jaki był przystojny!

– Już nie cieszy się tak, gdy wracam z pracy. Kiedy słyszy, że jestem, wychodzi do przedpokoju, bierze moją kurtkę, całuje i nawet nie pyta, jak mi minął dzień. A jak pije herbatę, to głośno siorbie, aż mnie skręca. A swoje brudne rzeczy chowa przede mną, a ja, jak tylko zaśnie, szybko wrzucam koszule i spodnie do pralki. Rano kładę mu świeże ubrania, a on i tak niezadowolony! Mówi:

– Jeszcze się nie przyzwyczaiłem do starych koszul, a ty mi nowe dajesz! Oddaj moje rzeczy! – nakręcała się Weronika.

– Oczywiście, nie raz mnie zranił, i to mocno. Przeżyliśmy nie jeden kryzys. Kłóciliśmy się, godzili, znów awanturowali i na nowo układali relacje. A jego rodzina! Co ja przez nich przeszłam! Zawsze uważali, że nie jestem odpowiednią żoną dla Grześka. Na naszym ślubie całowali tylko jego, dawali kwiaty jemu, a ja stałam obok. Dochodziło do śmieszności – liczyli nawet moje sukienki i buty, a wprost mówili, że jestem rozrzutna! A przecież zawsze pracowałam, a moje rzeczy to były tylko najpotrzebniejsze i najtańsze! Koleżanka szyła mi ubrania z wykrojów z magazynów. A Grzesiek nigdy nie stanął w mojej obronie, tylko mówił:

– Nie przejmuj się, kochanie. To przez zazdrość! Bądź ponad te babskie przepychanki.

– A teraz przyszło mi do głowy to najgorsze, przez co tyle razy płakałam – ciągnęła Weronika. – Zachorowała nasza córka, Ania, poważnie. Obeździłam z nią wszystkie szpitale, zanim lekarze postawili diagnozę. Miałam jechać z nią do Warszawy na specjalne badania. Nie spałam, bałam się najgorszego. A Grześkowi wydawało się, że jest spokojny. Milczał, gdy wychodziłam do drugiego pokoju, nic nie mówił. Każdy przeżywa stres inaczej, ale wtedy tak bardzo chciałam, żeby mnie przytulił i powiedział:

– Wszystko będzie dobrze! Nie martw się tak!

Ale tego nie zrobił. Oddaliliśmy się. Czułam, że się nie rozumiemy.

Gdy już wszystko minęło, płakaliśmy razem, przepraszając się nawzajem…

– A jak on o mnie dbał! Albo raczej – jak się poznaliśmy! Szłam obcą ulicą i szlochałam. Nie chciało mi się wracać do domu. Niebo płakało razem ze mną. Nie miałam parasola. Byłam przemoczona do suchej nitki. Sukienka przykleiła się do nóg i utrudniała chodzenie. A miałam wtedy taki problem!

Studiowałam. Lato, sesja. Dziewczyny z grupy postanowiły kupić kwiaty i słodycze dla wykładowców. Potrzebne były pieniądze – po pięć złotych od osoby. Ja nie miałam. Mama kategorycznie odmówiła, mówiąc, że nie będę się płaszczyć, i kazała mi się lepiej uczyć. A ja i tak dobrze znałam materiał.

Stypendium, które dostawałam za dobre wyniki, oddawałam mamie, a ona dawała mi dziesięć złotych na trzy dni na jedzenie. I ani grosza więcej! Po co? Mieszkałam z rodzicami, miałam bilet miesięczny, a dodatkowe pieniądze tylko by mi przeszkadzały – tak uważali moi surowi rodzice. Ale nie mam do nich żalu, nauczyli mnie oszczędzać.

– Więc szłam taka zapłakana, wściekła na cały świat, i myślałam – gdzie znaleźć te pieniądze? Jutro muszę dać je staroście, a w portfelu miałam dwa złote i trzydzieści pięć groszy. Te grosze to cena obiadu, którego dziś nie zjadłam, bo oszczędzałam. Babcia, moja sojuszniczka, dostanie emeryturę dopiero za tydzień. Dała mi dwa złote – więcej nie mogła. I nie wiedziałam, co robić. Pożyczyć nie od kogo – wszystkie koleżanki w takiej samej sytuacji. A przecież pierwszego lipca, jeszcze pięć dni do wypłaty…

I nagle nad moją głową rozwinął się parasol! Prawdziwy, japoński, czarny, z drewnianą rączką.

– Dlaczego pani tak późno sama chodzi po ciemnych ulicach? I jeszcze bez parasola? Może się pani przeziębić albo wpaść w kłopoty! – usłyszałam męski głos.

– Co pan sobie pozwala?! – oburzyłam się. – Nie pana sprawa. Zostaw mnie pan!

– Chciałem tylko zaproponować czystą chusteczkę. Niech pani pozwoli mi przynajmniej otA teraz, po tylu latach, gdy leżała obok niego w łóżku, zrozumiała, że najważniejsze nie są drobne niedoskonałości, ale to, że mimo wszystko zawsze byli dla siebie nawzajem.