Chrzęst złamanej gałęzi pod butem nawet nie dotarł do świadomości Wani – w jednej chwili cały świat stanął na głowie i rozbłysnął przed jego oczami wielobarwnym kalejdoskopem, by po sekundzie rozsypać się na tysiące jaskrawych gwiazdek, które na nowo zlepiły się w jeden bolesny punkt powyżej łokcia jego lewej ręki. – Aj… – Wania chwycił się za kontuzjowaną rękę i wył z bólu. – Wania! – jego przyjaciółka Sasza od razu podbiegła, upadła przed nim na kolana i zapytała: – Boli? – No, pewnie! Jakbyś nie wiedziała! – wycedził, marszcząc się z bólu. Sasza wyciągnęła rękę, dotknęła delikatnie jego ramienia. – Zostaw! – warknął, błyskając oczami. – Boli! Nie dotykaj mnie! Wani było podwójnie przykro – po pierwsze, ręka na pewno złamana, czeka go miesiąc z gipsem i szyderstwa kolegów, a po drugie – sam się wpakował na to drzewo, żeby popisać się przed Saszą sprawnością, a teraz jeszcze ona go żałuje! Wstał, przytrzymując zwisającą bezwładnie rękę, i ruszył w stronę szpitala. – Wania, nie martw się! – biegła za nim Sasza, próbując go pocieszyć. – Wszystko będzie dobrze, Wania! Wszystko będzie dobrze! – Daj mi spokój – zatrzymał się, spojrzał na nią z pogardą i splunął na chodnik. – Jak ma być dobrze? Rękę złamałem, rozumiesz?! Idź do domu! I odszedł, zostawiając ją samą, powtarzającą cicho: – Wszystko będzie dobrze, Wania… *** – Panie Iwanie, jeśli w ciągu doby nie zobaczymy przelewu, będziemy bardzo rozczarowani. A tak przy okazji: na jutro zapowiadają gołoledź, lepiej uważać za kółkiem, bo wie pan… różne wypadki chodzą po ludziach. Wszystkiego dobrego. Głos ucichł. Iwan cisnął telefon na bok i z głową w dłoniach opadł na oparcie fotela. – Skąd ja wezmę te pieniądze? Przecież ten przelew miał być dopiero za miesiąc… Chwycił znów aparat i wykręcił numer. – Pani Olgo, możemy dzisiaj przelać partnerom z holdingu pieniądze za sprzęt? – Ale… panie Iwanie… – Możemy czy nie?! – Tak, ale wtedy rozjedzie się cały harmonogram… – To niech się rozjeżdża! Przelejcie pieniądze dziś. Iwan wyłączył rozmowę i uderzył pięścią w fotel. – Cholerni krwiopijcy… Coś niespodziewanie i miękko dotknęło jego ramienia – podskoczył. – Saszko, prosiłem, żebyś nie przeszkadzała w pracy! Prosiłem?! Żona Aleksandra przytuliła się do niego, pogłaskała po włosach. – Wania, tylko się nie denerwuj, dobrze? Wszystko będzie dobrze. – Daj mi już spokój z tym twoim „wszystko będzie dobrze”! Jak mnie jutro zabiją, to też będzie dobrze?! Wyskoczył z fotela, odsunął ją od siebie. – Co robiłaś? Rosół gotowałaś? To idź i gotuj, nie denerwuj mnie! Żona westchnęła, odchodząc z gabinetu. Na progu szeptała jeszcze trzy słowa… *** – Wiesz… leżę teraz i wspominam całe nasze życie… Staruszek patrzył zamglonym wzrokiem na postarzałą żonę. Jej twarz pochłonęły zmarszczki, ramiona się przygarbiły. Nie puszczając jego dłoni, poprawiła kroplówkę i uśmiechnęła się smutno. – Gdy tylko wpadałem w kłopoty, ocierałem się o śmierć, spotykały mnie straszne rzeczy… zawsze przychodziłaś i mówiłaś to samo. Nawet nie wiesz, jak mnie to wkurzało. Chciałem cię czasem udusić za tę naiwność… – próbował się uśmiechnąć, ale dopadł go kaszel. Kiedy wrócił oddech, kontynuował: – Łamałem sobie ręce i nogi, grożono mi śmiercią, traciłem wszystko, miałem takie koszmary, że niewielu by się pozbierało. A ty przez całe życie powtarzałaś: „Wszystko będzie dobrze”. I nigdy nie skłamałaś. Skąd ty wszystko wiedziałaś? – Och, Wania… ja sama siebie tak pocieszałam. Zawsze cię kochałam nad życie. Ty byłeś moim życiem. Jak cierpiałeś, ja płakałam; ile ja nocy nie przespałam… A w myślach tylko: „Niechby się waliło, byle żył, to wszystko będzie dobrze”. Staruszek ścisnął jej dłoń. – A ja się jeszcze na ciebie złościłem… Ty mi wybacz, Saszko. Eh… całe życie z tobą, a jakby o tobie nie myślał… Głupi ja… Staruszka otarła łzę i pochyliła się nad nim. – Wania, nie martw się… Przyłożyła głowę do jego bezwładnej piersi, głaskała chłodniejącą dłoń i szeptała: – Wszystko JUŻ było dobrze, Wanieczku. Wszystko JUŻ było dobrze… Wszystko będzie dobrze – czyli o złamanej ręce, przegranych bitwach i o tym, jak kochać całe życie, nawet wtedy, gdy świat wali się na głowę

Suchy trzask łamanej gałęzi pod swoją nogą Władek nawet nie zarejestrował. Po prostu cały świat nagle stanął na głowie i zaczął wirować niczym wirujący kalejdoskop, a sekundę później rozpadł się na miliony jaskrawych gwiazdek, które natychmiast zebrały się w jednym miejscu w jego lewej ręce tuż nad łokciem.
Auć… Władek chwycił się za zranioną rękę i natychmiast zawył z bólu.
Władziu! jego koleżanka Zuzia od razu podbiegła i rzuciła się przed nim na kolana. Bardzo boli?
Nie no, świetnie jest! wykrzywił się i jęknął przez zęby.
Zuzia wyciągnęła dłoń i ostrożnie dotknęła jego ramienia.
Zostaw! wyrwał się gwałtownie, błyskając oczami. Boli! Nie dotykaj mnie!
Władkowi było przykro podwójnie. Po pierwsze, wyglądało na to, że złamał rękę i najbliższy miesiąc spędzi nudząc się z gipsem, będąc obiektem żartów kolegów. Po drugie, sam się władował na to drzewo, chcąc pokazać Zuzi swoją zwinność, siłę i odwagę. Z pierwszym jakoś mógłby się pogodzić, ale druga bolała o wiele bardziej. Skompromitował się przed dziewczyną, a teraz jeszcze musiał znieść jej litość! O nie…
Wyskoczył na nogi i, trzymając zwisającą bezwładnie rękę, ruszył zdecydowanym krokiem w stronę szpitala.
Władziu, nie martw się, no Władziu! Zuzia dreptała przy nim, próbując go jakoś pocieszyć i uspokoić. Nic się nie stało, będzie dobrze, zobaczysz, wszystko się ułoży!
Odp… zostaw mnie zatrzymał się, popatrzył na nią z pogardą i splunął na chodnik. Jak może być dobrze? Rękę złamałem, ogarniasz w ogóle? Wracaj do domu, daj mi spokój!
Nie patrząc już na nią, szybkim krokiem ruszył po chodniku, zostawiając koleżankę z szeroko otwartymi szaro-zielonymi oczami, powtarzającą do siebie szeptem:
Wszystko będzie dobrze, Władziu… Wszystko będzie dobrze…

***
Panie Władysławie, jeśli nie zobaczymy przelewu w ciągu najbliższych dwudziestu czterech godzin, będziemy bardzo rozczarowani. Ach, i jeszcze coś jutro ma być gołoledź na drogach. Proszę uważać, bo wie pan, samochód może wpaść w poślizg i Wypadki chodzą po ludziach. Niczego nie można być pewnym. Życzymy miłego dnia.
Głos w słuchawce ucichł i zapadła cisza. Władysław rzucił telefon na biurko i ścisnął dłońmi włosy, opierając się o oparcie fotela.
Skąd ja mam wziąć te pieniądze? Ten przelew miał być dopiero w przyszłym miesiącu…
Westchnął ciężko, po czym ponownie sięgnął po telefon, wystukał numer i przyłożył aparat do ucha.
Pani Olgo, czy możemy dziś przelać naszym partnerom z holdingu pieniądze za sprzęt?
Ale panie Władysławie
Możemy czy nie?
Tak, ale wtedy rozkład innych płatności
Trudno! Jakoś to ogarniemy! Proszę przelać dziś pieniądze na konto holdingu.
Dobrze, tylko potem mogą być komplikacje z
Nie słuchając dalej, Władysław rozłączył się i walnął pięścią w podłokietnik fotela.
Cholerni wyzyskiwacze
Nagle coś miękko dotknęło jego ramienia i aż podskoczył w fotelu.
Zosiu, prosiłem cię, żebyś nie przeszkadzała mi, gdy pracuję, prawda?
Jego żona, Aleksandra, przyłożyła usta do jego ucha i pogładziła go po włosach.
Władziu, tylko się nie denerwuj, proszę. Wszystko będzie dobrze.
Mam już dosyć tego twojego Wszystko będzie dobrze! Naprawdę! Jutro mnie załatwią i co? Też będzie dobrze?
Władysław zerwał się z fotela i odepchnął Zosię za ręce.
Co robiłaś? Rosół gotowałaś? To idź i gotuj dalej! Nie psuj mi nerwów, bez ciebie już dość mam!
Aleksandra westchnęła i skierowała się do wyjścia. Zatrzymała się w drzwiach, spojrzała na niego i znowu cicho powtórzyła trzy słowa.

***
Wiesz… Leżąc tu teraz, wspominam całe nasze życie…
Starszy mężczyzna uchylił powieki i spojrzał mętnymi oczami na swoją zestarzałą żonę. Jej niegdyś piękna twarz pokryła się siateczką zmarszczek, ramiona zwiotszały, a postawa straciła dawną grację. Nie puszczając jego dłoni, delikatnie poprawiła kroplówkę w jego ręce i uśmiechnęła się cichutko.
Ile razy miałem pod górkę, byłem na granicy śmierci, kiedy świat walił mi się na głowę Zawsze zjawiałaś się ty i mówiłaś jedno i to samo. Nawet nie wiesz, jak mnie to denerwowało. Miałbym ochotę udusić cię za tę twoją naiwność i powtarzalność staruszek chciał się uśmiechnąć, ale zalał się uporczywym kaszlem. Gdy duszności ustały, ciągnął dalej: Łamałem ręce, nogi, grożono mi nie raz, że zginę, traciłem wszystko, wpadałem w tarapaty, z których mało kto wychodził, a ty powtarzałaś wciąż: Wszystko będzie dobrze. I nigdy mnie nie okłamałaś, ciekawe jak to robiłaś, co?
Ja nic nie wiedziałam, Władziu westchnęła staruszka. Myślisz, że mówiłam to tobie? To dla siebie powtarzałam. Kochałam cię całe życie jak wariatka. Jesteś całym moim światem. Gdy cierpiałeś, serce mi się wywracało. Ile ja nocy nie przespałam, ile łez wylałam… Ale zawsze w myślach sobie mówiłam: Niechby waliło się i paliło, byle żył to wszystko będzie dobrze.
Starzec na chwilę przymknął powieki i mocniej ścisnął jej dłoń.
Więc oto prawda… A ja się na ciebie złościłem. Wybacz mi, Zosieńko. Nie wiedziałem… Przeżyłem całe życie, a tak naprawdę nie pomyślałem, jak bardzo jesteś ważna. Durny byłem, prawda?
Staruszka dyskretnie otarła łzę z policzka i pochyliła się nad jego twarzą.
Władziu, nie martw się…
Zatrzymała się na chwilę i patrząc mu w oczy, delikatnie położyła głowę na jego nieruchomej piersi, głaszcząc powoli stygnącą dłoń.
To już było dobrze, Władziu… to już było dobrze…