Chrzęst suchej gałęzi pod butem Wani nawet nie dotarł do jego uszu. Cały świat nagle przewrócił się …

Trzask suchej gałęzi pod moją stopą nawet nie zarejestrowałem. Cały świat nagle stanął na głowie, zamieszał się w moich oczach jak kolorowy kalejdoskop, a po sekundzie rozpadł się na miliony błyszczących gwiazdek, które natychmiast zgromadziły się w lewej ręce tuż nad łokciem.
Ała… złapałem się za obolałą rękę i od razu wyłem z bólu.
Janek! moja koleżanka Kaśka momentalnie podbiegła i z impetem uklękła przede mną. Bardzo boli?
Nie no, świetnie jest! wyjęczałem przez zaciśnięte zęby, krzywiąc się.
Kaśka wyciągnęła dłoń, delikatnie dotykając mojego ramienia.
Odsuń się! warknąłem, z błyskiem w oku, boli przecież! Nie ruszaj mnie!
Było mi podwójnie przykro. Po pierwsze, najwyraźniej złamałem rękę i przez najbliższy miesiąc miałem się męczyć z gipsiem i znosić docinki kolegów. Po drugie, sam się na to wspinanie zapakowałem tylko po to, żeby popisać się przed Kaśką swoją zręcznością i odwagą. I o ile z pierwszym powodem mogłem się jeszcze pogodzić, to ten drugi przyprawiał mnie o wściekłość. Nie dość, że się wygłupiłem przed tą dziewczyną, to jeszcze teraz wzbudzała we mnie litość! O nie… Podniosłem się z ziemi, przytrzymując bezwładną rękę i pewnym krokiem ruszyłem w kierunku szpitala.
Janek, nie przejmuj się, Janku! Kaśka biegła obok mnie, starając się dodać mi otuchy. Wszystko będzie dobrze, Janku! Będzie dobrze!
Daj mi spokój, zatrzymałem się, spojrzałem na nią z pogardą i splunąłem na chodnik, co ty wiesz, co będzie dobrze? Rękę złamałem, rozumiesz w ogóle? Głupia jesteś? Idź do domu!
Odwróciłem się i ruszyłem z ciężkim westchnieniem, zostawiając ją z szeroko otwartymi, szaro-zielonymi oczami, powtarzającą te same słowa:
Będzie dobrze, Janku… Będzie dobrze…

***
Panie Janie, jeśli do jutra nie zobaczymy przelewu, będzie nam bardzo przykro. A… właśnie, zapowiadali gołoledź na jutro, więc lepiej niech pan uważa za kierownicą. Sam pan rozumie, czasem auto może wpaść w poślizg, a różne wypadki… to takie przykre, nikt nie jest ubezpieczony od losu. Życzę miłego dnia.
Cisza po drugiej stronie słuchawki dźwięczała złowieszczo. Odrzuciłem telefon na biurko, wsparłem głowę w dłoniach i odchyliłem się na fotelu.
Skąd ja mam teraz wziąć te pieniądze? Ten przelew był przewidziany dopiero na przyszły miesiąc…
Westchnąłem głęboko, sięgnąłem znowu po telefon i wykręciłem numer.
Pani Zofio, czy możemy dziś przelać naszym partnerom z holdingu pieniądze za dostawę sprzętu?
Ale… panie Janie…
Możemy czy nie?
Tak, ale wtedy zabraknie na obecne płatności…
Trudno! Potem się tym zajmiemy! Proszę zrobić dziś przelew na konto holdingu.
Dobrze, ale… mogą być potem kłopoty z…
Nie słuchałem dalej nacisnąłem odrzucenie połączenia i walnąłem pięścią w podłokietnik fotela.
Cholerni pijawki…
Nagle ktoś łagodnie dotknął mojego ramienia, aż podskoczyłem.
Kasiu, prosiłem, żebyś nie wchodziła do mnie, jak pracuję! Prosiłem?
Żona, Katarzyna, z troską przytuliła się ustami do mojego ucha i przesunęła dłonią po włosach.
Janku, tylko się nie denerwuj, proszę cię… Będzie dobrze.
Ty z tym swoim będzie dobrze już masz mnie po dziurki w nosie! Wiesz, że mogą mnie jutro załatwić? Wtedy też będzie dobrze?
Zerwałem się z krzesła i odsunąłem Kasię od siebie, odpychając jej ręce.
Co robiłaś? Rosół gotujesz? To idź gotować! Nie denerwuj mnie jeszcze bardziej.
Kasia westchnęła i skierowała się do drzwi. Przystanęła jeszcze, odwróciła się i powtórzyła cicho te same trzy słowa.

***
Wiesz… Leżę teraz i przypominam sobie nasze wspólne życie…
Starzec uchylił powieki i spojrzał nieco zamglonym wzrokiem na starą żonę. Jej niegdyś piękną twarz przecinały zmarszczki, ramiona opadły, sylwetka już dawno straciła prostotę. Poprawiła cichutko kroplówkę na jego ręce i uśmiechnęła się.
Kiedy pakowałem się w kłopoty, na granicy życia i śmierci stałem, gdy spotykały mnie najgorsze rzeczy… Zawsze pojawiałaś się ty i mówiłaś tę samą frazę. Nie wyobrażasz sobie nawet, jak mnie to drażniło. Czasem chciałem cię udusić za tę naiwność i monotonię, starzec próbował się uśmiechnąć, lecz dopadł go napad kaszlu. Gdy odzyskał oddech, kontynuował: Łamałem ręce, nogi, grożono mi nie raz i nie dwa, traciłem wszystko, spadałem na samo dno a ty przez całe życie mówiłaś tylko jedno: Będzie dobrze. I nigdy się nie myliłaś, wyobrażasz sobie? Jak to możliwe, że zawsze wiedziałaś?
Nic nie wiedziałam, Janku, westchnęła staruszka, myślisz, że tobie te słowa mówiłam? Sama siebie musiałam uspokoić. Przecież całe życie kochałam cię jak szalona. Jesteś całym moim życiem. Gdy tobie źle się działo, mnie dusza wywracała się na drugą stronę. Ile łez wylałam, ile nocy nie przespałam… I cały czas wmawiałam sobie: Niechby skały z nieba leciały, byleby on żył, to będzie dobrze.
Starzec na chwilę zamknął oczy i ścisnął jej dłoń w swojej. Widać było, że każde słowo kosztuje go niewiarygodny wysiłek.
Ot i wszystko… A ja się jeszcze gniewałem na ciebie. Wybacz mi, Kasiu. Nie wiedziałem. Tak całe życie przeżyłem, a o tobie za mało myślałem. Głupi byłem, co?
Staruszka bezgłośnie otarła łzę z pomarszczonego policzka i pochyliła się nad twarzą męża.
Janku, nie martw się…
Zatrzymała się, spojrzała mu głęboko w oczy i powoli ułożyła głowę na jego nieruchomej piersi, delikatnie gładząc stygnącą dłoń.
Wszystko JUŻ było dobrze, Janku… już było dobrze…

W życiu najbardziej doceniłem to, czego kiedyś nie zauważałem: spokój w słowie kochającej osoby i prostą wiarę, że mimo wszystko wszystko będzie dobrze.