Marzę o wyjściu i nigdy niewracaniu do tego mieszkania, do tych ludzi. Mąż stał się mi obcy, a jego ślepe posłuszeństwo matce budzi obrzydzenie.

Kiedy się poznaliśmy, miałam zaledwie 20 lat. Wojtek był znacznie starszy, uprzejmy i delikatny. W przeciwieństwie do moich rówieśników.

Jestem sierotą. Wychowywałam się w domu dziecka. Nie byliśmy rozpieszczani. Nie wiedziałam, czym jest miłość. Czytałam o niej w książkach i rozumiałam, że życie jest inne.

Wojtek na pierwszych spotkaniach był uważny, opiekuńczy i delikatny. Zakochałam się od razu i zgodziłam się na wszystko: rzucić studia i żyć bez ślubu z jego matką. To, że coś jest nie tak, zauważyłam już drugiego dnia. Jego mama bezceremonialnie weszła do naszego pokoju, nakazała, co i jak ugotować. Wojtek, jak uczeń szkoły podstawowej, słuchał instrukcji matki. Wiedziałam, kim naprawdę jest głowa w naszej rodzinie.

Później urodziła nam się córka. Imię wybrała teściowa. Nazwała ją swoim imieniem. Protestowałam, ale mąż naciskał, mówiąc, że mieszkamy z mamą, ona zapisała nam mieszkanie i powinniśmy się jej słuchać. Wiedziała wszystko lepiej: jak dbać o dziecko, jak karmić i co jeść, aby mleko nie zniknęło, jak je kąpać, jak przewijać i jak unikać choroby lokomocyjnej. Doszło do tego, że nie miałam okazji wziąć dziecka w ramiona. Wojtek nie interweniował w tych sytuacjach, ale czasami powiedział mi przed snem: „rób, co mama mówi”. Nienawidzę tego zdania…

Z czasem od nieprzyjemnego tonu teściowa przeszła do dziwnego zachowania. Odpychała mnie, aby pokazać mi, jak to zrobić. Rzucała też ręcznikiem lub źle wypranymi rzeczami. „Niemota” – syczała jak wąż. Często otwarcie rozmawiała o mnie z moim mężem. Ubolewała, że jestem nieudolną żoną i mógłby znaleźć coś lepszego. Mój Wojtek po prostu wzruszał ramionami i spuszczał głowę.

Teraz mam 23 lata. Wszystko, co robię, kontroluje moja teściowa. Największą radością mojego dnia jest spacer z dzieckiem bez jej wrednego spojrzenia, bez instrukcji i uwag.

Niestety często to teściowa postanawia sama pójść na spacer, a mnie daje kilka zadań. Potem idę do łazienki, odkręcam kran i długo szlocham. Z mojego gardła wydobywają się dźwięki jakby z rannej bestii. Tak się czuję. Nikt nie pyta o moją opinię, a kiedy ją wyrażam, nie słuchają. Córka ostatnio zaczęła mnie traktować agresywnie, a nawet lekceważąco. Zdaję sobie sprawę, że tak naprawdę powiela zachowanie babci i taty.

W takich chwilach po prostu marzę o wyjściu i nigdy niewracaniu do tego mieszkania, do tych ludzi. Mąż stał się dla mnie obcy, a jego ślepe posłuszeństwo matce budzi obrzydzenie. Nie szanuję tego człowieka. Jedyne, co trzyma mnie w tym domu, to córka. Nie mam gdzie jej zabrać. Bez wykształcenia, bez pracy, bez rodziny. Co mam zrobić? Jak się stąd wyrwać? Czasami przychodzą mi myśli o śmierci. Nie wiem ile jeszcze wytrzymam…