Chociaż mała dziewczynka nie wzięła tych bezdomnych zwierząt, to starała się im pomóc wbrew swojej mamie. Ale później życie kotki i jej kociaka odmieniło się

Młoda matka podbiegła do dziecka i odciągnęła je od małej szarej kulki, mówiąc „Nie dotykaj! Na pewno ma pchły, okropnie wygląda!”. Obok domu siedział kotek, kompletnie wyczerpany, głodny, cały drżący z zimna.

Zwierzątko wcale nie wyglądało groźnie, dopóki jego mama-kotka nie podbiegła do niego i nie zaczęła syczeć na intruzów. W tym momencie kobieta bardzo się przestraszyła i od razu odciągnęła dziewczynkę.

A ona bardzo chciała pomóc kociakowi i zabrać go do domu razem z jego matką. Następnego dnia historia się powtórzyła, tylko tym razem dziecku udało się podnieść kociaka. Wtedy od razu nadbiegła kotka, która głośno miauczała, próbując odebrać dziewczynce swoje dziecko. Kobieta znowu to zauważyła i wyrwała kociaka z rąk córki, położyła go ostrożnie przed kotką i szybko poszła z dziewczynką do domu.

Ja osobiście nie boję się podchodzić do bezdomnych zwierząt, zwykle staram się je nakarmić. Nie ma w tym nic złego, czasami tylko wyglądają trochę przerażająco. Ale przecież to nie ich wina, nie wybrały sobie tego, jak mają wyglądać.

A przy okazji, jeżeli chodzi o wygląd. Ostatnio widziałem kota sąsiadów, jak siedział na parapecie i patrzył przez otwarte okno na podwórko. Kot wyglądał na bardzo zadbanego, miał mały dzwoneczek na szyi, niebieskie oczy i bialutkie futerko. Ale to taki sam kot, co ta dwójka bezdomnych, po prostu żyją w innych warunkach.

Tydzień później przestałem widywać kotkę z kociakiem pod domem.

Moja sąsiadka zabrała zwierzaki do siebie. Muszę powiedzieć, że poczułem ulgę.

A wy co o tym myślicie? Czy należy pomagać bezdomnym zwierzętom, bez względu na to, jak wyglądają?