Chłopiec obudził się w nocy, słysząc jęki chorej mamy – wzruszająca opowieść o Matwieju, jego mamie Marii, dobrej sąsiadce pani Ninie oraz spotkaniu z weteranem Nikitą, które odmieniło los samotnej rodziny, a wiara i ludzka dobroć poprowadziły ich do szczęścia i nowego życia

Chłopiec obudził się od cichego jęku mamy.

Podszedł do jej łóżka:

Mamo, boli cię coś?

Szymonku, przynieś mi wody.

Już biegnę rzucił się do kuchni.

Po chwili wrócił z pełnym kubkiem:

Proszę, mamo, napij się!

Wtedy rozległo się pukanie do drzwi.

Syneczku, otwórz! Pewnie przyszła babcia Zosia.

Do mieszkania weszła sąsiadka, trzymając w rękach duży kubek.

Jak się czujesz, Aniu? dotknęła jej czoła. Masz gorączkę. Przyniosłam ci ciepłe mleko z masłem.

Wzięłam już lekarstwo.

Musisz iść do szpitala. Tam podejmą porządne leczenie. Musisz też coś jeść, a w lodówce przecież pustki.

Ciociu Zosiu, wszystkie pieniądze wydałam na lekarstwa w oczach chorej pojawiły się łzy. I nic mnie nie pomaga.

Powinnaś iść do szpitala.

Ale z kim Szymonka zostawię?

A z kim go zostawisz, jak coś ci się stanie? Jeszcze nawet trzydziestki nie masz, a tu ani męża, ani grosza pogładziła ją po głowie. Dobra, nie płacz już.

Ciociu, i co ja mam zrobić?

Zadzwonię po lekarza powiedziała i już wyciągała telefon.

Połączyła się i wszystkiego się dowiedziała.

Powiedzieli, że przyjadą w ciągu dnia. Jak przyjadą, poślij Szymonka po mnie.

Sąsiadka wyszła do przedpokoju, a chłopiec podążył za nią:

Babciu Zosiu, mama nie umrze?

Nie wiem. Musimy prosić Pana Boga o pomoc, chociaż twoja mama w Niego nie wierzy.

A dziadek Bóg naprawdę pomoże? w oczach chłopca zabłysła nadzieja.

Musisz pójść do kościoła, zapalić świeczkę i prosić. Wtedy On pomoże. Na razie idę.

***

Szymonek wrócił zamyślony do mamy.

Szymonku, pewnie jesteś głodny, a nic nie mamy. Przynieś dwa kubki.

Przyniósł, a mama rozlała mleko do każdego:

Pij!

Wypił, lecz jeszcze bardziej poczuł głód. Ania od razu to zauważyła. Z trudem wstała i sięgnęła po portfel.

Masz dwadzieścia złotych. Idź kup sobie dwa drożdżówki i zjedz po drodze, a ja spróbuję coś ugotować. Idź już.

Oprowadziła syna do drzwi i opierając się o ścianę poszła do kuchni. W lodówce tylko tania puszka z rybą, trochę margaryny, na parapecie dwie ziemniaki i cebula.

Trzeba ugotować zupę

Zakręciło jej się w głowie i osłabiona opadła na taboret.

Co się ze mną dzieje? Nie mam siły. Połowa urlopu już minęła, a pieniędzy brak. Jeśli nie wrócę do pracy, jak Szymonka wyposażę do szkoły? Za miesiąc do pierwszej klasy. Nikogo nie mam, kto by pomógł. A ta choroba Trzeba było iść od razu do przychodni. Jak mnie położą do szpitala, to kto zajmie się Szymonkiem?

Z wysiłkiem wstała i zaczęła obierać ziemniaki.

***

Chciało mu się bardzo jeść, ale myśli Szymonka błądziły gdzie indziej:

Mama cały wczorajszy dzień nie wstała z łóżka. A jeśli naprawdę umrze? Ciocia Zosia mówiła, żeby poprosić dziadka Boga o pomoc, zatrzymał się i… skręcił w stronę kościoła.

***

Minęło już pół roku, odkąd wróciłem z misji. Cudem przeżyłem. Dobrze, że już sam chodzę, nawet jeśli o lasce. Na blizny i rany na ciele nie zwracam uwagi. A twarz? I tak już nikt mnie nie zechce, myślał Nikodem, idąc w stronę kościoła. Dziś mija rok od śmierci kolegów… tylko ja przeżyłem.

Dwadzieścia lat temu poszedł do wojska, dziś jest cywilem. Ale jak tu żyć, gdy nikomu nie jest się już potrzebnym? Emerytura wystarczy, pieniędzy z kontraktów w banku też nie brakuje. Ale po co to wszystko komuś samotnemu?

Przed kościołem stali żebracy. Nikodem wyciągnął parę stuzłotowych banknotów, rozdał im na msze i prosił:

Pomódlcie się za moich kolegów, Radosława i Staszka!

Wszedł do świątyni, kupił świece, zapalił je i zaczął modlitwę, której nauczył go kiedyś ksiądz:

Wspomnij, Panie Boże nasz

Żegnając się, wypowiadał słowa, a przez jego myśli przewijały się obrazy poległych przyjaciół.

Stał tak dłuższą chwilę wspominając.

Obok niego pojawił się drobny, wychudzony chłopiec, w dłoni trzymał tanią świeczkę. Rozglądał się niepewnie, nie wiedząc, co dalej. Podeszła do niego starsza kobieta:

Chodź, pomogę ci.

Zapaliła jego świeczkę, postawiła.

Tak się żegnaj! pokazała gest i powiedz Panu Jezusowi, po co przyszedłeś.

Szymon długo patrzył na wizerunek świętego, potem powiedział cicho:

Pomóż, dziadku Boże. Mama choruje. Poza nią nikogo nie mam. Spraw, by wyzdrowiała. Nie stać nas na lekarstwa. Za miesiąc pójdę do szkoły, a nie mam nawet tornistra…

Nikodem, słuchając, czuł jak własne troski stają się niczym wobec dramatu chłopca. Chciał krzyknąć:

Ludzie, naprawdę nikt nie pomoże tej rodzinie, kupić mamie lekarstwa, a dziecku tornistra?

A chłopiec stał i czekał na cud.

Chłopczyku, chodź ze mną! zawołał Nikodem.

Ale dokąd? chłopiec spojrzał z niepokojem na brodatego mężczyznę z laską.

Sprawdzimy, jakie twoja mama ma recepty, pójdziemy po lekarstwa do apteki.

Naprawdę?

Przekazał mi twoją prośbę sam dziadek Bóg.

To naprawdę? spojrzał z nadzieją na święty obraz.

Chodźmy! uśmiechnął się mężczyzna. Jak masz na imię?

Szymon.

Mów mi wujku Nikodem.

***

W mieszkaniu słychać było rozmowy mamy z sąsiadką:

Ciociu Zosiu, tyle mi lekarka przepisała, a lekarstwa drogie. Skąd ja wezmę tyle pieniędzy? Mam tylko sto złotych.

Szymonek zdecydowanie otworzył drzwi. Wszyscy zamilkli. Z pokoju wyjrzała sąsiadka i przestraszona szeptem zawołała do mamy:

Aniu, patrz!

Ta spojrzała i także zamarła w zaskoczeniu.

Mamo, jakie lekarstwa są ci potrzebne? Pójdziemy z wujkiem Nikodemem do apteki i kupimy.

A pan to kto? zdziwiła się Ania.

Będzie dobrze uśmiechnął się mężczyzna. Proszę pokazać recepty!

Ale ja mam tylko sto złotych.

My z Szymonem damy radę mężczyzna położył chłopcu dłoń na ramieniu.

Mamo, recepty!

Ania podała recepty zaufała mu, bo poczuła, że choć mężczyzna wydaje się groźny z wyglądu, to bije od niego dobroć.

Aniu, nie znasz go, uważaj! otrząsnęła się sąsiadka.

Ciociu Zosiu, wydaje mi się, że on jest dobry.

No dobrze, ja już idę.

***

Ania siedziała, czekając na powrót syna i nieznajomego. Nawet zapomniała o chorobie.

Drzwi się w końcu otworzyły, pierwszy wbiegł rozpromieniony chłopiec:

Mamo, mamy lekarstwa i różne pyszności do herbaty!

W progu pojawił się uśmiechnięty mężczyzna, którego twarz nie wydawała się już taka straszna.

Dziękuję! skłoniła się kobieta lekko. Proszę, wejdźcie!

Mężczyzna nieporadnie zdjął buty i wszedł do kuchni.

Proszę usiąść! powiedziała gospodyni.

Nie wiedząc, co zrobić z laską, zaraz ją odstawiła tak, by miał ją pod ręką.

Przepraszam, nie mam nic szczególnego do poczęstowania

Mamo! Wujek Nikodem wszystko kupił, syn wykładał produkty na stół.

Po co aż tyle! jęknęła w duchu Ania, patrząc na niepotrzebne słodkości i dobrą herbatę. Zaraz postawię wodę.

Zabrała się za robienie herbaty. Wydawało jej się, że choroba odchodzi, albo po prostu nie chciała, by przy nich wyglądać tak żałośnie. Mężczyzna jakby zgadł jej myśli:

Aniu, nie jesteś zbyt słaba?

Poradzę sobie. Zaraz wezmę lekarstwa. Dziękuję!

***

Pili razem aromatyczną herbatę, słuchając ożywionych opowieści chłopca. Co chwilę ich spojrzenia spotykały się, i każdemu było dobrze w tym wspólnym gronie. Jednak nawet najpiękniejsze chwile się kończą.

Dziękuję pani! Nikodem wstał i chwycił laskę. Musi pani odpoczywać.

Dziękuję, nie wiem, jak się odwdzięczyć.

Poszedł do przedpokoju, a mama i syn odprowadzili go.

Wujku, przyjdziesz jeszcze?

Oczywiście! Jak mama wyzdrowieje, pójdziemy razem po tornister.

***

Nikodem wyszedł. Ania ogarnęła kuchnię.

Szymonku, oglądaj bajki, ja chwilę się położę.

Położyła się i szybko zasnęła mocnym snem.

***

Po dwóch tygodniach choroba minęła, widać pomogły drogie lekarstwa. Ania wróciła do pracy, zabrano ją nawet z urlopu pod koniec miesiąca zawsze jest nawał pracy. Nawet się cieszyła: dostanie zapłatę, trzeba przygotować syna do szkoły, przecież już sierpień.

W pewną sobotę jak zwykle wstali rano i zjedli śniadanie.

Szymonku, szykuj się! Idziemy coś kupić do szkoły.

Dostałaś już pieniądze?

Jeszcze nie, ale w przyszłym tygodniu będą. Po drodze kupimy coś do jedzenia, mam pożyczone czterdzieści złotych.

Szykowali się, gdy zadzwonił domofon.

Kto tam? spytała gospodyni.

Aniu, to Nikodem…

Nie zdążył dokończyć, gdy kobieta już otwierała drzwi.

Mamo, kto to? z pokoju wyszedł syn.

Wujek Nikodem! kobieta śmiała się radośnie.

Hurra!

Do mieszkania wszedł nieco inaczej ubrany Nikodem w nowych spodniach i koszuli, z nową fryzurą.

Czekałem na pana! rzucił się do niego chłopiec.

Obiecałem! uśmiechnął się. Witaj, Aniu!

Witaj, Nikodemie!

Zwracanie się na ty przyszło im naturalnie i sprawiło radość.

Jesteście gotowi? Chodźmy!

Gdzie? Ania była zaskoczona.

Przecież Szymon idzie do szkoły.

Nikodemie, ale ja

Obiecałem Szymonowi. Słowa trzeba dotrzymać.

***

Ania zawsze wybierała najtańsze rzeczy w sklepie. Nie miała zapasów pieniędzy, ani rodziny, ani męża. Ten z technikum zniknął lata temu bez śladu.

A teraz? Obok niej był mężczyzna, który patrzył na jej syna z miłością. Kupował wszystko, nie patrząc na ceny, pytał tylko, co ona uważa.

Obładowani wrócili taksówką do domu.

Ania chciała od razu pójść do kuchni.

Aniu zatrzymał ją Nikodem. Wyjdźmy razem na spacer. Gdzieś razem zjemy!

Mamo, chodźmy! ciągnął ją syn.

***

Tej nocy Ania długo nie mogła zasnąć. W myślach ciągle widziała twarz Nikodema, jego oczy przepełnione czułością. Głowa i serce kłóciły się ze sobą:

Nie jest urodziwy, jest starszy, kuleje analizowała rozumem.

Za to dobry, kochający, patrzy na mnie i Szymka z troską odpowiadało serce.

Mogłabyś znaleźć młodszego, przystojniejszego

Nie trzeba mi pięknego. Miałam już takiego. Chcę czułego, godnego zaufania.

Przecież o takim nie marzyłaś całe życie.

A teraz właśnie o takim!

Zmieniłaś się aż tak bardzo?

Po prostu spotkałam kogoś, kogo pokochałam.

***

Ich ślub odbył się w tym samym kościele, gdzie Nikodem i Szymon spotkali się pierwszy raz trzy miesiące wcześniej.

Nikodem stał przed ołtarzem z Anią, bez laski, a Szymon z uwielbieniem patrzył na wizerunek świętego, z którym rozmawiał wtedy pierwszy raz. W myślach szepnął:

Dziękuję Ci, dobry Boże!

***

Życie często stawia nas przed ciężkimi chwilami, ale dobre serce, gotowość do pomocy i wiara, że los się odmieni, potrafią odmienić wszystko. Wspólnota i życzliwość to skarb, który każdy z nas może dać drugiemu człowiekowi.