Chłopiec obudził się, słysząc jęki swojej matki

Obudziłem się od jęku mamy
Obudziłem się od jęku mamy.
Podszedłem do jej łóżka:
Mamo, boli cię?
Mateuszek, przynieś mi wodę!
Już, pobiegłem do kuchni.
Po chwili wróciłem, niosąc pełny kubek:
Proszę, mamo, pij!
Rozległo się pukanie do drzwi.
Synku, otwórz!
Pewnie babcia Nina przyszła.
Weszła sąsiadka, trzymając w dłoni duży kubek.
Jak się czujesz, Marylko?
dotknęła jej czoła.
Masz gorączkę.
Przyniosłam gorące mleko z masłem.
Wzięłam już leki.
Musisz iść do szpitala, tam cię dobrze leczą.
Trzeba jeść porządnie, a twój lodówka prawie pusta.
Ciociu Nino, wydałam już wszystkie pieniądze na lekarstwa, w oczach mamy zebrały się łzy.
Nic nie pomaga.
Idź do szpitala!
A z kim zostawię Mateuszka?
A z kim go zostawisz, jeśli umrzesz?
Nie masz jeszcze trzydziestu lat, ani męża, ani pieniędzy, pogłaskała ją po głowie.
Dobra, nie płacz!
Ciociu Nino, co robić?
Zaraz zadzwonię po lekarza, sąsiadka wyjęła telefon.
Dodzwoniła się, wszystko ustaliła.
Powiedzieli, że przyjadą w ciągu dnia.
Idę już.
Jak przyjadą, przyprowadź do mnie Mateusza.
Sąsiadka wyszła do przedpokoju, poszedłem za nią:
Babciu Nino, mama nie umrze?
Nie wiem, trzeba poprosić Boga, żeby pomógł, a twoja mama nie wierzy w Niego.
A dziadek Bóg pomoże?
w moich oczach zakwitła nadzieja.
Trzeba iść do kościoła, zapalić świeczkę, poprosić, wtedy pomoże.
Idę już.
***
Wróciłem zamyślony do mamy:
Mateuszek, pewnie jesteś głodny, a nic nie ma.
Przynieś dwa szklanki.
Gdy przyniosłem, mama nalała w nich mleko:
Pij!
Wypiłem, ale jeszcze bardziej chciałem jeść.
Maryla od razu to zrozumiała.
Z trudem wstała, wzięła portmonetkę ze stołu:
Masz pięćdziesiąt złotych.
Kup dwa pączki i zjedz po drodze, a ja coś ugotuję.
Idź!
Odprowadziła mnie do drzwi i z trudem ruszyła do kuchni.
W lodówce tanie konserwy rybne, trochę margaryny, na parapecie dwie ziemniaki i cebula.
Muszę ugotować zupę…
Zakręciło jej się w głowie i bez sił opadła na stołek:
Co się ze mną dzieje?
Brak mi całkiem sił.
Prawie połowa urlopu minęła, pieniędzy już nie ma.
Jak nie wrócę do pracy, to jak Mateusza do szkoły wysłać?
On za miesiąc do pierwszej klasy idzie.
Nie mam rodziny, nikt nie pomoże.
Najgorzej ta choroba.
Trzeba było od razu do przychodni iść.
Teraz, jeśli mnie położą, Mateusz zostanie sam.
Z trudem podniosła się i zaczęła obierać ziemniaki.
***
Czułem, że bardzo chce mi się jeść, ale myślałem o czymś innym:
Mama wczoraj cały dzień nie wstawała z łóżka.
Może naprawdę umrze?
Ciocia Nina mówiła, trzeba poprosić dziadka Boga o pomoc, zatrzymałem się i…
skręciłem w stronę kościoła.
***
Już pół roku jak wróciłem z wojny.
Żyję cudem.
Dobrze, przynajmniej mogę chodzić, choć z laską.
Na liczne rany już nie zwracam uwagi.
A blizny na twarzy?
Teraz to nie ważne, i tak żadna kobieta nie zechce, tak myślałem idąc w stronę kościoła.
Muszę postawić świeczki za chłopaków.
Dziś mija rok od ich śmierci, a ja…
cudem przeżyłem.
Dwadzieścia lat temu poszedłem do wojska.
Teraz wróciłem.
Jestem cywilem, ale ciężko żyć ze świadomością, że nikomu nie jestem potrzebny.
Emerytury mam tyle, że wystarczy na wygodne życie, a pieniędzy z kontraktu, które leżą w banku, jeszcze więcej.
Tylko po co to wszystko samotnemu?
Przed kościołem stali żebracy.
Wyjąłem kilka stuzłotowych banknotów, rozdałem im i poprosiłem:
Pomódlcie się za moich zmarłych kolegów, Romana i Stasia!
Wszedłem do środka, kupiłem świeczki, zapaliłem i zacząłem się modlić słowami, których nauczył mnie ksiądz:
Pomnij, Panie Boże nasz…
Przeżegnawszy się, wypowiadałem słowa, a przed oczami jak żywi pojawiali się moi przyjaciele.
Gdy skończyłem modlitwę, po prostu stałem i wspominałem trudne chwile mojego życia.
Obok mnie stanął mały, chudy chłopiec ze świeczką w ręku.
Rozejrzał się, nie wiedząc co zrobić.
Podeszła do niego starsza pani:
Chodź, pomogę ci!
Zapaliła mu świeczkę, postawiła.
Tak się przeżegnaj!
pokazała, jak to zrobić.
I powiedz Panu Bogu, po co tu przyszedłeś.
Mateusz długo patrzył na obraz, potem powiedział:
Pomóż, dziadku Boże!
Mama jest chora.
Tylko ona mi została.
Spraw, aby wyzdrowiała.
Mama nie ma pieniędzy na lekarstwa.
Niedługo idę do szkoły, a nawet plecaka nie mam…
Stojąc nieruchomo, patrzyłem na chłopca.
Moje własne problemy, które jeszcze dziesięć minut temu wydawały się olbrzymie, nagle stały się nieważne.
Chciałem krzyknąć światu:
Ludzie, naprawdę nie było nikogo, by pomóc temu dzieciakowi, kupić mamie lekarstwa, a jemu plecak?
Chłopiec patrzył na obraz i czekał na cud.
Chłopaku, chodź ze mną!
zdecydowanie powiedziałem.
Dokąd?
przestraszony patrzył na mnie, tego dziwnego mężczyznę z laską.
Dowiemy się, jakie twoja mama potrzebuje lekarstwa i pójdziemy do apteki.
Naprawdę mówisz prawdę?
Dziadek Bóg przekazał mi twoją prośbę.
Naprawdę?
spojrzał na obraz z radością.
Chodź!
uśmiechnąłem się.
Jak masz na imię?
Mateusz.
Mów mi wujek Nikodem.
***
W mieszkaniu słychać było rozmowy mamy i sąsiadki:
Ciociu Nino, wypisała mi tyle recept, a lekarstwa drogie.
Skąd tyle pieniędzy?
Mam tylko pięćset złotych.
Mateusz zdecydowanie otworzył drzwi.
Głosy ucichły.
Sąsiadka spojrzała przerażona na nieznajomego mężczyznę:
Maryla, zobacz!
Mama też się wystraszyła.
Mamo, jakie lekarstwa są potrzebne?
Wujek Nikodem pójdzie ze mną do apteki i wszystko kupimy.
Kim pan jest?
zapytała zaskoczona mama.
Wszystko się ułoży, odpowiedziałem z uśmiechem.
Dajcie recepty!
Mam tylko pięćset złotych.
Mateusz i ja zdobędziemy potrzebne pieniądze, położyłem rękę na ramieniu chłopca.
Mamo, daj te recepty!
Maryla podała je.
Poczuła, że ten strasznie wyglądający mężczyzna ma dobre serce.
Maryla, co robisz?
szepnęła sąsiadka, gdy wychodziliśmy.
Przecież go nie znasz.
Ciociu Nino, myślę, że to dobry człowiek!
Dobrze, Maryla, idę już!
***
Mama siedziała i czekała na mnie, który wyszedłem z wujkiem Nikodemem.
Zapomniała nawet o chorobie.
Aż otworzyły się drzwi, wbiegłem pierwszy, radość wymalowała się na mojej twarzy:
Mamo, kupiliśmy ci lekarstwa i różne smakołyki do herbaty!
W wejściu stał mężczyzna, uśmiechał się szczęśliwie, przez co jego twarz nie była już taka straszna.
Dziękuję, skinęła mama głową.
Proszę, wejdźcie!
Mężczyzna próbował zdjąć buty, szło mu opornie, wyraźnie się denerwował.
Przeszedł do kuchni.
Proszę, usiądźcie!
powiedziała mama.
Mężczyzna usiadł, rozejrzał się, nie wiedząc, gdzie postawić laskę.
Pomogę, postawiła ją tak, by mógł sięgnąć.
Przepraszam, nie mam czym was poczęstować!
Mamo, z wujkiem kupiliśmy wszystko, i zacząłem wykładać produkty na stół.
Och, po co tyle!
westchnęła mama, myśląc ile z tego to słodycze.
Zobaczyła paczkę drogiej herbaty.
Zaraz postawię wodę na herbatę.
Pobiegła zaparzyć herbatę.
Wydawało się, że choroba odeszła, albo po prostu chciała wyglądać lepiej przy mężczyźnie.
Jakby czytając jej myśli, spytał:
Maryla, czy nie sprawia ci to trudności, jesteś taka blada?
Nic się nie dzieje…
Zaraz wezmę lek.
Dziękuję!
***
Piliśmy pachnącą herbatę ze słodkościami, patrząc na Mateusza, który ożywiony opowiadał różne historie.
Czasem nasze spojrzenia się spotykały.
Widać było, że wszystkim trzem dobrze było razem.
Ale wszystko co dobre kiedyś się kończy.
Bardzo dziękuję, Nikodem wstał od stołu i wziął laskę.
Idę, musisz się leczyć.
Dziękuję!
mama również wstała.
Nie wiem, jak ci się odwdzięczyć.
Poszedł do przedpokoju, a my za nim.
Wujku Nikodemie, odwiedzisz nas jeszcze?
Oczywiście!
Jak mama wyzdrowieje, wszyscy pójdziemy po plecak dla ciebie.
***
Mężczyzna wyszedł.
Mama posprzątała, umyła naczynia.
Synku, włącz telewizor, a ja trochę się położę.
Położyła się i zasnęła głębokim snem.
***
Minęły dwa tygodnie.
Choroba odeszła, widać, że drogie lekarstwa pomogły.
Ostatnie dni mama nawet pracowała, końcówka miesiąca to zawsze natłok obowiązków, więc zawołali ją z urlopu.
Ucieszyła się, za te dni zapłacą.
Już sierpień, z wypłaty trzeba przygotować Mateusza do szkoły.
W sobotę wstaliśmy jak zwykle, zjedliśmy śniadanie.
Mateusz, zbieraj się!
Idziemy do sklepu, zobaczymy, co potrzebne do szkoły.
Dostałaś pieniądze?
Jeszcze nie, ale do przyszłej soboty mam dostać.
Po drodze kupimy coś do jedzenia, pożyczyłam tysiąc złotych.
Zbieraliśmy się, gdy zadzwonił domofon.
Kto?
zapytała mama.
Maryla, to Nikodem…
Chciał coś jeszcze powiedzieć, ale mama już nacisnęła guzik.
Mamo, kto to?
wyszedłem z pokoju.
Wujek Nikodem!
mama nie kryła radości.
Hurra!
Wszedł, opierając się na lasce, ale…
jak się zmienił.
Drogie spodnie i koszula, nowoczesna fryzura.
Wujku Nikodemie, czekałem na ciebie, rzuciłem się w jego stronę.
Obiecałem ci, podniósł oczy z uśmiechem.
Witaj, Maryla!
Witaj, Nikodem!
Przejście na ty zaskoczyło obojga, ale też ucieszyło.
Już gotowi?
Idziemy!
Dokąd?
mama ciągle była zdziwiona.
Przecież Mateusz wkrótce idzie do szkoły!
Nikodem, ale ja…
Obiecałem Mateuszowi, a obietnic nie łamie się.
***
Mama zawsze zwracała uwagę na najtańsze rzeczy, niezależnie od sklepu.
Tak było, bo nie miała zbędnych pieniędzy, nie miała rodziny, nie miała męża.
Jeśli nie liczyć chłopaka z technikum, który dawno zniknął.
Teraz obok niej był mężczyzna, który z entuzjazmem patrzył na jej syna.
Kupował mu wszystko do szkoły, nie patrząc na ceny, tylko pytając jej opinii.
Obładowani wróciliśmy do domu taksówką.
Mama pobiegła do kuchni.
Maryla, zatrzymał ją mężczyzna.
Idźmy razem na spacer!
Zjemy coś na mieście.
Mamo, chodź!
rzuciłem się do niej.
***
Tej nocy mama długo nie mogła zasnąć.
Wciąż przypominała sobie dzisiejszy dzień.
Przed oczami miała jego oczy, pełne czułości.
I teraz, chłodny rozum i gorące serce jakby prowadziły ze sobą rozmowę:
Jest brzydki i chromy, mówił rozum.
Normalny, dobry i patrzy na mnie z miłością, odpowiadało serce.
Jest o piętnaście lat starszy.
I co?
Z Mateuszem…
jest dla niego jak ojciec.
Możesz znaleźć kogoś w swoim wieku, przystojnego i wysportowanego.
Nie chcę już przystojnego i wysportowanego, miałam przecież takiego.
Potrzebuję dobrego i pewnego.
Zawsze marzyłaś o innym mężu, argumentował rozum.
A teraz właśnie takiego chcę!
Zmieniłaś się tak szybko?
Po prostu znalazłam…
Pokocham go!
***
Ich ślub odbył się w tym samym kościele, gdzie Nikodem poznał Mateusza trzy miesiące wcześniej.
Nikodem i Maryla stali przed ołtarzem, w rękach nie miał już laski, a Mateusz nie odrywał wzroku od obrazu świętego, z którym rozmawiał trzy miesiące wcześniej.
Następnie z całego serca powiedział:
Dziękuję Ci, dziadku Boże!