Chłopiec obudził się na dźwięk jęku matki

Zaczął się dzień, kiedy mały chłopiec przebudził się od jęku mamy. podszedł do jej łóżka i spytał:

Mamusiu, boli cię?

Mateuszku, przynieś wody!

Już, zaraz biegnę do kuchni.

Po chwili wrócił z pełną kuflem:

Proszę, mamo, pij!

Usłyszał pukanie w drzwi.

Synu, otwórz! Chyba przyszyła ciociu Halina.

Weszła sąsiadka trzymając dużą filiżankę.

Jak się masz, Grażynko? pogłaskała ją po głowie. Masz gorączkę. Przyniosłam ciepłe mleko z masłem.

Wypiłam lekarstwo.

Musisz iść do szpitala, leczenie jest ważne. Trzeba jeść normalnie, a twoja lodówka jest pusta.

Ciociu Halino, wydałam wszystkie pieniądze na leki łzy popłynęły po policzkach chorej nic nie pomaga.

Musisz leżeć w szpitalu.

A co z Mateuszem?

A kogo zostawisz, jak umrzesz? Nie masz jeszcze trzydziestu, nie masz męża, nie masz pieniędzy pogładziła ją po czole. No dobra, nie płacz!

Ciociu Halino, co zrobić?

Zadzwonię po lekarza sięgnę po telefon.

Po kilku minutach dzwoniąc, dowiedziała się wszystkiego.

Powiedzieli, że przyjadą w ciągu dnia. Ja już wyjdę, a jak przyjadą, wezmą ze mną Mateusza.

Ciocia wyszła na hol, a chłopiec podążył za nią:

Ciociu Halino, mama nie umrze?

Nie wiem. Trzeba prosić Boga, żeby pomógł, a twoja mama w to nie wierzy.

A dziadek Bóg pomoże? w oczach Mateusza lśniła nadzieja.

Trzeba iść do kościoła, postawić świecę i poprosić, wtedy on pomoże. Ja już idę.

***

Powrócił syn do mamy, zamyślony:

Mateuszku, pewnie chcesz coś zjeść, a my nie mamy nic. Weź dwa szklanki.

Kiedy przyniósł, matka nalała do nich mleka:

Pij!

Wypił, ale chciał jeszcze więcej. Maria od razu to zauważyła. Z trudem wstała, chwyciła swój portfel:

Mam pięćdziesiąt złotych. Idź, kup dwa rogaliki i zjadasz po drodze, a ja coś przygotuję. Idź!

Odprowadziła syna do drzwi, a potem, trzymając się ściany, poszła do kuchni. W lodówce były tanie konserwy rybne, trochę margaryny, a na parapecie kilka ziemniaków i cebula.

Muszę zrobić zupę

Głowa się zakręciła, usiadła wyczerpana na stołku i pomyślała: Co się ze mną dzieje? Nie mam sił. Pół wakacji już minęło, pieniądze się skończyły. Jak nie pójdę do pracy, jak mam zebrać Mateusza do szkoły? Za miesiąc pójdzie do pierwszej klasy. Nie mam rodziny, nie ma kogo pomóc. A najważniejsze ta choroba. Powinnam iść od razu do przychodni. Co jeśli zostawię go samego?

Z trudem wstała i zaczęła obierać ziemniaki.

***

Głód dawał się we znaki, ale myśli chłopca błądziły gdzie indziej:

Mama wczoraj nie wstała z łóżka. Czy naprawdę umrze? Ciocia Halina mówiła, że trzeba prosić Bógdziadka o pomoc zatrzymał się i skręcił w stronę kościoła.

***

Już pół roku po powrocie z wojny. Przeżyłem cudownie, choć na laseczce. Rany na ciele już mnie nie dręczą, a blizny na twarzy? Teraz nieważne, nikt już nie wyjdzie za mnie za mąż pomyślał Krzysztof, idąc w stronę kościoła. Muszę postawić świece za moich poległych przyjaciół Romana i Stasa.

Dwadzieścia lat temu poszedł do wojska i teraz, po powrocie, żyje cywilnie, ale czuje się niepotrzebny. Emerytura wystarcza na spokojne życie, a w banku leżą jeszcze pieniądze z kontraktu, ale po co to wszystko samemu?

Przy kościele stały osoby bez grosza. Krzysztof wyciągnął kilka banknotów po stu złotych, rozdał je i poprosił:

Módlcie się za moich zmarłych przyjaciół!

Wszedł do środka, kupił świece, zapalił je i zaczął odmawiać modlitwę, której nauczył go ksiądz:

Wspomnij, Panie Boże

Krzyżując się, wymawiał słowa, a przed oczami jak żywi stali jego przyjaciele. Gdy skończył, stał i wspominał ciężkie lata.

Ten mały i szczupły chłopiec podszedł do taniej świecy, spojrzał wokół, nie wiedząc, co dalej zrobić. Podszedła do niego starsza kobieta:

Daj, pomogę ci!

Zapaliła jego świecę i postawiła.

Zrób tak, jak trzeba! pokazała, jak się modli. Powiedz naszemu Bogu, po co przyszedłeś.

Mateusz patrzył na ikonę, po chwili powiedział:

Pomóż, Panie Boże! Mama choruje. Nie mam nikogo oprócz niej. Spraw, żeby wyzdrowiała. Nie ma pieniędzy na leki. Ja wkrótce mam iść do szkoły, a nie mam nawet tornistra

Krzysztof, zamrożony, patrzył na chłopca. Wszystkie jego własne problemy, które chwilę temu wydawały się ogromne, stały się błahe. Chciał krzyknąć na cały świat:

Ludzie, nie ma nikogo, kto pomógłby temu chłopcu kupić mamie lekarstwo, a samemu mu brak tornistra.

A chłopiec wpatrywał się w ikonę i czekał na cud.

Chłopcze, chodź ze mną! zdecydował Krzysztof.

Dokąd? mały spojrzał na dziadka z laską i się przestraszył.

Dowiemy się, jakie leki potrzebuje twoja mama i pójdziemy do apteki.

Naprawdę?

Bóg już przekazał mi twoją prośbę.

To prawda? spojrzał z radością.

Chodźmy! uśmiechnął się mężczyzna. Jak masz na imię?

Mateusz.

Ja jestem Krzysztof.

***

Z mieszkania dochodziły głosy mamy i sąsiadki:

Ciociu Halino, lekarstwo drogie, skąd wezmę tyle pieniędzy? Mam tylko pięćset złotych.

Mateusz otworzył drzwi, a głosy ucichły. Z pokoju wyszła sąsiadka i przerażona szepnęła, patrząc na nieznajomego:

Grażynko, patrz!

Grażynka wystąpiła i też zamarła w strachu.

Mamusiu, jakich leków potrzebujesz? My z Krzysztofem pójdziemy do apteki i kupimy.

Kim jesteście? zapytała Maria.

Wszystko będzie dobrze uśmiechnął się mężczyzna. Dajcie nam recepty!

Ale mam tylko pięćset złotych.

My z Mateuszem znajdziemy pieniądze powiedział, kładąc rękę na ramieniu chłopca.

Mamusiu, podajcie recepty!

Maria podała je. Coś w jej spojrzeniu mówiło, że ten człowiek, choć ma groźny wygląd, ma dobre serce.

Grażynko, co robisz? krzyknęła sąsiadka, gdy mężczyzna i chłopiec odchodzili. Nie znasz go wcale.

Ciociu Halino, wydaje mi się, że to dobry człowiek!

Dobrze, Grażynko, idę!

***

Maria siedziała, czekając na syna, który wrócił z tym nieznajomym. Zapomniała nawet o chorobie.

Wtedy drzwi otworzyły się, a pierwszy wbiegł syn, z promiennym uśmiechem:

Mamusiu, kupiliśmy ci lekarstwo i trochę smakołyków do herbaty.

W drzwiach stał mężczyzna, równie szczęśliwy, jak chłopiec, więc jego twarz nie wydawała się tak straszna.

Dziękujemy! lekko się ukłoniła kobieta. Proszę, przejdźcie.

Mężczyzna nieśmiało zdjął buty, przygniótł się nieco, wyraźnie zdenerwowany, i poszedł do kuchni.

Siadajcie! powiedziała gospodyni.

Usiadł, kręcąc głową, nie wiedząc, gdzie położyć laskę.

Położę ją podała tak, by mógł sięgnąć. Przepraszam, nie mam za czym was poczęstować!

Mamusiu, z Krzysztofem wszystko kupiliśmy chłopiec poukładał na stole jedzenie.

Och, po co wy westchnęła Maria, myśląc, że połowa produktów to niepotrzebne słodycze. Zobaczyła paczkę drogiej herbaty. Zaraz zaparzę.

Zaparzyła herbatę, choć wydawało się, że choroba odchodzi, a może po prostu nie chciała wyglądać przed mężczyzną chora. Wtedy zapytał:

Mario, nie jest wam ciężko, wyglądacie tak blado?

Nic, nic zaraz wypiję lekarstwo. Dziękuję wam!

***

Piją aromatyczną herbatę ze słodyczami, patrząc na chłopca, który coś żywo opowiada. Ich spojrzenia się spotykają. Wszyscy czują, że miło jest siedzieć razem przy jednym stole. Ale wszystko, co dobre, kiedyś się kończy.

Dziękujemy wam! wstał Krzysztof, wziął laskę i powiedział: Idę. Musicie się leczyć.

Bardzo dziękujemy! wstała gospodyni. Nie wiem, jak wam podziękować.

Mężczyzna ruszył do holu, a matka z synem podążyli za nim.

Panie Krzysztofie, wrócisz jeszcze?

Oczywiście! Twoja mama wyzdrowieje i razem pójdziemy kupić ci tornister.

Mężczyzna odszedł. Maria sprzątała stół, zmywała naczynia.

Synku, obejrzyj telewizję, a ja chwilę się położę.

Położyła się i zasnęła głębokim snem.

Dwie tygodnie minęły. Choroba już odeszła, drogie leki pomogły. Ostatnie dni Maria pracowała, pod koniec miesiąca zawsze była w pośpiechu, więc wezwano ją z urlopu. Była z tego zadowolona, bo za te dni zapłacą. A już był sierpień, trzeba było przygotować syna do szkoły.

W sobotę wstały jak zwykle, zjadły śniadanie.

Mateuszu, szykuj się! Idziemy do sklepu, zobaczymy, co potrzebujesz do szkoły.

Dostałaś pieniądze?

Jeszcze nie, ale w następną sobotę będą. Pożyczyłam tysiąc złotych, po drodze kupimy coś do jedzenia.

Zaczęli się ubierać, gdy zadzwonił domofon.

Kto? zapytała gospodyni.

Mario, to Krzysztof

Mężczyzna chciał coś powiedzieć, ale kobieta już nacisnęła przycisk otwierający drzwi.

Mamusiu, kto tam? wyskoczył z pokoju syn.

Pan Krzysztof! nie mogła ukryć radości.

Hurra!

Wszedł, opierając się na laski, ale jak bardzo się zmienił! Eleganckie spodnie, koszula i modna fryzura.

Panie Krzysztofie, czekałem na pana podbiegł do niego chłopiec.

Obiecałem ci podniósł oczy, które błyszczały. Witaj, Mario!

Witaj, Krzysztofie!

Ta nieformalna wymiana ty rozbawiła oboje.

Już jesteście gotowi? Idziemy!

Dokąd? Maria wciąż była w szoku.

Mateusz i tak wkrótce do szkoły.

Krzysztofie, ale ja

Obiecałem Mateuszowi, a obietnice trzeba dotrzymać.

Maria zawsze szukała najtańszych rzeczy w sklepie. Nie miała oszczędności, nie miała rodziny, nie miała męża. Poza tym chłopakiem z uczelni, który zniknął, nie było nikogo. Teraz przy niej stoi mężczyzna, który patrzy na jej syna z zachwytem, kupuje mu wszystko do szkoły, nie zważając na ceny, pytając tylko jej zdanie.

Obciążeni, wrócili taksówką do domu.

Mario, chodźmy razem na spacer, coś zjemy po drodze.

Mamusiu, chodź! pobiegł do niej syn.

Tej nocy Maria nie mogła zasnąć. Wciąż przewijały się obrazy dzisiejszego dnia. Przed oczami były jego oczy pełne miłości. Rozprawa w głowie toczyła się:

To nieładny i kulejący rozum mówił stanowczo.

Jest zwyczajny, dobry i patrzy na mnie z czułością serce kontrargumentowało.

Ma piętnaście lat przewagi.

I co? Przynajmniej jest jak ojciec dla mojego syna.

Możesz jeszcze znaleźć rówieśnika, przystojnego i szczupłego.

Nie potrzebuję przystojnego i szczupłego, już miałam takiego. Potrzebuję dobrego i solidnego.

Ale zawsze marzyłaś o kimś innym rozum wtrącał.

Teraz o takim!

Jak tak szybko się zmieniają twoje preferencje?

Po prostu spotkałam go kocham go!.

Ich ślub odbył się w tej samej kościele, w której Krzysztof i Mateusz poznali się trzy miesiące temu. Stały przy ołtarzu, laska Krzysztofa już nie była, a Mateusz patrzył na wizerunek świętego, z którym rozmawiał. Z całego serca podziękował:

Dziękuję ci, Panie Boże!