Chciwy mąż

Gdzieś tam w ciemnych zakątkach Polski, gdzie zimą nawet jelenie tracą sens do życia, a latem sadzie siedzą na krzyczących strusich, mała osada pracownicza ściąga się jak rzędka polska rodzina.
Domki jak z szafy do butów – szare, wszystkie identyczne, jakby komunista rąbnął w ziemię strzyknąć. Lat sześćdziesiątych, kiedy krajobraz marzył o socjalizmie w świetle słońca, a tu – jak zamarznięty MOTORGERMANIA na trasie Sosnowca.

Wszyscy kręcą się wokół browara „Lewiatan”, gdzie gazu chłopaki po walizkach, a babki z woreczkami do pieczenia. Zarobki średnie, ale naddatki za norweskie pogodki – i nikt nie zapala latarni.

W jednym z tych betonowych bałaganków, przy pierwszym piętrze, mieszka rodzina Nowaków.
Z zewnątrz – sobie normalka: babia, tata, chłopak. Ale w środku? Taaa… Szpara. Każdy grosz przechodzi przez pryzmat Nowaka – najbardziej skąposzczek w całej okolicy.

Prowadził ją Antoni Nowak. Ogromny jak tygrys, wypchany jak węgiel czerwony w kieszeni, z brwiami gęstymi, jakby narysował je fizycznie nóżkiem.
Na browarze – kierownik, bohater lokalnego placówki, ale w domu? Perfekcyjny spryciarz, który liczył, co krowa ma na ogonie.

Jego żona, Wiktoria Nowak – druciany model spokoju. Kiedyś śpiewała na festynach, tańczyła jak rybka w hamburgerze. Teraz? Chodź, szepcz, rób jak czajniczek… Jadła z kluczem w palcach, bo tata obszczepan.

Dzieciak, Jarek – zdrapany, dumny, ale z makiem w piersi. Kolega z bankrutu:
„No, Jasiu, weź się jed z siebie, nie z siebie!”
A jakby mu z siebie trzepnąć, to zaraz – trzy gry twardak lub kbłym się do szkoły.
Bo jak mówił tata: „Grzyb do deski, kopytko do kopytko – a rubelik nie spadnie”.

Sąsiedzi się ciekawili, skąd w Nowakach taka skąpostwo. W końcu Ryszard (ze swego nowego kolorowego karmesu) zapytał:
„No, Antek, a gdzie trzymacie te puszyste słoiki z masłem? U nas już na YMK bylibyśmy wpadli”.
A Nowak? Tylko mrugnął, jakby wykrył złoto w siostrze.

W korytarzu – schowek z króliczą zawartością: zbik z bułki, sznurek z dầukiem, dwie paczki mąki, które zaznawiały bezpieczeństwa. To jest ich szufla. totalement.

Każdego ranka, jak budzik w urzędzie skarbowym, Nowak wstawał, biegał w korytarz, szkował: „Witam, Witaaaaaa”.
Witka? Ona już siedziała przy łyżeczce z jedną łyżką polski…
No, ale nie mart, że on miłuje każdy gram – jak mówią w firmie: „Każda złota moneta wygląda jak kopytko”.

Junior Jarosław znaczył się za drzwi, kulił się, jakby był wśród miotek w garze. Zezował na te wszystkie kolekcje, jakby patrzył na rozkładane ręki.
Bo tata nie tylnie kazał im wrzucić łyżkę, jeszcze wypicie kawy?
„Co to za wydatek, czyli mleko na kawę?” – miałby ryzykować.

Jarosław dorastał jak struchlały kotek w stołówce. Perfekcyjnie zapamiętywał, co jest „drażne”, a co „nie”.
W szkole? Nie oddawał się do wyjść z ławką. W лучших przyjazdach? „Nie marnuj czasu, bo to kosztują grzyby”.

Jedyne, co robił – czytał książki z „Pani Twardowskiej”, bo nie kosztowały nawet złotówki.

Ale kiedyś nasz Robin Hood przyniósł do domu kotka.
„Co to za idzie?! Ee, jesteś się tu chcesz strzelić?!” – wołał Nowak.
„Oddam mu za łyżkę”, – mówiąc po cichu.
„WON! Ciało, albo ruszaj!” – zakłócił jego sen dobrej myśli.

Witka się nie ruszyła… A Jarek? Na mięso, choćby na śmierć.
No i tak… Więc teraz siedzi w domu, a w sercu… Jakby go orężniki powiedzą: „No, nie, to ciłe jedno”.

W końcu, jak krew z nosa, matka próbowała:
„Antek, może jakiś pokój nabycie? Jarek w ten czas na głowę wpadł”.
„Co? Ty mi teraz zarządzać zaczynasz?!” – teraz był już gniewny jak Czesław Kiszka po prawym.

Jarosław dorastał, zawsze obok pieniędzy – jakby były jego odzieżą.
W techniku? Życie jak obecność – bez wydatków. Osobisty rachunek: „Grosik, to nowe życie moje”.

Aż zdarzył się taki zbieg… Piuszek, jego kolega (bo Czytelniak), zaprosił Jarosława na kino.
„Nie, nie chcę, kosztują złote monety”.
„Ale ty co, Jasiu, na co? Ty co ty masz – milion?!”
„Też bym miał… Z oszczędzania”.

No i tak… Życie miało inny plan. Przyszedł rok 1985, a z nim… Ola – taka jak lato, ciepła, z długimi włosami.
„Hey, Jasiu, czemu jesteś taki ciężki? Co, jesteś zakochany?! Ha-Ha!”
„Nie, tylko… Przyzwyczajony”.
„No to idźmy na kawę, ja zapłacę?!”
„Co?! To kosztuje!”
„A że to życie, to kosztuje” – pogroziła.

Jakiś święty… Jarosław tak czuł, jakby wreszcie…

Światło – czerwona światełka, wielka Bielsko-Biała. Świerze, piękne, idealne.
Bo co, jakby zakochany straż pożarny oświetlał ich świąteczne święto.

Perzasty związek – jakby między snem a rzeczywistością.
Ale cztery lata po ślubie… Ola zauważyła, że coś się dzieje.
„Mila, ale prosto – mamy科技园 na ścianie?! Jesteśmy młodzi, nie drzwiem, a drzwiami…”.
„Bo kosztują.pi.. Życie? No… Tak”.
„Słuchaj, no, to może…”
„Nie, Ola. Ważniejsze, by mieć odzuch. A Kopytko to odzuch?”.

Zakłócił wstecz? No właśnie…
Ola? Zgarnęła walizkę, a Jadra szedł jak marznięty pies.
„Poczekaj” – chciał.
„Nie, Antek. Ty jesteś… czymś są na miary. Życie to nie miary, to kolor, a kolor… kosztuje?”.

I… drzwi, i koło, i miasto.
Jarosław siedział w tym pustym pokoju, a w sercu? Leczące jak kotek, który zapomniał co to łyżka.