„Chcesz, weź dziecko, mi to obojętne. Nie mogę na nie patrzeć. Ale w zamian daj mi pieniądze” – powiedziała.

— Chcesz, weź sobie to dziecko, nie żałuję. Nie mogę na nie patrzeć. Ale w zamian daj mi pieniądze — powiedziała Wiktoria.

Kinga miała podłużną twarz z lekko wyłupiastymi, brązowymi oczami, duże zęby i masywną brodę. Za to włosy miała gęste, ciemne, wijące się w grube loki. Gdy spięła je na karku, tworzyły bujną fryzurę, ale wtedy niedoskonałości jej twarzy stawały się jeszcze bardziej widoczne. Dlatego Kinga zawsze nosiła włosy rozpuszczone.

Figura też nie była najlepsza, jakby ulepiona przez niezdarnego rzemieślnika. Ale sylwetkę można ukryć pod ubraniem, twarzy — nie.

Czasem na ulicy któryś z chłopaków wołał za nią:

— Hej, dziewczyno, poznajmy się!

Lecz gdy się odwracała, bełkotał wymówki, że się pomylił, i uciekał.

— Po co takiej brzyduli takie włosy? — wzdychały zazdrosne koleżanki z klasy.
Kinga z chęcią zamieniłaby je na cienkie i blade, byle tylko twarz była choć trochę ładniejsza.

Przyjaciółek nie miała. A jeden chłopak jej się podobał. Siedział w sąsiedniej ławce i czasem prosił o przepisanie pracy domowej albo podpowiedź na sprawdzianie. Kinga uczyła się świetnie.

Pewnego razu ten sam chłopak zaprosił ją do kina. Kinga była w siódmym niebie. Po seansie szli razem do domu i rozmawiali. Chłopak co chwilę oglądał się za siebie.

— Kogo wypatrujesz? Boisz się, że ktoś cię zobaczy ze mną? — spytała Kinga wprost.
Chłopak się zaczerwienił i zmieszał.

Pod jej domem niezdarnie ją pocałował. Wtedy zza rogu rozległ się chichot jego kolegów. Kinga od razu zrozumiała. Chłopaki się założyły, czy ich kumpel odważy się pocałować brzydulę.

— Co ci obiecali w zamian? — krzyknęła Kinga w twarz chłopakowi i uciekła do domu.
Więcej na niego nie spojrzała, ani niczego mu nie przepisywała.

— Nie martw się, mężczyzn ci nie zabraknie. Ja wyszłam za mąż, ty też wyjdziesz — pocieszała Kingę równie nieładna matka.

Kinga skończyła szkołę z złotym medalem i dostała się na ekonomię. Studiowała z łatwością i ukończyła uczelnię z wyróżnieniem. Ale zazdrościła ładniejszym, które chodziły na randki, wychodziły za mąż, a nawet rodziły dzieci podczas studiów.

Po studiach ojciec, dość znany prawnik z szerokimi znajomościami, załatwił jej pracę w solidnej firmie.

Koledzy z pracy spieszyli po godzinach do domów, do mężów i wiecznie chorych dzieci, a Kinga przeciwnie — zostawała do późna, dokańczając zadania za innych. Nie miała dokąd się spieszyć. Współpracownicy lubili ją za niezawodność, a szefostwo doceniało. Można na niej było polegać. Wszystko robiła dokładnie, bez błędów i na czas.

W nagrodę za pomoc koledzy próbowali ją swatać ze znajomymi swoich mężów. Najczęściej byli to rozwodnicy, którzy oddali mieszkanie żonom i dzieciom. Zmęczeni wynajmowaniem pokoi i przelotnymi znajomościami, chętnie przycupnęliby przy stabilnym brzegu. I Kinga by się nadała. Ale ona nie chciała. Jak każda młoda dziewczyna, marzyła o miłości. Płakała w nocy i przeklinała los, że stworzył ją taką brzydką.

Potem umarł ojciec, a dwa lata później matka. Oboje byli już w podeszłym wieku — późne małżeństwo, jedyne późne dziecko. Kinga została sama na świecie. Czas mijał, wiek nieubłaganie zbliżał się do granicy, po której szanse na zdrowe dziecko malały.

Jedna z koleżanek zasugerowała, by Kinga wyjechała na urlop nad morze.

— Nasz dyrektor miał z tym problem — szepnęła. — Mężczyzna przystojny, dobrze zbudowany, ale niepłodny. Żona marzyła o dziecku, ale nie chciała się rozwodzić. Dom, drogie samochody, status… Lekarze delikatnie zasugerowali wyjazd nad morze i porządny odpoczynek.

Pojechali do Turcji. Tam żona zgrzeszyła z przystojnym kelnerem, uprzednio pytając go o grupę krwi. Żeby w razie czego mąż nic nie podejrzewał. Rozumiesz, do czego zmierzam?

— Skąd to wiesz? O dyrektorze? — też szeptem spytała Kinga.

— Nieważne. Ważne, że wszyscy są szczęśliwi. Dyrektor ma dziedzica. Na wakacjach każdy mężczyzna jest samotny, niezależnie od pieczątki w dowodzie. Opalisz się, odpoczniesz, a nuż coś się ułoży. Tylko wybierz przystojnego, żeby poprawić geny.

— Jak szczeniaka z rodowodem albo konia na aukcji? — oburzyła się Kinga.

— Mniej więcej. A jak chcesz? Można i tu próbować, ale po co ryzykować? Spotkać się można. A po co ci problemy z jego żoną? Tam wszyscy są przyjezdni, samotni.

Kinga nie wierzyła w sukces przedsięwzięcia, ale wzięła urlop i pojechała nad morze. Pewnego dnia, spacerując po deptaku, poznała miłego mężczyznę. Pasował idealnie: wysoki, barczysty, przystojny. Kinga udawała, że skręciła nogę. On, jak prawdziwy dżentelmen, podtrzymał ją, odprowadził do kawiarni, gdzie razem zjedli kolację.

Kinga nie owijała w bawełnę, powiedziała wprost, czego od niego chce. Mężczyzna nie uciekł, nie wyśmiał jej, tylko przyjrzał się uważnie. I zrozumiał.

Wróciła do domu opalona, wypoczęta i szczęśliwa, jeszcze nie wiedząc, że jest w ciąży. Dwie tygodnie później zrozumiała, że się udało. A po dziewięciu miesiącach urodziła śliczną dziewczynkę.

Przy porodzie asystowała położna, która rozumiała takie jak Kinga i nie oceniała. Do brzydkiej kobiety nikt nie przychodził, nie pisał radosnych listów, nie krzyczał pod oknem słów wdzięczności.

Na wypis lekarz podarował Kingi dwie puszki mleka modyfikowanego, paczkę pieluch i swoją wizytówkę z prywatnym numerem. Dzwonij, jeśli coś. Z lekarzem się zaprzyjaźniły. A dziewczynkę Kinga nazwała Wiktorią.

Rozpieszczała ją straszliwie, oddając całą niewykorzystaną miłość. Dziewczynka wyrosła na piękność, kapryśną i rozpuszczoną, która nie znała odmowy. Po matce wzięła tylko piękne włosy, reszta była kopią ojca.

Oczywiście, chłopacy za niąPewnego dnia, gdy Kinga siedziała z wnukiem w ogrodzie i patrzyła, jak bawi się z psem, zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie zależy od urody, ale od miłości, którą dajemy i otrzymujemy, i że choć życie bywa niesprawiedliwe, to czasem wynagradza nas w najmniej oczekiwanych chwilach.