„Chcesz mojego męża? Proszę bardzo, jest Twój!” – powiedziała żona z uśmiechem do nieznajomej kobiet…

Chcesz mojego męża? Jest twój! powiedziała żona z uśmiechem do nieznajomej kobiety, która stanęła w jej drzwiach.

Zaczekaj chwilę, Agnieszka! Ktoś dzwoni do drzwi. Oddzwonię do ciebie, jak tylko dowiem się, kto to i o co chodzi powiedziała Marta niechętnie, kończąc rozmowę ze swoją przyjaciółką jeszcze z podstawówki. Agnieszka przed chwilą opowiadała jej przez telefon z humorem o hucznej imprezie urodzinowej swojej teściowej, a Marta śmiała się niemal bez przerwy, zupełnie jakby oglądała kabaret.

Marta ruszyła w stronę drzwi, spojrzała przez wizjer i naprawdę się zdziwiła. Była pewna, że to ktoś z sąsiadów przecież w ich bloku z kodem ciężko było się dostać obcym. Tymczasem przed drzwiami stała młoda kobieta o trochę dziwnym wyglądzie, której Marta nie kojarzyła z nikąd.

Marta zdecydowała, że nie otworzy lepiej nie rozmawiać z obcymi, szczególnie teraz, gdy wszędzie czyhały oszustki i naciągacze. Miała swój ścisły zasad: żadnych kontaktów z nieznajomymi. Żartownisie i krętacze dawali sobie radę z osobami łatwowiernymi, a Marta do takich absolutnie się nie zaliczała.

Już miała wrócić do rozmowy z Agnieszką, gdy znów zadzwonił dzwonek. Ta kobieta była naprawdę uparta, przekonana najwyraźniej, że ktoś jest w domu i zamierzała wywalczyć odpowiedź.

Marta była sama; jej mąż, Tomasz, poszedł do kumpla pomóc mu trochę w ogródku. Marta podeszła więc jeszcze raz do drzwi i spojrzała przez wizjer, tym razem dokładniej przyglądając się nieznajomej.

Było w niej coś jednocześnie smutnego i osobliwego, ale Marta nie czuła żadnego zagrożenia.

Co najgorszego może się wydarzyć, jeśli otworzę i powiem, żeby sobie poszła? Potem spokojnie wrócę do swojego weekendu pomyślała Marta. Pewnie się zgubiła, albo wciska jakieś garnki czy inną chińszczyznę.

Zdecydowana, Marta otworzyła drzwi. Kobieta na korytarzu od razu się wyprostowała, nerwowo poprawiła włosy i zaczęła mówić.

Dzień dobry! Czy pani to Marta? zapytała, bawiąc się końcówką apaszki. Chociaż, przecież wiadomo, jak tu pytam

Oho, to ciekawe zamyśliła się Marta. Oszuści są coraz sprytniejsi. Nawet wie, jak mam na imię.

Kim pani jest i czego pani chce? Od pięciu minut pani tu stoi. Nie zapraszałam, więc proszę się streszczać albo sobie pójść! powiedziała Marta stanowczo.

Tomasz jest w domu? spytała nagle, czym naprawdę zaskoczyła Martę.

No proszę! Marta już naprawdę była podejrzliwa. Ona wie nawet, jak mój mąż się nazywa! Przygotowana baba, nie ma co.

Przyszła pani do Tomasza? zapytała Marta, chociaż w głowie układała zupełnie inne repliki.

Nie, chciałam porozmawiać z panią. Ale jeśli Tomasz jest w domu, to będzie trudniej powiedziała kobieta z jakąś dziwnie spokojną szczerością.

To dla pani będzie trudniej? Co tu się dzieje? już naprawdę była zaciekawiona.

Tomasza nie ma. Czego pani chce?

Może lepiej wejdźmy do środka, głupio gadać o takich rzeczach na korytarzu zaproponowała kobieta, nabierając animuszu.

Nawet nie ma mowy! Panią pierwszy raz widzę, nie wpuszczam obcych. Proszę powiedzieć, o co chodzi, i szybko ucięła Marta rozmowę.

Naprawdę chce pani tutaj, na klatce, przy sąsiadach opowiadać o szczegółach mojego związku z Tomaszem? kobieta nagle się złośliwie uśmiechnęła.

Słucham? Jakiego związku? Marta aż podniosła głos.

Marta, wszystko w porządku? Czemu tak krzyczysz? zapytała pani Kowalczyk, sąsiadka z piętra, która właśnie wyszła z windy.

Już wszystko dobrze, pani Kowalczyk! Jak tam pogoda? próbowała odwrócić uwagę starszej sąsiadki.

Chyba zaraz będzie padać odrzekła sąsiadka, jednak ani myślała iść do siebie. Wyglądała na ciekawą, co się dzieje.

Proszę, niech pani wejdzie Marta westchnęła i niechętnie wpuściła kobietę do przedpokoju.

W mieszkaniu kobieta rzuciła okiem na półki i bibeloty, jakby prześwietlała każdy kąt wzrokiem.

Ma pani pięć minut. Mów. To nie muzeum powiedziała Marta, zagradzając przejście do salonu.

Mam na imię Jolanta zaczęła kobieta, zdejmując apaszkę i płaszcz. Z Tomaszem jesteśmy w sobie zakochani.

O matko, banał stulecia! Nic bardziej oryginalnego się pani nie wymyśliło? przerwała jej Marta z ironicznym uśmiechem.

Co w tym banalnego? Ludzie się zakochują, bywa. Nie pani pierwsza, której mąż odszedł stwierdziła pewnie Jolanta, chcąc przejść dalej.

I jest pani pewna, że on już mnie nie kocha, a kocha panią? zapytała Marta z pozoru spokojnie, choć w oczach błyskało jej rozbawienie.

Na sto procent! Inaczej nie zawracałabym sobie głowy odparła Jolanta śmiało.

Problem w tym, że mój mąż nikogo nie kocha. Po prostu tego nie potrafi, więc niestety się pani myli odcięła Marta spokojnie.

Jolanta próbowała jeszcze coś tłumaczyć, ale właśnie wtedy usłyszały otwierane drzwi Tomasz wrócił

i stanął jak wryty na widok obcej kobiety w ich przedpokoju.

Jolanta? Co ty tutaj robisz w sobotę? Coś w pracy się stało? spytał zdziwiony.

Nie, przyszła tutaj po ciebie powiedziała Marta, z nieskrywaną satysfakcją.

Po mnie? O co chodzi? Tomasz był totalnie zbity z tropu.

Nie, kochanie. Chciała cię sobie ode mnie oddać. Tak w pełni wyjaśniła Marta z szerokim uśmiechem.

Jolanta zbladła, narzuciła z powrotem płaszcz i wycofała się do drzwi.

Już wychodzisz? A co z Tomaszem? Przecież po niego przyszłaś! Szczerze, mogę ci go oddać, aż tak mi go żal żartowała Marta, widząc jej wycofanie.

Ale Jolanta już zniknęła za drzwiami, nie mówiąc ani słowa.

O co tu w ogóle chodziło? zapytał Tomasz, ciągle lekko oszołomiony.

To ja się powinnam pytać! Dlaczego taka odważna dziewczyna przyszła tu żądać rozwodu i sugerowała, że zamieszkasz z nią? Marta skrzyżowała ręce.

Ty to poważnie? Nie mam zielonego pojęcia, o co chodzi. Trochę się ostatnio dziwnie zachowywała w pracy, ale nie dawałem żadnych powodów! Mam dość takich akcji. Przecież ci przysięgałem, pamiętasz?

Tomku, znasz mnie, ja sobie nie pozwolę na coś takiego. Ale powiem ci szczerze, kobiety dziś to już chyba zrobią wszystko, żeby jakoś połatać swoje zamotane życie pokręciła głową Marta.

Tomasz ściągnął buty i ruszył do kuchni, a Marta jeszcze przez chwilę stała w miejscu, zamyślona. Obiecała sobie, że więcej nie pozwoli, żeby czyjeś frustracje wprowadzały zamęt do ich życia. I aż parsknęła pod nosem na wspomnienie o tej absurdalnej akcji Jolanty.

W sumie było jasne bez względu na cudze próby zamieszania, ich małżeństwo było silniejsze, niż wiele osób by się spodziewało.