Chcę robić to, co mi się podoba – to moje miejsce, więc jeśli nie pasuje, idź stąd!

„Co chcę, to zrobię! To też moje mieszkanie. Nie podoba się – wynoś się!” – krzyknął Krzysztof, patrząc spode łba na matkę.

Halina wyszła z klatki schodowej. Łzy zasłaniały jej wzrok. Dotarła do ławki na placu zabaw i ciężko na nią opadła. Ciasniej otuliła się płaszczem. Choć czerwiec zbliżał się ku końcowi, wieczory bywały chłodne. Obiecana przez synoptyków fala upałów jakoś nie nadchodziła.

Przeziębiona, wsunęła ręce w kieszenie. Posiedzi tu, aż zmarznie do cna, a potem co? Gdzie ma iść? Dożyła swoich dni – syn wyrzucił ją z domu. Łkając, otarła policzki. Całe życie spędziła w tym mieszkaniu – stąd pojechała do urzędu stanu cywilnego, tu przyniosła syna ze szpitala. Syn…

***

„Mamo, nasza klasa jedzie na majówkę do Krakowa” – oznajmił Krzysiek z progu, rzucając plecak na podłogę.

„Mamo, słyszysz?” – stał już w drzwiach kuchni, patrząc, jak matka obiera ziemniaki przy zlewie. Po jej zesztywniałych plecach od razu zrozumiał, że wyjazd raczej nie wchodzi w grę. Mimo to spróbował jeszcze raz.

„Dasz mi pieniądze?” – zapytał, przekrzykując szum wody.

„Ile?” – odparła, nie odwracając się.

„Bilet tam i z powrotem, hostel, jedzenie, zwiedzanie…” – wyrecytował.

„Ile?” – powtórzyła zirytowana, wrzucając obraną kartoflę do garnka. Krople wody opryskały jej twarz i sukienkę.

Halina cisnęła nóż do zlewu i odwróciła się do syna.

„Rozumiem” – Krzysiek spuścił głowę i powlókł się do swojego pokoju.

„Nie mam pieniędzy na zachcianki. Nie rosną mi na drzewie, tylko zarabiam. Na jesień potrzebne ci buty, w starych ledwo chodziłeś wiosną. Kurtka też za mała…” – głos matki dogonił go przy drzwiach, popychając w plecy.

Zamknął się w pokoju, ale jej słowa i tak do niego docierały, choć mniej wyraźnie.

„Wszyscy jadą, a ja nie” – mruknął pod nosem. „Też chcę do Krakowa!” – krzyknął głośniej. Głos mu się załamał, słychać było łzy, które z trudem powstrzymywał.

Matka prawdopodobnie go nie słyszała, ale odpowiedziała, jakby prowadzili rozmowę:

„Jeszcze się najeździsz. Jak dorośniesz, zarobisz, to możesz nawet do Włoch pojechać” – rzuciła z kuchni.

Krzysiek połykał łzy.

„A u ojca spytaj. Nigdy ci nawet zabawki nie kupił. Na urodziny tanie autka dawał. Poza alimentami grosza na ciebie nie wydał. A co kupisz za te grosze? Rośniesz, wszystko na tobie pęka…” – dolatywało z kuchni.

Krzysiek założył słuchawki, ale jej głos przedzierał się i przez nie. Otarł łzy pięścią. Jak sam nie wpadł na to? Kiedy ojciec odchodził, powiedział, żeby w razie czego się zgłosił. No to zgłosi. Wyjrzał cicho na korytarz. Matka w kuchni brzęczała garnkami, mamrocząc coś pod nosem. Wsunął się do przedpokoju, włożył adidasy i wyszedł, uważnie zamykając drzwi, by zatrzask nie zaskoczył. Zbiegł po schodach, skręcił w stronę sąsiedniego bloku – do Wojtka Nowaka. Tam był telefon.

Wojtek ucieszył się, widząc go.

„Muszę zadzwonić” – powiedział Krzysiek i sięgnął po słuchawkę. Nabrał powietrza, wykręcając numer.

Chciał już odłożyć, gdy ktoś odebrał.

„Tato, cześć!” – zawołał radośnie.

„Kto mówi?” – odpowiedział chłodny głos.

Krzysiek zamarł, patrząc na zdezorientowanego Wojtka. Odwrócił się.

„To ja, Krzysiek”.

„Jaki Krzysiek?”

„Tato?!” – krzyknął rozpaczliwie, ale w odpowiedzi usłyszał tylko sygnał.

Odłożył słuchawkę, ledwie powstrzymując płacz.

„Co się stało?” – spytał Wojtek.

„Nie jadę do Krakowa. Matka nie da, a ojciec nawet mnie nie poznał”.

„Mogę poprosić rodziców. Powiem, że to ważne. Pożyczą” – zaproponował Wojtek.

„Nie. Dowiedzą się, dostaniesz burę. Przeżyję” – wyszedł, nie oglądając się.

Gdy był mały, matka całowała go, nazywała kotkiem, słoneczkiem i kupowała zabawki, nawet gdy nie prosił.

Potem się zmieniła. Ojciec odszedł, a ona stała się zrzędliwa, wiecznie wściekła. Krzyczała, szarpała za ręce, dawała klapsy lub szturchańce – te bolały bardziej niż lanie. Żadnego ciepłego słowa, tylko krzyki.

Myślał o ucieczce. Ale bez pieniędzy daleko nie zajdzie. Ma dopiero jedenaście lat, nikt go nie zatrudni.

„Nie prosiłem, żebyś mnie rodziła. Miałem pecha. Urodziłbym się u rodziców Wojtka, żyłbym jak król…” – myślał, wchodząc po schodach.

W wieku czternastu lat przywykł już do jej krzyków. Ignorował je, uciekając na podwórko albo zamykając się w pokoju z muzyką.

W liceum szukał czułości u dziewczyn. Lecz gdy któraś odmawiała pocałunku, odrzucał ją – tak jak chciał odrzucić matkę. Do domu wracał tylko spać. Leżał w ciemności, przeklinając los, matkę, ojca i całe swoje nieszczęście.

Nie uczył się, ale czasem dostawał tróje. Spróbował wszystkiego – papierosów, piwa, wódki, zioła. Brak pieniędzy sprawił, że szybko przestał, nie zdążył się uzależnić.

Pewnej nocy wrócił po północy. Matka czekała w przedpokoju, od razu zaczęła krzyczeć. Gdy zamierzyła się do uderzenia, złapał ją za nadgarstek i ścisnął. Syknęła z bólu.

„Nie waż się na mnie krzyczeć! Słyszysz?!” – odepchnął jej rękę i wszedł do pokoju, zatrzaskując drzwi z taką siłą, że tynk posypał się ze ściany. Ale zanim zniknął, dostrzegł w jej oczach strach.

Już go nie uderzyła, choć krzyczała dalej.

Z każdym dniem oddalali się od siebie. Może matka chciała coś zmienić, ale wpadła w błędne koło. On zamknął się w sobie, nie wpuszczając nikogo. Jej krzyki odbijały się teraz od muru obojętności.

Po szkKiedy Halina otworzyła oczy, zobaczyła na stole kwiaty i kartkę: „Wybierzmy się razem do Krakowa, mamo”.