Chcę oddać syna byłemu mężowi. Dziecko jest nie do opanowania, a ja już nie daję rady.

Pragnę oddać syna byłemu mężowi. Dziecko stało się nie do opanowania i już sobie nie radzę.

Mój syn ma 12 lat. Gdyby ktoś dziesięć lat temu powiedział mi, że będę zastanawiać się nad oddaniem dziecka jego ojcu, roześmiałabym się mu w twarz. Teraz stoję nad przepaścią, duszę się z bezsilności i czuję, jak życie uchodzi ze mnie kropla po kropli. Tonę, a nikt nie rzuca mi ratunkowego koła.

Mój syn, Artur, zmienił się nie do poznania. Z każdym powodem kłóci się ze mną, bije się w szkole, przynosi do domu cudze rzeczy, a potem z bezczelnym uśmiechem twierdzi, że to nie kradzież, tylko „pożyczył do zabawy”. Telefon się urywa — to nauczyciel, to wychowawca, to rodzice kolegów z klasy. Każda rozmowa to jak cios poniżej pasa, każdy dzień to krok po polu minowym.

Jesteśmy z mężem po rozwodzie od dłuższego czasu. Moja mama mieszka na sąsiednim podwórku, w naszej małej miejscowości pod Olsztynem, ale nie ma z niej żadnego pożytku. Tylko wyrzuty i „mądre” rady, od których chce się wyć. Wieczorem wpada na pół godziny, obsypuje mnie krytyką i wychodzi, zostawiając gorzki osad. Tak więc Artur jest na mojej głowie. Krzyczę, płaczę, grożę, zabierałam kieszonkowe — na próżno. Patrzy na mnie zuchwale, jakby wiedział, że jestem bezsilna, że moje słowa są bezwartościowe.

Niedawno doszło do kolejnego wybuchu. Znalazłam w jego plecaku czyjś smartphone — drogi, od razu widać, że nie z tanich.

— Artur, skąd to masz? — spytałam, mierząc go wzrokiem pełnym gniewu i rozpaczy.

— Znalazłem — rzucił, nawet nie mrugnąwszy okiem.

— Gdzie znalazłeś?

— Na ławce.

— Jakiej ławce, do diabła?! Odpowiadaj normalnie, mały bandyto! — wybuchłam. — Rozumiesz, że to cudze? Ukradłeś!

— Nie ukradłem, pożyczyłem — spokojnie odpowiedział.

— A co zamierzałeś z tym zrobić?

— Nic — wzruszył ramionami. — Chciałem tylko zobaczyć.

Zadławiłam się z wściekłości, w środku wszystko się gotowało.

— Rozumiesz, że tak nie można? To nie jest twoje! Jutro pójdziesz do szkoły i oddasz!

Spojrzał na mnie wyzywająco, od czego trzęsły mi się ręce.

— Nie pójdę.

— Co znaczy „nie pójdę”?! Nie próbuj tu ustalać swoich zasad! — krzyknęłam, tracąc kontrolę.

— Nie pójdę i tyle.

Nie wytrzymałam — łzy poleciały strumieniem, a on po prostu poszedł do swojego pokoju, jakby nic się nie stało, jakby moje łzy były drobnostką, nie wartą jego uwagi.

Następnego dnia zadzwoniłam do jego ojca, Tomasza. Głos mi drżał, ale powiedziałam wszystko:

— Chodzi o Artura. Nie daję rady. Stał się obcy, kradnie, jest bezczelny. Może weźmiesz go do siebie? Potrzebuje męskiego wzorca. Boję się, że go stracimy i skończy jako przestępca.

Tomasz zamilkł. Potem wydał ciężkie westchnienie.

— Wiesz, teraz nie mam na to czasu. Pracuję do późna, nie mam kiedy się nim zajmować.

— A myślisz, że ja mam czas?! — wybuchłam. — Jestem sama! Mama tylko obwinia, że go zepsułam. Ty jesteś zajęty, ja jestem zajęta — ktoś mi pomoże?!

— Ale jesteś matką… — zaczął.

— A ty ojcem! — przerwałam. — Takim samym rodzicem jak ja!

Wymamrotał coś o „zastanowieniu się” i odłożył słuchawkę. Wieczorem przyszła mama. Zdecydowałam się opowiedzieć jej o moim planie i to był koszmar.

— Lena, ty zwariowałaś?! — krzyknęła, ledwie otworzyłam usta. — Oddać syna ojcu? Jak ci to do głowy przyszło?

— Mamo, nie daję rady. Jestem sama, brak mi sił.

— Nie dajesz rady? Urodziłaś — wychowuj! Gdzie to widziano, żeby matka z dziecka rezygnowała?

— A czy ty kiedykolwiek pomogłaś? Tylko język strzępiesz! — wybuchłam. — Wszystko dźwigam sama — męża nie ma, ciebie nie ma, przyjaciółek nie ma! Sama, ciągle sama!

Opuściła mieszkanie, trzaskając drzwiami, a ja zostałam w kuchni, patrząc w pustkę. Może naprawdę jestem złą matką? Może to moja wina, że Artur stał się taki — zuchwały, obcy, zagubiony? Ale potem myślę: jestem tylko człowiekiem, nie ze stali. Zmęczyło mnie bycie i matką, i ojcem, dźwiganie tego ciężaru na ramionach. Tak, jestem matką, ale Tomasz jest ojcem i dlaczego miałabym odpowiadać za nas oboje?

Od tego dnia Artur prawie nie wychodzi ze swojego pokoju, milczy, unika mnie. A ja siedzę, patrzę na telefon i czekam na telefon od Tomasza. Zdecydowałam: jeśli nie odezwie się w najbliższych dniach, zadzwonię sama. Może zgodzi się wziąć syna? Czy jednak szukać sił w sobie? Nie wiem, co robić. Chcę uratować mojego chłopca, ale czuję, że sama tonę, a nikt mi nie pomoże. Jak żyć?