Chaotyczna szafa, stosy nieuprasowanych ubrań, kwaśna zupa w lodówce – to nasz dom. Delikatnie porus…

Szafa przypomina labirynt snów ubrania spiętrzone niczym niemieckie góry, lekko pomięte, jakby opłynęły na łódkach po Wiśle. Zimny barszcz w lodówce śni się o lecie, kwaskowy zapach wypełnia pokoje. Wszystko to razem to nasz dom nieco rozchwiany, trochę dziwniejszy niż się spodziewałem. Próbowałem zagadnąć żonę delikatnie o te rzeczy, lecz zaraz wszystko zamieniło się w senną sprzeczkę, pełną nieoczekiwanych oskarżeń.

Zakochałem się w Zuzannie od pierwszego spojrzenia, tuż przy przystanku tramwajowym na warszawskiej Pradze. Urok jej był dla mnie jak światło latarni w jesiennej mgle, nie mogłem się oprzeć tej miękkiej sile. Czułem się wygranym w totolotka, mając przy sobie kobietę tak mądrą, piękną i wydawało mi się porządną, dlatego bez wahania poprosiłem ją o rękę.

Zamieszkaliśmy razem, a Zuzanna już na samym początku wyznała, że nie lubi domowych obowiązków woli kolekcjonować sukcesy zawodowe, a prace domowe dzielić sprawiedliwie. Uznałem to za rozsądny układ, przynajmniej na jawie, nie podejrzewając, jak rzeczy potoczą się w tym śnie.

Podzieliliśmy się zadaniami Zuzanna obiecała, że wszystko pogodzi bez problemu. Uwierzłem jej słowom, nie naciskałem na własne racje.

Minęło pół roku w tym rozmytym krajobrazie. Coraz wyraźniej widziałem, że coś tu nie współgra. Kariera Zuzanny była jak pociąg z opóźnieniem ledwie pół etatu w nieznanej firmie, pensja nieregularna, harmonogram jak zegarek z bazaru. Za zarobione złotówki kupowała głównie drobiazgi dla siebie. Tymczasem ja jak robotnik na budowie od świtu do nocy w pracy. Jednak Zuzanna potrafiła przywoływać, niczym czary, nasz podział obowiązków, często przymykając oko na własną część.

Na początku starała się pilnie, lecz z czasem zapał ulatniał się jak para z czajnika. Nieprasowane ubrania rosły w stosy na kanapie, a ona coraz częściej obwiniała mnie że powinienem bardziej pomagać. To bolało jak ostry wiatr znad Bałtyku. Pracowałem ciężko, próbując okiełznać i dom, i biurowe zadania, a przecież zgodziliśmy się na partnerstwo.

Myślałem, że narodziny dziecka coś zmienią wyobrażałem sobie Zuzannę z wózkiem, dbającą o dom podczas urlopu macierzyńskiego. Niestety, wszystko stało się jeszcze dziwniejsze. Czasem śniłem na jawie, że lepiej byłoby bez niej. Kłótnie, ostre jak chrzan do żurku, weszły do naszej codzienności.

Pragnę zrozumieć Zuzannę spojrzeć na świat z jej perspektywy, ale wciąż czuję, jakby moje potrzeby były niewidzialne. Zajmuję się i domem, i biurem, łapię obowiązki jak śpiący rybak złote karpie, a marzę tylko o odrobinie spokoju.

Zastanawiam się, co właściwie robi Zuzanna przez dzień, skoro nasze niemowlę przesypia większość czasu, a dom tonie w chaosie. Wydaje mi się, że zdołałbym ogarnąć część prac domowych przez te kilka godzin snu małego. Strach mnie oblatuje, gdy myślę o kolejnym dziecku. Jestem za równością, wspieraniem się lecz Zuzanna jakby nie poznała tej reguły.

Nie chcę rozbijać rodziny; kocham nasze dziecko jak świerk na święta. Ale dochodzę do kresu cierpliwości, nie mając pojęcia, jak dalej dryfować w tym rozchwianym, sennym domu. Po czyjej stronie jesteś w tym dziwacznym śnie?