Ceremonia wielkiego brata

**Ślub Starszego Brata**

Pas nieba nad horyzontem zaczynał się różowić, słońce miało wkrótce wzejść. W przedziale wagonu wszyscy spali, tylko Radosław nie mógł zmrużyć oka—on jeden obserwował narodziny nowego dnia. Leżał na górnej półce i wpatrywał się w okno. Coraz częściej migały wsie, stacje z pustymi peronami. Czyżby niedługo miał być w domu?

Drzwi uchyliły się, weszła konduktorka.

—Za pół godziny wasza stacja. Postój dwie minuty —powiedziała i przymknęła drzwi.

Radosław słyszał, jak budziła kogoś w sąsiednim przedziale. Znów spojrzał w okno, ale urok świtu już zniknął. Usiadł, potem zręcznie zeskoczył na dół. Mężczyzna na dolnej półce westchnął i odwrócił się do ściany.

Radosław wziął ręcznik i wyszedł do korytarza. W prawie wszystkich przedziałach drzwi były uchylone, gorąco. W niektórych pasażerowie też się zbierali.

Toaleta była zajęta. Odwrócił się do okna. Nie był w domu od czterech lat. Nie czekali na niego, bo nie wiedzieli, że wraca. Chciał zrobić niespodziankę, ale teraz żałował. Sam się zdenerwował, nie spał całą noc. A co będzie z mamą, gdy zobaczy go w drzwiach?

Po śmierci ojca często chorowała. Zarówno radość, jak i smutek mogły przyprawić ją o zawrót głowy, podnieść ciśnienie. Powinien był chociaż Wojtkowi zadzwonić, uprzedzić. Ten przygotowałby mamę.

Wrócił do przedziału, ubrał się, wziął plecak. Przy drzwiach rozejrzał się—czy niczego nie zapomniał? Stanął przy oknie, czekając na swoją stację.

Wojciech. Matka zawsze nazywała go tylko tak. Po śmierci ojca zajął jego miejsce w rodzinie. Przyzwyczajona do radzenia się we wszystkim męża, teraz radziła się starszego syna. Dumna była z mądrego, poważnego pierworodnego.

A Radosław zawsze był Radkiem, młodzikiem, urwisem. Często wydawało mu się, że matka kocha Wojtka bardziej. Ojciec za to wolał Radka.

—W kogo ty taki? —dziwiła się matka, widząc w dzienniku uwagi o złym zachowaniu.

—W rodzinie musi być jeden błazen. Jak w bajce. Nic, przyjdzie czas, też będziesz ze mnie dumna —przechwalał się Radek.

Matka wzdychała.
Wojciech skończył szkołę ze złotym medalem, bez problemu dostał się na ekonomię. Uczył się świetnie, matka była z niego dumna i stawiała go bratu za przykład. A Radek wolał grać w piłkę, chodzić do kina, czytać o piratach, marzył o podróżach.

Drażniło go uwielbienie matki dla starszego brata. Gdy chwaliła Wojtka, Radek z buntu robił wszystko na przekór. Był sobą i nie zamierzał go naśladować, choć doceniał jego rozum.

Gdy Wojciech skończył studia, Radek zdał maturę. Różnili się nawet wyglądem. Wojciech przypominał matkę—jasnowłosy, niebieskooki. Radek miał ciemne, niesforne włosy, oczy jak u kota. Matka w dzieciństwie nazywała go „kotkiem“. A Wojtka? Nie mógł sobie przypomnieć. Pewnie zawsze był Wojtkiem.

Oczywiście, miał iść na studia, jak brat. Radek oszukał—nie złożył dokumentów, potem kłamał, że zabrakło punktów.

—Choć do technikum byś poszedł. A tak—wojsko —wzdychała matka. —Wojtek, przemów ty mu do rozumu.

—Bez wykształcenia teraz trudno, Radek. Matka ma rację. Spróbuj w technikum. Chcesz, pójdę z tobą? Później będziesz mógł zaocznie. Nie martw matki.

—Jeszcze nie wiem, kim chcę być. Wystarczy, że mamy w rodzinie jednego mądralę. Ktoś musi iść do wojska. Jeśli wszyscy będą profesorami, kto będzie bronił Polski? —odpowiadał Radek.

—Oj, doigrasz się. Pomyśl o matce.

Poszedł do wojska. Z początku było ciężko, potem się przyzwyczaił, poznał przyjaciół. Z jednym po służbie wyjechał na Śląsk—tam ruszała wielka budowa. Zadzwonił do matki, powiedział, że chce popracować. Matka płakała, prosiła, by wrócił. Dzwonił i Wojtek, krzyczał. Ale Radek postawił na swoim.

Dlaczego miał iść śladami brata? Nawet ubrania nosił po nim. Wojtek nie grał w piłkę, nie darł spodni. Po co Radekowi nowe, skoro po bracie było pełno? Miał dosyć. Miał swoje życie. Niech Wojtek siedzi w biurze, on woli pracować rękami. Udowodni, że też coś znaczy. Gdyby żył ojciec, na pewno by go wsparł.

Do domu dzwonił rzadko, mówił, że wszystko w porządku, ale nie może wrócić, tam go potrzebują. Po czterech latach pierwszy raz jechał do domu. Dopiero teraz Radosław zrozumiał, jak tęsknił za matką i Wojtkiem.

Zarobił na mieszkanie, urządził je, nie wstydziłby się wprowadRadosław i Alina w końcu znaleźli swoje szczęście, a Wojtek zrozumiał, że czasem miłość wymaga poświęceń, choć ból zostaje na zawsze.