Cena oszustwa: jak przestał filtr, a został wodniakiem

Drzwi do starego bloku z wielkiej płyty na jednym z osiedli w Poznaniu otworzyły się niemal natychmiast, jakby gospodyni od dawna wyczekiwała gościa. Na progu stanęła drobna staruszka, licząca sobie około osiemdziesięciu lat, o bystrym, przenikliwym spojrzeniu.

— Dzień dobry — powiedział uprzejmie młody mężczyzna, lekko się uśmiechając.

— I tobie zdrowia, synku — skinęła głową kobieta. — Wchodź, nie stój na przeciągu. Z opieki społecznej przyszedłeś, czy z innego urzędu?

— Nie, babciu. Pracuję w firmie zajmującej się uzdatnianiem wody. Montujemy najnowsze filtry. Dzięki nim woda z kranu staje się krystaliczna, czysta jak źródlana — taka, jaką kiedyś piło się prosto z rzeki.

— Ojej! — staruszka uniosła brwi. — Więc jesteś wodnikiem, co rzeki oczyszcza? Szlachetne zajęcie. Wchodź.

Mężczyzna starannie wytarł buty o wyświechtany dywanik i przekroczył próg.

— Mogę nie ściągać butów? — zapytał, spoglądając na wytarty linoleum w przedpokoju.

— Oczywiście, nie martw się, córka umyje podłogi. Młoda jest, pełna energii, a ja już stara wiedźma. Nie mam siły na sprzątanie.

— Ależ babciu! Jeszcze pani tryska wigorem! Róże w policzkach! — odpowiedział z wprawioną, choć fałszywą uprzejmością. — Gdzie kuchnia? Chcę pokazać, co mamy w ofercie.

— Och, pochlebcą jesteś, ale miło posłuchać. Dziesięć lat już nie widziałam swojego odbicia — córka powiesiła lustra tak wysoko, że nawet czubka głowy nie dojrzałam. Chodź, pokażę ci twoje pole do popisu.

Kuchnia była maleńka, ale schludna. Czajnik błyszczał, na parapecie stały pelargonie i spodek z miętą. Staruszka usiadła, a mężczyzna zabrał się do pracy: odkręcał, zakręcał, przelewał wodę do słoików, demonstrował filtry i z entuzjazmem opisywał różnicę między „brudną” a „przefiltrowaną” wodą.

— Kupię twój filtr — odezwała się nagle staruszka. — Ale najpierw napijmy się herbaty. Samotna nie lubię, wtedy smakuje jak woda. W towarzystwie — słodka jak miód. Pięć minut, nic więcej.

Mężczyzna zawahał się, ale skinął głową. Kobieta sprawnie zagotowała przefiltrowaną wodę i zaparzyła herbatę — aromatyczną, korzenną, z niezwykłą nutą czegoś nieuchwytnego.

— Masz rodzinę, synku? — zapytała, nalewając napar do kubków.

— Nie, jestem sam.

— I dobrze. Za wcześnie jeszcze na dzieci. Smakuje ci herbata?

— Bardzo. Gdzie pani takie kupuje? Sam bym się zaopatrzył.

— Dają mi ją wróżki na urodziny — odparła z uśmiechem.

Mężczyzna prychnął. Postanowił odpowiedzieć żartem:

— A pani to czemu tak drzwi obcym otwiera? Czasy są takie, że oszustów jak mrówków.

— A czego mam się bać, chłopcze? Ja swoje już przeżyłam. W moim wieku to ja powinnam straszyć, a nie się lękać. Zwłaszcza takich jak ty.

W tej chwili mężczyzna poczuł dziwną lekkość w głowie. I… zaczął mówić prawdę:

— Kto by tam kupował tę wodę! Te filtry biorę po dziesięć złotych, a sprzedaję po pięćdziesiąt. Czasem nawet „podbarwiam” wodę, żeby efekt był lepszy. Wtedy płacą więcej. Tak to chodzę po staruszkach, wciskam kit…

Sam nie wiedział, jak to się wyrwało.

— No właśnie — skinęła staruszka. — Mówiłam, że herbata magiczna. Wróżki ją zbierają. Kto ją wypije, ten kłamać nie może.

Mężczyzna zerwał się na równe nogi.

— Co za… co pani zrobiła?!

— Nic nadzwyczajnego. Sam mówiłeś, że jesteś wodnikiem. No to teraz naprawdę nim będziesz. Nasz rzeczny wodnik ostatnio ledwo zipie — sam wszystkiemu nie podoła. Więc pomożesz mu: wodę czyścić, ryby karmić, za rzęsą pilnować. Dziesięć lat odrobisz — może wrócisz do ludzkiej postaci. A na razie — witaj w świecie wody.

Nie zdążył nawet krzyknąć, gdy zaczął się kurczyć, zmieniać w kroplę, potem w mgiełkę, aż wreszcie w srebrzysty strumyk, który z pluskiem wpadł do miedzianej miski.

— No i dobrze — mruknęła staruszka, wylewając wodę do zlewu. — Znalazł sobie chłopak zajęcie. Marzenia się spełniają. Tamten, co przyszedł licznik wymieniać — teraz błyskawice po niebie rozprowadza. Żywioł powietrza. A ty — wody. Poznacie się.

Postawiła kubki w zlewie, nucąc pod nosem. Potem spojrzała na swoje odbicie w pociemniałym szkole kredensu.

— Dlaczego się nie odbijam, dlaczego się nie odbijam… — przedrzeźniła byłego „sprzedawcę”.

— Bo jestem starsza od wszystkich luster w tym domu. Ze trzysta lat już pewnie. Córka wie, dlatego powiesiła je tak wysoko — żeby nikogo nie straszyć. Nie każda prawda jest ludziom od rana potrzebna. A ja — żyję. I porządek wprowadzam. Żywioły nie lubią bałaganu.

Podeszła do okna, spojrzała w niebo i znów się uśmiechnęła:

— Sprawiedliwość musi być. Nawet jeśli trzeba ją zaparzyć w czajniku.