Cena oszustwa: jak cieśla został wodnikiem

Cena oszustwa: jak filtrator stał się wodnikiem

Drzwi do starej kamienicy w jednej z dzielnic Poznania otworzyły się niemal natychmiast, jakby gospodyni od dawna wyczekiwała gościa. Na progu stanęła drobna staruszka, może osiemdziesięcioletnia, o bystrych, przenikliwych oczach.

— Dzień dobry — rzekł uprzejmie młody mężczyzna, lekko się uśmiechając.

— I tobie zdrowia, synku — skinęła głową staruszka. — Wchodź, nie stoń na przeciągu. Z urzędu czy z innej instytucji?

— Nie, babciu. Jestem z firmy, która zajmuje się uzdatnianiem wody. Montujemy nowoczesne urządzenia. Dzięki nim woda z kranu staje się czysta jak źródlana — tak jak dawniej, gdy można ją było pić bez obaw prosto z rzeki.

— Ojej! — uniosła brwi staruszka. — Więc to ty jesteś tym, co wodę oczyszcza? Szlachetna robota. Proszę, wejdź.

Młody człowiek ostrożnie wytarł buty o wyblakły dywanik i przekroczył próg.

— Mogę nie zdejmować butów? — zapytał, spoglądając na wyślizgany linoleum w przedpokoju.

— Jasne, nie przejmuj się, córka i tak umyje podłogi. Młoda jest, a ja już stara szkapa. Nie mam siły sprzątać.

— Ależ babciu! Wyglądacie świetnie! Różańce na policzkach! — odpowiedział z wprawą wytrawnego kłamcy. — A gdzie kuchnia? Chcę pokazać, jak działa nasz produkt.

— Och, pochlebiasz, ale mile. Dziesięć lat już nie widziałam siebie w lustrze — córka powiesiła je tak wysoko, że nawet czubka głowy nie dojrzałam. Chodź, pokażę ci twoje pole do popisu.

Kuchnia była maleńka, ale schludna. Czajnik lśnił, na parapecie stały pelargonie i spodek z miętą. Staruszka usiadła, a mężczyzna zabrał się do pracy: odkręcał, przykręcał, przelewał wodę do słoików, demonstrował filtry i z zapałem opowiadał o różnicy między „brudną” a „oczyszczoną” wodą.

— Kupię twój filtr — oznajmiła nagle staruszka. — Ale najpierw napijmy się herbaty. Samotnie nie smakuje. W towarzystwie jak miód. Pięć minut, nic więcej.

Mężczyzna zawahał się, ale skinął głową. Staruszka sprawnie zagotowała wodę i zaparzyła herbatę — aromatyczną, korzenną, z nutą tajemniczej słodyczy.

— Masz rodzinę, synku? — spytała, nalewając napar do kubków.

— Nie, jestem kawalerem.

— I dobrze. Jeszcze na dzieci czas. Herbata smakuje?

— Wyśmienicie. Gdzie taką kupujecie? Sam bym sobie sprawił.

— Dostaję ją od wróżek na urodziny — odparła z uśmiechem.

Mężczyzna uśmiechnął się ironicznie. Postanowił odpowiedzieć żartem:

— A wy czemu drzwi obcym otwieracie? Czasy teraz niepewne — oszustów jak mrówki.

— A czego się mam bać, gołąbku? Ja już swoje przeżyłam. W moim wieku to ja powinnam ludzi straszyć, a nie drżeć. Zwłaszcza takich jak ty.

W tej chwili mężczyzna poczuł dziwną lekkość w głowie. I… zaczął mówić:

— Komu ta woda potrzebna! Kupuję te filtry po pięć złotych, a sprzedaję po dwadzieścia. Czasem nawet wodę „podrasuję”, żeby lepiej wyglądała. Tak lepiej płacą. Chodzę po staruszkach, wciskam kit…

Sam nie wiedział, jak to się stało, że to wyznał.

— No i dobrze — skinęła staruszka. — Herbata, jak mówiłam, jest magiczna. Zbierają ją wróżki. Kto ją wypije, nie może kłamać.

Mężczyzna zerwał się na równe nogi.

— Co za… coście zrobili?!

— Nic nadzwyczajnego. Sam mówiłeś, że jesteś wodnikiem. Więc teraz naprawdę nim zostaniesz. Nasz rzeczny wodnik ledwo daje radę — sam wszystkiego nie ogarnie. Będziesz mu pomagał: wodę czyścić, ryby karmić, glony pilnować. Jak odsłużysz dziesięć lat, może wrócisz do ludzkiej postaci. A na razie — witaj w królestwie wody.

Mężczyzna nie zdążył nawet krzyknąć, gdy zaczął się zamieniać w kroplę, potem w mgiełkę, wreszcie w leciutką chmurkę, która w sekundę przemieniła się w srebrny strumyk i wpadła do mosiężnej miski.

— No i dobrze — mruknęła staruszka, wylewając wodę do zlewu. — Chłopak się ulokował. Marzenia się spełniają. Tamten, co liczniki energii zmieniał, teraz błyskawice po niebie kieruje. Żywioł powietrza. A ty — wody. Poznacie się.

Umyła kubki, nucąc coś pod nosem. Potem spojrzała na swoje odbicie w przyciemnionym szkle kredensu.

— Dlaczego się nie odbijam, dlaczego się nie odbijam… — przedrzeźniła byłego „sprzedawcę”.

— Bo jestem starsza niż wszystkie lustra w tym domu. Ze trzy stulecia, nie mniej. Córka wie, dlatego powiesiła je wysoko — żeby nikogo nie straszyć. Nie każda prawda jest ludziom potrzebna od razu. A ja — żyję. I porządek zaprowadzam. Żywioły nie znoszą chaosu.

Podeszła do okna, spojrzała w niebo i znów się uśmiechnęła:

— Sprawiedliwość musi być. Nawet jeśli trzeba ją zaparzyć w czajniku.