Uncategorized6 miesięcy ago
Czy naprawdę orchidea jest winna?
— Pola, zabierz tę orchideę, bo inaczej ją wyrzucę — rzuciła niedbale Kasia, biorąc z parapetu przezroczystą doniczkę z kwiatem i podając mi ją do rąk.
— Och, dzięki, kochana! Ale czym tak podpadła ci ta orchidea? — dziwiłam się, bo na parapecie stały jeszcze trzy piękne, zadbane orchidee.
— Ten kwiat podarowano mojemu synowi na ślubie. Wiesz, jak to się skończyło… — westchnęła ciężko Kasia.
— Wiem, że twój Darek rozwiódł się, nie będąc nawet roku w małżeństwie. O przyczyny nie pytam, domyślam się, że musiała być poważna. Darek przecież tak uwielbiał Tosię — nie chciałam rozdrapywać świeżej rany przyjaciółki.
— Kiedyś ci opowiem, Polu, dlaczego się rozstali. Ale teraz jeszcze za ciężko o tym mówić — zamyśliła się i uroniła łzę Kasia.
Przyniosłam „wygnaną” i „odrzuconą” orchideę do domu. Mąż spojrzał współczująco na „nieszczęśliwy” kwiat:
— Po co ci ten marny kwiatek? W tej orchidei nie ma życia. Nawet ja to widzę. Nie trać na niego czasu.
— Chcę spróbować ją odratować. Dam jej trochę serca. Zobaczysz, jeszcze się nią zachwycisz — bardzo chciałam tchnąć życie w tego smutnego, umierającego kwiatka.
— Kto by się wzbraniał przed miłością? — odpowiedział żartobliwie mąż i puścił do mnie oczko.
Tydzień później zadzwoniła Kasia:
— Pola, mogę przyjechać? Nie mogę już dłużej dusić tego w sobie. Chcę ci wszystko opowiedzieć o nieudanym małżeństwie Darka.
— Kasiu, przyjeżdżaj, nie zastanawiaj się. Czekam — nie mogłam odmówić przyjaciółce. Kasia wspierała mnie, kiedy rozstawałam się z pierwszym mężem, gdy nie dogadywałam się z drugim… W ogóle, nasza przyjaźń trwa już od lat.
Kasia dotarła w godzinę. Usiadła wygodnie w kuchni. Za lampką wytrawnego wina, filiżanką kawy i czarną czekoladą zaczęła się długa rozmowa o życiu.
— Nigdy bym nie przypuszczała, że moja, teraz już była, synowa do czegoś takiego jest zdolna. Darek i Tosia byli razem siedem lat. Długo się jej przyglądał, dla niej zostawił Anię. A ja taką miałam do niej sympatię. Taka była swojska, ciepła, jak córka. Ale nagle pojawiła się śliczna Tosia. Darek jakby oszalał na jej punkcie. Latał za nią jak trzmiel koło kwiatka. Miłość do Tosi go pochłonęła.
Przyznaję, Tosia miała urodę modelki. Darkowi się podobało, gdy koledzy wzdychali na jej widok, a na ulicy ludzie się za nią oglądali. Zdziwiło tylko, że nie mieli dzieci przez te siedem lat. Myślałam, że Darek chce wszystko po kolei: najpierw ślub, potem dzieci. Darek nie lubi zwierzeń, a my z mężem nie wtrącamy się do jego prywatnych spraw.
Syna postawił nas przed faktem:
— Mama, tata, żenię się z Tosią. Właśnie złożyliśmy papiery w USC. Urządzę wesele na cały Kraków! Nie pożałuję grosza.
Ucieszyliśmy się. W końcu syn zakłada rodzinę. Ma już trzydzieści lat.
Wyobraź sobie, Pola, date ślubu przesuwaliśmy dwa razy. Raz Darek zachorował, raz ja się opóźniłam w delegacji. Wtedy coś mnie tknęło, że z tą uroczystością jest coś nie tak… Ale nie mówiłam nic synowi, bo był taki szczęśliwy. Poza tym chciał koniecznie sakramentu u księdza Pawła z naszej parafii. Ale i tu się nie udało. Ksiądz długo był poza Krakowem, a Darek chciał ślubować tylko u niego… Po prostu, Pola, wszystko szło pod górkę. Znaki były.
No ale odbyło się huczne wesele. Popatrz, tutaj na zdjęciu ta orchidea, którą przynieśli w prezencie: kwitła, była przepiękna. Liście jak żołnierze stały. A teraz? Same smętne strzępki zostały.
Darek z Tosią mieli jechać w podróż poślubną do Paryża i nagle problem: Tosię nie wypuścili za granicę — podobno nie zapłaciła dużej grzywny. Zatrzymali ich na lotnisku. Darek był cały w euforii, nie zwracał uwagi na przeciwności — żył marzeniami o rodzinie.
Niestety, krótko po ślubie Darek ciężko zachorował i trafił do szpitala. Lekarze nie dawali wielu nadziei. Tosia przychodziła tydzień, a potem oznajmiła:
— Przepraszam, ale mąż inwalida nie jest mi potrzebny. Składam pozew o rozwód.
Wyobrażasz sobie, co czuł mój syn, leżąc bezwładnie w szpitalnym łóżku? Ale tylko powiedział:
— Rozumiem cię, Tosiu. Nie będę przeszkadzał w rozwodzie.
I tak się rozeszli.
Syn odzyskał zdrowie — znalazł się dobry lekarz, pan Piotr Bogdanowicz. On postawił Darka na nogi w pół roku. Rodzina Bogdanowiczów bardzo nas polubiła, a ich córka, dwudziestoletnia Marysia, zakochała się w Darku bez pamięci. Darek na początku kręcił nosem:
— Taka niziutka, nawet nieładna…
— Synku, spójrz na nią inaczej. Z urody wody nie pijesz. Miałeś już żonę modelkę… Lepiej pić wodę w radości, niż miód w smutku!
Długo syn nie mógł zapomnieć Tosi, ale jej zdrada bolała. Marysia chodziła za nim krok w krok, dzwoniła, dopytywała.
Postanowiliśmy z mężem zorganizować wspólny wypad pod Kraków. Darek był zamyślony i przygnębiony. Nie cieszył się z ogniska, zapachu kiełbasek czy naszej wesołej kompanii. Marysia spoglądała na Darka z uwielbieniem, ale on ani razu na nią nie zerknął.
Mówię do męża:
— Na darmo ta swatka. Darek wciąż żyje przeszłością. Tosia siedzi mu głęboko w sercu.
Minęły cztery miesiące. Pewnego dnia dzwonek do drzwi. Stoi Darek z tą właśnie orchideą w rękach:
— Mamo, przynoszę resztki starego szczęścia. Rób z tym kwiatem, co chcesz. Niepotrzebny mi już egzotyk.
Wzięłam orchideę z przymusu. Przestałam ją lubić, jakby była winna nieszczęściom syna. Postawiłam ją w kąt, nie podlewałam.
Niedawno sąsiadka mówi:
— Kasiu, widziałam Darka z jakąś drobną dziewczyną. Ta była żona to o wiele ładniejsza była!
Nie wierzyłam — czyżby syn z Marysią?
— Poznajcie się, Marysia i ja jesteśmy już małżeństwem — Darek trzymał delikatnie drobną żonę za rękę.
Zamieniłam z Darkiem słowo:
— Nawet jej pokochałeś? Nie robisz tego na złość Tosi?
— Nie, mamo, już nie żyję przeszłością. A z Marysią… po prostu jest nam razem dobrze.
To cała historia, Pola.
Kasia powiedziała wszystko do końca.
Przez dwa lata nie miałyśmy kontaktu — życie gnało nas w codzienność.
A orchidea… ożyła, rozkwitła pięknie. Kwiaty potrafią się odwdzięczyć za opiekę.
Spotkałam się z Kasią w krakowskim szpitalu położniczym:
— Cześć, przyjaciółko! Co tu robisz?
— Marysia urodziła bliźniaki. Dziś wychodzą do domu! — Kasia była cała w uśmiechach.
Niedaleko stał Darek z bukietem czerwonych róż i mąż Kasi.
Z porodówki wyszła wyczerpana, ale szczęśliwa Marysia. Za nią położna niosła dwa „żywe”, „śpiące” zawiniątka.
Zaraz potem wychodziła też moja córka z nowo narodzoną wnuczką.
A Tosia błaga Darka o przebaczenie i nowy początek…
…Można skleić filiżankę, ale już się z niej nie napijesz…
-Cześć, Pola, zabierz tę storczykę, bo jak nie, to ją wyrzucę powiedziała Kasia, zdejmując niedbale z parapetu przeźroczystą doniczkę z rośliną i podając mi ją do...
