Były mąż – Aniu! – zawołał za jej plecami męski głos, aż serce jej zadrżało od znajomego brzmienia….

Anetko! zawołał za nią znajomy do bólu męski głos.
Anna aż się wzdrygnęła, wtuliła głowę w ramiona i przyspieszyła kroku na warszawskim chodniku.
Anetka, no zatrzymaj się! To przecież ty, nie mylę się!
Anna znowu przyspieszyła, ale męska dłoń, nie szorstko, a raczej delikatnie, chwyciła ją za ramię.
Anetko, co jest, ogłuchłaś? Przecież to ja, Piotr.
Anna, zbierając odwagę, gwałtownie się odwróciła i wyszeptała z niedowierzaniem:
Boże, Piotr Myślałam, że mi się wydaje, że słyszę twój głos Ale Jak to możliwe? Przecież to niemożliwe
Co takiego? Były mąż uśmiechnął się do niej pogodnie niemal jak za dawnych lat. Nie mam prawa wrócić do swojego miasta?
Skąd wrócić? Anna była ciągle zagubiona. Przecież ty… nie żyjesz. Tak mi powiedziano.
Nie żyję? Piotrowi aż wykrzywiło usta ze zdziwienia. Ja?
No tak. Pół roku po naszym rozwodzie, gdy wyjechałeś do Gdańska, twój przyjaciel powiedział mi, że zawahała się na moment, ale dokończyła: że upiłeś się gdzieś tam i zmarłeś, podobno pod płotem.
Kto ci to powiedział?
Nowicki. Twój najlepszy kolega. Przecież jak wyjechałeś, to zaczął się koło mnie kręcić, podrywać mnie. Szybko go spławiłam. To wtedy powiedział mi o tobie taką historię.
Ale łotr Piotr wybuchnął śmiechem. Więc jednak mówił poważnie, gdy się ze mną żegnał!
Co znaczy „poważnie”?
Ot, żartował mówił, że skoro zostawiasz Anetę, to on ją zaopiekuje. Niby w żartach, ale potem już się nie odzywał, na moje telefony nie odpowiadał. A ja przecież dałem mu namiar do wynajętego wtedy mieszkania, wszystko w liście, bo przecież kiedyś nie było tych wszystkich portali i fejsbuków, rozmawiało się tylko przez telefon domowy albo pisało listy. Nawet nie wiem, gdzie teraz jest i czy żyje.
Nie żyje, wzruszyła ramionami Anna. Już dawno, chyba pięć lat temu był pogrzeb.
To niesamowite twarz Piotra spoważniała. Zmarł A mógłby jeszcze żyć. Takie nasze czasy. No i znów się uśmiechnął. Ile to już lat od naszego rozwodu? A ty się nie zmieniłaś. Dalej jesteś śliczna.
Oj, nie przesadzaj Anna machnęła ręką i zachichotała. Zwyczajna jestem.
Słyszałem, że wyszłaś za mąż? Piotr patrzył na nią z czułością, jakby nie mógł się napatrzeć na byłą żonę. I dzieci masz. Chyba dwoje?
Tak, dwoje przytaknęła Anna. Już dorosłe, każde ma swoje życie. A ja jestem już dwa razy babcią.
Ojej! A mąż jak się miewa?
Też się miewa zaśmiała się Anna. Ale już w innej rodzinie. Jestem wolną kobietą.
No popatrz Piotr także pokiwał głową. My faceci to jednak głupi jesteśmy. Zawsze szukamy czegoś, czego nie dostrzegamy, że mamy to tuż obok.
A ty po co wróciłeś? W jakichś sprawach?
Wróciłem na stałe, Anetko. Westchnął ciężko. Żonę pochowałem niedawno i wróciłem do siebie, na ojcowiznę. Prawdę mówiąc, dusiłem się tam. Lekarze twierdzą, że klimat na Pomorzu nie dla mnie, wiek swoje robi. A żona też miała astmę. Próbowałem ją wyciągnąć stamtąd, przeczuwałem, że trzeba się przeprowadzić, ale dla niej Gdańsk był wszystkim. Nie wyobrażała sobie życia bez swojego miasta… I tak, cóż Piotrowi zaszkliły się oczy. Teraz chodzę po ulicach młodości, rozglądam się i myślę gdzie kupić mieszkanie. Po trzydziestu latach wszystko się pozmieniało. Może doradzisz, w której dzielnicy się zatrzymać?
Gdzie teraz mieszkasz? dopytywała Anna.
W hotelu, a gdzieżbym indziej.
Nie u rodziny?
Wolne żarty Piotr skrzywił się. Przecież ja nie lubię być ciężarem. Każdy ma swoje życie, a ja nagle miałbym im spać na głowie. To niemądre. Dla mężczyzny to wstyd.
A może zamieszkasz u mnie? zapytała nagle Anna, od razu się speszyła własnym pytaniem, więc dodała: Jako lokator.
Piotrowi zabrakło pewności siebie, przez moment wyraźnie się speszył, aż westchnął:
Może i bym chciał, Anetko, ale Czuję się wciąż winny wobec ciebie.
Winny? zdziwiła się Anna.
Normalnie… Piotr wzruszył ramionami. Przecież trzydzieści lat temu cię zostawiłem. I chyba już zawsze będę mieć wobec ciebie dług.
Ależ głupstwa gadasz uśmiechnęła się Anna. To ja wymusiłam twoje odejście. Sama jestem winna. Pamiętasz, co ci wtedy nagadałam? Po takich słowach każdy by wyszedł.
Nic takiego nie pamiętam, Piotr uparcie pokręcił głową. Tylko swoje błędy pamiętam.
A co takiego pamiętasz?
Jak zupełnie bez głowy się zdenerwowałem, spakowałem się i wyszedłem w noc. Potem żałowałem, ale było za późno.
A ja wtedy się ucieszyłam, że odszedłeś roześmiała się Anna. Myślałam, że zacznę nowe życie I zaczęłam A potem żałowałam
Naprawdę? nieśmiało zapytał Piotr. Więc nie masz już do mnie żalu?
Nie, naprawdę nie mam. Anna z czułością spojrzała na byłego męża i nagle poczuła się młodsza o lata. Jesteś niezwykły, Piotrze Zupełnie się nie zmieniłeś. No, może trochę posiwiałeś. Przeprowadź się do mnie, od razu. Mam wolny pokój dla ciebie. Po co masz jadać byle co w barze? W końcu, choć jesteś byłym mężem, jesteś jakby nie było, bliską osobą.
A nie będę ci przeszkadzał?
Gdybyś przeszkadzał, na pewno bym nie proponowała. Te wieczory w samotnym mieszkaniu wcale nie są takie wesołe, wiesz?
No, skoro tak Piotr niepewnie ujął jej dłoń. To może pójdziemy po mój bagaż do hotelu?
Po ten sam, z którym mnie wtedy zostawiłeś?
Oboje wybuchnęli śmiechem i ruszyli raźno chodnikiem dalej, z poczuciem, jakby nigdy się nie rozstawaliPiotr roześmiał się cicho, a w jego oczach pojawił się błysk figlarności, jakiego Anna nie widziała od lat.

Tamten już dawno przeszedł do historii odpowiedział. Dziś przychodzę z nowym bagażem. Trochę cięższym, ale może i bardziej wartościowym.

Szli więc razem, wśród wieczornego zgiełku miasta, a Anna czuła, jak coś w niej topnieje stara uraza, cisza pustych dni i smutek samotnych kolacji. Piotr zwolnił, by dotrzymać jej kroku. Ich dłonie splotły się nieśmiało, jakby badając, czy po tylu latach można jeszcze upleść zaufanie od nowa.

A co będzie jutro? zapytała cicho Anna, patrząc przed siebie, ale śmiejąc się oczami.

Jutro Piotr zawahał się, po czym uśmiechnął szeroko. Jutro napijemy się kawy na tarasie. Ty mi powiesz, którą dzielnicę wybrać. Ja pójdę na rynek po świeże bułki. Może naprawię ci cieknący kran? Tylko nie mów, że nie cieknie dodał figlarnie.

Anna parsknęła śmiechem. Przystanęli na chwilę, otoczeni światłami i gwarą, niby przypadkiem blisko siebie.

Wiesz, Piotrze szepnęła cokolwiek się wydarzyło, było po coś. Może właśnie po to, żebyśmy mogli wrócić nie do tamtego życia, ale do siebie.

Patrzyli na siebie przez moment, w milczeniu, w którym była zgoda na cały świat na żal, przebaczenie, na czas stracony i czas, który jeszcze został. Ruszyli dalej, tym samym chodnikiem, co kiedyś, lecz już bez pośpiechu. Tym razem nikt z nich nie zamierzał się żegnać.