Burza w domu: Dramat pewnej kobiety

Wichura w domu: Dramat Zofii

Zofia był odprowadziła męża do pracy i, marząc o chwili spokoju, wróciła do sypialni ich przytulnego mieszkania w Krakowie. Ledwie jednak zdążyła się położyć, gdy do drzwi rozległo się natarczywe dzwonienie.
— Otwieraj, żywo! — rozległ się ostry głos teściowej spod drzwi.
Zofia, zaniepokojona szorstkim tonem, otworzyła. Na progu stała Wanda Bronisławówna, jej oczy błyszczały stanowczością.
— Wanda Bronisławówno, czy coś się stało? — ostrożnie zapytała Zofia, czując, jak serce ściska się od złego przeczucia.
— Śpisz jeszcze? Pakuj się, będziemy przygotowywać mój pokój! Wyprowadzam się do was! — oświadczyła teściowa, jakby rzucała wyzwanie.
— Jak to wyprowadzacie się? Po co? — Zofia zastygła, niezdolna pojąć, co usłyszała.

W rodzinie Zofii i Wojciecha panowała radosna atmosfera — Zofia była w piątym miesiącu ciąży. Lecz szczęście mąciła teściowa. Odkąd Wanda Bronisławówna dowiedziała się o wnuku, dosłownie dusiła Zofię swoją ,,troską”, od której chciało się uciec bez oglądania się za siebie.

Wanda Bronisławówna zawsze dbała o syna, ale jej troska o synową graniczyła z natręctwem. Jej sposób bycia był ciężki jak kamień młyński — każde słowo łączyło w sobie pochwałę i jad.
— Patrzę na ciebie i drżę — oświadczyła pewnego dnia, znów zjawiając się bez zapowiedzi.
— Dlaczego? — zdziwiła się Zofia, mimowolnie spoglądając na siebie.
— W lustrze się widziałaś? — teściowa zmrużyła oczy. — Chuda jak patyk! Ręce jak patyczki, biodra wąskie. Jak rodzić będziesz? Tylko oczy masz ładne, pewnie Wojtuś mój na nie leciał. A więcej w tobie nic nie ma.

Zofia oniemiała. Komplement? Obraza? Nie wiedziała, jak zareagować.
— Ty pewnie w dzieciństwie chorowałaś non stop — nie ustępowała Wanda Bronisławówna. — Gdzie twoi rodzice wtedy byli?
— Nie chorowałam! — zaprotestowała Zofia. — Rodzice co lato zabierali mnie nad morze!
— No właśnie — zabierali, boś była słabeuszka. Po prostu zapomniałaś! — ucinała teściowa, jakby stawiając kropkę.

Tak wyglądała jej ,,znakomita” troska: nie umiała pochwalić bez ukłucia. Wyjątek stanowili syn Wojciech i córka Katarzyna, mieszkająca w innym mieście. Ich ubóstwiała bez zastrzeżeń.

W siódmym miesiącu Zofia bała się nie porodu, a kolejnej wizyty teściowej. Chciała nawet odwołać swoje urodziny, byle tylko nie widzieć Wandy Bronisławówny. Lecz Wojciech nalegał:
— Chcę ci sprawić radość, Zośka. Rodzinne święto to przecież szczęście!

Wojciech, przyzwyczajony do manier matki, nie dostrzegał, jak ciężko Zofii znosić jej docinki.
— Zośka, może urządzimy urodziny w domu? — zaproponował na tydzień przed uroczystością. — W restauracji tłok, a tobie w ciąży nie wolno ryzykować.
— Dlaczego w domu? — spytała Zofia bez entuzjazmu.
— Niedługo poród, po co łapać zarazki? — znalazł argument.
— No dobrze — westchnęła. — Ale żadnych wystawnych przyjęć, nie mam siły gotować.
— Mama przyjdzie wcześniej, pomoże! — uradował się Wojciech.

Zofia zastygła, jej oczy pociemniały.
— To Wanda Bronisławówna wpadła na ten pomysł?
— Co ma do tego mama? Sam tak chcę! — zaczął się tłumaczyć mąż.
— No jasne! Bez jej rad ani rusz! — wybuchnęła Zofia.
— Zośka, mama chce dla nas dobrze!
— Milcz! Świętujemy w domu, ale pomagać mi będzie moja mama!
— Twoi dojadą z przedmieść godzinę, a mama mieszka dwa kroki stąd — oponował Wojciech.
— Moi przyjadą dzień wcześniej, zostaną na noc! — ucinała Zofia.
— Co za humory?
— E! Jeszcze słowo, a poproszę rodziców, żeby przywieźli psa! — warknęła.
— Wiesz, że nie znoszę psów — przypomniał Wojciech.
— Właśnie o to chodzi! — Zofia wyszła do sypialni, zatrzaskując drzwi.

W przeddzień święta rodzice Zofii, Maria Stanisława i Jan Kazimierz, przyjechali z prezentami. Przywieźli warzywa z działki i ubranka dla przyszłego dziecka. Maria Stanisława wiedziała, że córka nie jest przesądna, więc spokojnie kupowała dziecięce rzeczy zawczasu. Zofia z Wojciechem już zdążyli kupić łóżeczko i wózek, ale ukrywali to przed teściową.
— Mamo, tylko nie mów przy Wandzie Bronisławównie o dziecięcych rzeczach — poprosiła Zofia.
— Tak się wpiera z tymi ,,przesądami”? — doprecyzowała Maria Stanisława.
— Oj, dusi mnie — poskarżyła się córka. — Odkąd poszłam na urlop macierzyński, przy każdym dzwonku do drzwi drżę.
— A z Wojtkiem jak?
— Z nim w porządku. On się w pracy zadomowił. Ale teściowa…
— To nie tak powinno być — zmarszczyła brwi matka. — Jutro z nią pogadam.
— Mamo nie trzeba!
— Trzydzieści lat jestem matką, nie pozwolę, żeby cię krzywdzono! — ucięła Maria Stanisława.

Rano w dniu urodzin Zofii rodzice już krzątali się po kuchni.
— Córeczko, sto lat! — Jan Kazimierz pierwszy uściskał córkę.
— Nasza piękna, bądź szczęśliwa! — dołączyła Maria Stanisława.

Zofia pochwaliła się prezentem od męża — Wojciech podarował jej pierścionek i bilety na wystawę, o której marzyła.
— Szczęściarą jesteś, córko! — uśmiechnął się teść. — Ja bym nie zapamiętał, że Marysi coś tam się podobało.
— Mamo, tylko się umyję i pomogę — powiedziała Zofia.
— A ja nakryję do stołu — zakrzątał się Wojciech.

Wesołość przerwał dźwięk domofonu — przyszła Wanda Bronisławówna.
— O, swaci! Co was tu niesie? Pół roku was nie było, niezbyt często odp— Siebie lepiej pytaj, dlaczego tu się pchasz bez zaproszenia — odparła Maria Stanisława, patrząc teściowej prosto w oczy.