Budował altanę przez tydzień i jadł jedzenie z lodówki. Odliczyłem mu to od pensji, a on zaczął się złościć.

Buduję od tygodnia altanę w ogródku i żywię się z lodówki. Odliczam koszty od jego wypłaty i on zaczyna się na to gniewać.

Potrzebuję altany na własnym dworze. Nie chcę dzwonić do wielkiej firmy budowlanej, myślę, że wystarczy mi ktoś, kto zna podstawy rzemiosła.

Sąsiad polecił mi przyjaciela, który zajmuje się domowymi robotami i powinien poradzić sobie z prostą altaną.

Miałem szczęście ten facet był wolny. Nie chciał od razu przyjąć zlecenia, ale jakoś udało mi się go namówić.

Powiedział, że wykona to w ciągu tygodnia, co mi pasuje. W sobotę miał przyjść, obejrzeć miejsce, a w poniedziałek kupić wszystkie potrzebne materiały.

Rozmawialiśmy też o ręcznej pracy. Twierdził, że potrzebuje od razu pomocnika, a potem znajdzie kogoś do współpracy, bo ma wielu znajomych w fachu.

Najważniejsze było to, że całą tydzień będę w Krakowie, bo pracuję, i nie będę mógł być na budowie. Dlatego zostawiłem mu klucze do podjazdu aż do następnego weekendu.

Krzysztof obiecał, że ogarnie wszystko, bo jest solidnym fachowcem. Zażądał wynagrodzenia, które wydawało się wysokie, ale się zgodziłem.

W sobotę wieczorem altana była gotowa. Wszystko wyglądało dokładnie tak, jak sobie wymarzyłem, nie miałem żadnych zastrzeżeń. Krzysztof nie miał wtedy żadnych problemów.

Jedynym mankamentem było to, że zjadł wszystko, co miał w lodówce: dwa kilogramy schabowych sztuk, dwadzieścia jaj, kilka kartonów mleka, sos i butelkę wina. To zachowanie uznałem za nie do przyjęcia. Nie chodziło mi o sentyment do jedzenia, po prostu nikt nie zapytał, czy może sobie coś zjeść po prostu wsunął się w moje rzeczy.

Policzyłem koszty wszystkich produktów i potrąciłem je z jego wypłaty. To był tylko mały kropla w morzu, ale dla mnie miał znaczenie.

Krzysztof nie był zadowolony. Zaczęliśmy się kłócić, a on tłumaczył, że budowlańcy zawsze muszą być nakarmieni i że to normalka. Dodał, że przy budowie były różne etapy, w których włożył więcej siły, ale suma ostateczna się nie zmieniła.

Z jednej strony chciałem mu przyznać rację, z drugiej wciąż czuję, że dotrzymałem wszystkich ustaleń i powinienem był być wcześniej uprzedzony o takiej praktyce.